„Dziewczynka z zapałkami” to jedna z najsłynniejszych baśni autorstwa Hansa Christiana Andersena, opublikowana po raz pierwszy w 1845 roku. Utwór opowiada o losach ubogiej dziewczynki, która w mroźny sylwestrowy wieczór bezskutecznie próbuje sprzedać zapałki na ulicach miasta. Zmarznięta, głodna i opuszczona przez obojętnych przechodniów, chroni się w kącie między domami i zapala kolejne zapałki, by ogrzać dłonie. W ich blasku pojawiają się wizje ciepła, sytości i szczęścia: rozpalony piec, pieczona gęś, pięknie oświetlona choinka oraz ukochana babcia, jedyna osoba, która okazywała jej miłość.
Baśń kończy się śmiercią dziewczynki, której ciało zostaje odnalezione następnego dnia, podczas gdy jej dusza, prowadzona przez babcię, trafia do nieba. Utwór ma wyraźne przesłanie religijne i moralne: ukazuje kontrast między ziemskim cierpieniem a obietnicą duchowego zbawienia, a także krytykuje społeczną obojętność wobec ludzkiej biedy i krzywdy. „Dziewczynka z zapałkami” należy do najbardziej poruszających dzieł Andersena i bywa interpretowana jako opowieść o niewinności, nadziei oraz miłosierdziu, zakorzeniona w chrześcijańskiej wizji świata i romantycznej wrażliwości autora.