„Król w Kraju Rozkoszy” to komedia autorstwa Franciszka Zabłockiego, napisana w 1786 roku i po raz pierwszy wystawiona w lutym 1787 roku w Warszawie. Utwór, będący swobodną przeróbką komedii francuskiego dramaturga Marca-Antoine’a Legranda, został przez Zabłockiego nasycony oryginalnymi pomysłami oraz rodzimymi realiami i aluzjami polityczno-obyczajowymi. Na początku XIX wieku autor dokonał poprawek tekstu, natomiast drukiem komedia ukazała się dopiero w 1960 roku. Dzieło wyraźnie odbiega od klasycystycznych wzorców, łącząc elementy fantastyki, groteski i karnawałowego odwrócenia porządku z refleksją nad naturą władzy, rozkoszy i ludzkiej słabości.
Akcja rozgrywa się w fantastycznej Kokanii – krainie obfitości i przyjemności – zamieszkanej przez postacie baśniowe i alegoryczne, takie jak sylfy, gnomy, najady czy czarnoksiężnik Alzor. Motyw przemiany prostaka w króla oraz degradacji władcy służy satyrycznej krytyce absolutyzmu, dworskiej rozwiązłości i bezmyślnego hedonizmu. Komedia czerpie inspiracje z estetyki commedii dell’arte i literatury sowizdrzalskiej, a jednocześnie zawiera liczne parodie i aluzje do współczesności, w tym do postaw szlachty i rządów Stanisława Augusta Poniatowskiego. Finałowe pieśni chóralne podkreślają dydaktyczny wymiar utworu, głosząc pochwałę rozumu, umiaru i ładu społecznego ponad chwilową rozkoszą i namiętnością.