„Grzechy dzieciństwa” to nowela autorstwa Bolesława Prusa, po raz pierwszy opublikowana w odcinkach na łamach „Kuriera Warszawskiego” w 1883 roku, a w formie książkowej wydana w 1896 roku. Utwór należy do realistycznej twórczości pisarza i przedstawia wspomnienia z dzieciństwa głównego bohatera, Kazia Leśniewskiego. Narracja prowadzona jest z perspektywy dorosłego bohatera, który powraca pamięcią do wydarzeń z młodości. Prus ukazuje świat widziany oczami dziecka – naiwny, pełen emocji i nieporozumień – a jednocześnie odsłania realia społeczne XIX-wiecznej wsi i środowiska dworskiego.
Utwór składa się z trzech części, opisujących kolejne etapy dorastania Kazia. W pierwszej przedstawione zostaje jego dzieciństwo spędzone na wsi oraz relacje z rodziną i otoczeniem. Druga część ukazuje doświadczenia szkolne bohatera i jego przyjaźń z chorym i prześladowanym kolegą, Jóżiem, którego śmierć staje się dla Kazia bolesnym przeżyciem i pierwszą ważną lekcją moralną. W ostatniej części pojawia się motyw dziecięcej miłości do Loni – córki dziedziczki – która okazuje się osobą kapryśną i obojętną na uczucia innych. Finał noweli wiąże się z dramatycznym losem ubogiego chłopca Walka, który po ucieczce ze wsi znika bez śladu, co wywołuje u Kazia poczucie winy i refleksję nad własnym postępowaniem. Utwór ukazuje proces dojrzewania bohatera oraz znaczenie doświadczeń dzieciństwa w kształtowaniu wrażliwości moralnej człowieka.