„Babcia na jabłoni” (niem. „Die Omama im Apfelbaum”) to powieść dla dzieci autorstwa Miry Lobe, po raz pierwszy wydana w 1965 roku. Książka szybko zdobyła popularność w krajach niemieckojęzycznych, a polskie wydanie ukazało się w 1968 roku w tłumaczeniu Marii Kureckiej, z ilustracjami Mirosława Pokory. Utwór porusza temat dziecięcej samotności i potrzeby bliskości międzypokoleniowej, ukazując świat widziany oczami kilkuletniego chłopca. Autorka łączy realizm codziennego życia rodzinnego z bogatą wyobraźnią dziecka, tworząc ciepłą, pełną humoru i refleksji opowieść.
Głównym bohaterem powieści jest Andi, chłopiec wychowujący się w kochającej rodzinie, który jednak bardzo cierpi z powodu braku babci. Z zazdrością obserwuje rówieśników, których babcie rozpieszczają i spędzają z nimi czas, dlatego w swojej wyobraźni tworzy niezwykłą babcię mieszkającą na jabłoni w ogrodzie. Wspólnie przeżywają fantastyczne przygody – podróżują, odwiedzają wesołe miasteczka i wyruszają w dalekie wyprawy. Sytuacja zmienia się, gdy do sąsiedniego domu wprowadza się starsza pani Finn, z którą Andi stopniowo nawiązuje serdeczną relację. Wraz z rozwojem tej przyjaźni chłopiec odkrywa, że prawdziwa bliskość i czułość mogą istnieć nie tylko w wyobraźni, a „Babcia na jabłoni” staje się opowieścią o dojrzewaniu emocjonalnym, empatii i wzajemnym wsparciu między dzieckiem a samotną osobą starszą.