„Emigranci” to jednoaktowy dramat autorstwa Sławomira Mrożka, opublikowany w 1974 roku. Utwór należy do najważniejszych dzieł dramaturgicznych pisarza i podejmuje problem doświadczenia emigracji oraz napięć społecznych obecnych w powojennej Polsce. Akcja rozgrywa się w ciasnej suterenie w bliżej nieokreślonym kraju Europy Zachodniej, gdzie mieszkają dwaj bohaterowie – AA i XX. Pierwszy z nich jest intelektualistą i emigrantem politycznym, który opuścił ojczyznę z powodu braku wolności twórczej, drugi natomiast to robotnik pracujący za granicą z powodów ekonomicznych. Utwór ukazuje konflikt między inteligencją a klasą robotniczą oraz różne postawy wobec wolności, władzy i życia na emigracji.
Cały dramat ma formę dialogu między dwoma bohaterami skazanymi na wspólne życie w izolacji. Ich rozmowy, pełne ironii, sporów i wzajemnych oskarżeń, odsłaniają różnice światopoglądowe i społeczne. AA traktuje XX z poczuciem wyższości i próbuje uczynić go bohaterem własnego dzieła o zniewoleniu człowieka, natomiast XX marzy o zarobieniu pieniędzy i powrocie do rodziny w ojczyźnie. Konflikt osiąga kulminację, gdy robotnik w akcie desperacji niszczy oszczędzane pieniądze, a AA rozdziera rękopis swojej pracy, uświadamiając sobie klęskę własnych idei. W finale dochodzi do chwilowego przełamania barier między bohaterami, co podkreśla tragiczny wymiar ich sytuacji oraz samotność emigranta.