„Horla” (fr. Le Horla) to opowiadanie fantastyczne z elementami horroru autorstwa Guy de Maupassanta, powstałe w latach 1886–1887 i znane w trzech kolejnych wersjach autorskich; ostateczna ukazała się w 1887 roku w tomie nowel. Utwór ma formę dziennika prowadzonego przez bezimiennego młodego mężczyznę, który stopniowo popada w obsesję i przekonanie, że jest prześladowany przez niewidzialny byt – tytułową Horlę (od fr. hors là – „poza, tutaj”). Seria niepokojących zdarzeń – znikająca woda i mleko, przemieszczające się przedmioty, poruszające się same strony książki, kwiat zawisający w powietrzu – pogłębia jego lęk aż do uznania całkowitej dominacji nadprzyrodzonej istoty nad własną wolą. Próba zniszczenia Horli poprzez podpalenie domu kończy się fiaskiem, co prowadzi bohatera do wniosku, że jedyną drogą uwolnienia jest samobójstwo.
Opowiadanie interpretowane bywa jako studium narastającej psychozy i rozpadu osobowości, a jego powstanie łączy się nieraz z pogarszającym się stanem psychicznym Maupassanta; inni badacze wskazują jednak na inspiracje zainteresowaniem pisarza hipnozą i współczesną psychiatrią (m.in. badaniami Charcota) oraz tradycją francuskiej fantastyki spod znaku Hoffmanna czy Mériméego. „Horla” wyróżnia się oniryczną atmosferą i klaustrofobicznym napięciem, wprowadzając interwencję bytów niematerialnych w życie jednostki i podważając granice racjonalnego poznania. W Polsce utwór publikowano wielokrotnie od 1923 roku, stał się też jednym z najczęściej omawianych przykładów nowelistyki grozy XIX wieku.