„Czerwone buciki” to baśń literacka autorstwa Hansa Christiana Andersena, opublikowana po raz pierwszy w 1845 roku w Kopenhadze w zbiorze Nye Eventyr. Utwór opowiada historię ubogiej dziewczynki Karen, która po śmierci matki zostaje przygarnięta przez zamożną starszą kobietę. Dziewczynka, początkowo skromna i pracowita, stopniowo ulega próżności i zachwytowi nad luksusem, symbolizowanym przez czerwone buciki. Ich noszenie, wbrew normom religijnym i zakazom opiekunki, prowadzi do duchowego zaślepienia – Karen podczas nabożeństw skupia się wyłącznie na swoim wyglądzie, zapominając o modlitwie i pokorze.
Baśń ma wyraźny charakter moralistyczny i religijny, typowy dla twórczości Andersena. Czerwone buciki stają się symbolem grzechu, pychy i pokusy, które prowadzą do kary w postaci nieustannego, wyniszczającego tańca. Dopiero akt skrajnej pokuty – zgoda na amputację nóg – oraz szczere nawrócenie przynoszą bohaterce duchowe oczyszczenie i zbawienie. Utwór porusza temat winy, cierpienia i odkupienia, wpisując się w romantyczną wizję świata podporządkowanego chrześcijańskiej etyce. Współczesne interpretacje zwracają uwagę zarówno na uniwersalne przesłanie o konsekwencjach próżności, jak i na surowość moralnego osądu, który bywa odczytywany jako świadectwo norm obyczajowych i wychowawczych XIX wieku.