„Baryłeczka” (fr. Boule de Suif) to słynne opowiadanie Guy de Maupassanta opublikowane w 1880 roku w zbiorze Wieczory medańskie, uznawane za jedno z najważniejszych dzieł francuskiego realizmu. Akcja rozgrywa się zimą 1870–1871, podczas wojny francusko-pruskiej, i ukazuje losy dziesięciorga uciekinierów z okupowanego Rouen, którzy podróżują dyliżansem do Dieppe. Wśród nich znajduje się tytułowa bohaterka – prostytutka Elżbieta Rousset, zwana Baryłeczką. Gdy grupa zostaje zatrzymana przez pruskiego oficera w oberży, uwolnienie podróżnych zostaje uzależnione od jej zgody na spędzenie z nim nocy. Początkowo Baryłeczka odmawia z pobudek patriotycznych, jednak pod wpływem nacisków współtowarzyszy ulega, czego skutkiem staje się jej moralne upokorzenie i późniejsze odrzucenie przez tych, którym pomogła.
Utwór stanowi ostry pamflet na hipokryzję mieszczaństwa i wyższych warstw społecznych, demaskując egoizm, oportunizm oraz fałszywy patriotyzm „przedstawicieli cnoty”, którzy cynicznie wykorzystują ofiarność bohaterki, by następnie okazać jej pogardę. Maupassant przeciwstawia im prosty lud – reprezentowany przez Baryłeczkę i republikanina Cornudeta – jako nośnik autentycznej wrażliwości i solidarności. Zwięzła forma, precyzyjna charakterystyka postaci i oszczędny język potęgują siłę krytyki społecznej. Choć dzieło wzbudziło kontrowersje i oskarżenia o niemoralność, spotkało się także z uznaniem (m.in. Gustave’a Flauberta) i zyskało trwałe miejsce w kanonie literatury europejskiej.