„Sól ziemi” to powieść autorstwa Józefa Wittlina, opublikowana po raz pierwszy w 1935 roku jako pierwsza część planowanej trylogii „Powieść o cierpliwym piechurze”. Utwór przedstawia wydarzenia z początku I wojny światowej i należy do najważniejszych polskich powieści antywojennych dwudziestolecia międzywojennego. Książka łączy realistyczny opis życia żołnierzy z elementami ekspresjonizmu oraz refleksją filozoficzną nad losem człowieka uwikłanego w historię. Wittlin pracował nad powieścią przez około dziesięć lat, a jej dalsze części – „Zdrowa śmierć” i „Dziura w niebie” – nigdy nie zostały ukończone.
Głównym bohaterem utworu jest Piotr Niewiadomski, prosty huculski analfabeta pracujący jako tragarz kolejowy w miejscowości Topory-Czernielica. Po wybuchu wojny zostaje wcielony do armii austro-węgierskiej i przechodzi przez kolejne etapy wojskowej machinacji – komisję poborową, przysięgę, podróż transportem wojskowym oraz szkolenie w garnizonie na Węgrzech. Piotr jest człowiekiem naiwnym i zagubionym, który nie rozumie mechanizmów polityki ani sensu wojny, lecz posłusznie podporządkowuje się rozkazom. Szczególnie ważną postacią powieści jest sierżant Bachmatiuk – fanatyczny zwolennik wojskowej dyscypliny, symbol bezdusznego systemu niszczącego jednostkę.
Powieść ukazuje wojnę jako ogromny, nieludzki mechanizm odbierający ludziom wolność, godność i indywidualność. Wittlin przedstawia świat wielonarodowej monarchii austro-węgierskiej, w której zwykli ludzie różnych narodowości zostają zmuszeni do walki w imię obcych im idei. „Sól ziemi” została bardzo wysoko oceniona zarówno w Polsce, jak i za granicą – porównywano ją między innymi do twórczości Jaroslava Haška. Książkę tłumaczono na wiele języków, a w 1939 roku wymieniano ją wśród kandydatów do literackiej Nagrody Nobla. Utwór do dziś uznawany jest za jedno z najważniejszych polskich dzieł o doświadczeniu I wojny światowej oraz o tragicznym losie zwykłego człowieka w czasie konfliktu.