Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

związał nagle wiatr zaczepnie
w tulibajki słowa
miodoszepne uszkolepne
w pamięci zachował

pod poduszką na dobranoc
pachną rymem gruszki
a w łakomstwa noc ubrana
słodkie walce nuci

księżyc niby brokatowy
szumnogwiezdny motyl
rozcałuśni nad kołyską
podarte tęsknoty

zanim wzleci uskrzydlony
świerszczolubną baśnią
zgaśnie małej świecy płomyk
cyt dzieci chcą zasnąć

Opublikowano

Ja tam się wzruszyłam...to słowotwórstwo mistrzowskie...urokliwe... Nie wiem czy ja to oceniam z pozycji mamy czy poetki...Powiedzmy,ze jedno i drugie... Strasznie mi słodko zrobiłaś Beatko...

Pozdrawiam cieplutko...bo mi milutko przy tym wierszu...:D

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Beatko, jeśli będziesz zmieniać, to szczerze namawiam Cię na "małe tęsknoty" lub "maciupcie tęsknoty" nie wprowadzają tragedii - wiersz jest ponad darciem szat, przymyka oko na rzeczy wielkie "podarte" itp. Tak czuję, że musi byc cichusio w tej szeptance. Takie moje wtrącania (przepraszam) - widzę, że nie ja jedna ją chwalę.
Dobrego dzionka, Bernie :))
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Beatko, jeśli będziesz zmieniać, to szczerze namawiam Cię na "małe tęsknoty" lub "maciupcie tęsknoty" nie wprowadzają tragedii - wiersz jest ponad darciem szat, przymyka oko na rzeczy wielkie "podarte" itp. Tak czuję, że musi byc cichusio w tej szeptance. Takie moje wtrącania (przepraszam) - widzę, że nie ja jedna ją chwalę.
Dobrego dzionka, Bernie :))
hmmm...nomoze racja Fran- w koncu to dla maluszka wiec moze bardziej prosto:) dzieki za podszepty i przemyslenia:)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



podobają mi się neologizmy, a może tylko zabawa słówkami? - w każdym razie poczytałam sobie - nie zakwitam z zachwytu, nie na dłuższą metę dla mnie takie słodkie miśki, mogą zemdlić - raczej się... rozluźniłam, bo chyba raczej okazjonalne to pisanie - chwilówka.

pozdrówki
kasia
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



podobają mi się neologizmy, a może tylko zabawa słówkami? - w każdym razie poczytałam sobie - nie zakwitam z zachwytu, nie na dłuższą metę dla mnie takie słodkie miśki, mogą zemdlić - raczej się... rozluźniłam, bo chyba raczej okazjonalne to pisanie - chwilówka.

pozdrówki
kasia
witaj Kaś:)no okazjonalne rzecz jasna...codziennie sie kołysanek nie pisze...taki moment przyszedł:)pozdrowki:)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Idzie… strzępy przestają mieć znaczenie, Znikają co krok, wśród katedr bez boga, Wokół wszędzie pogrzebane istnienie, Biały bezdźwięk, coraz większa ta trwoga.   Milczący nawet wobec własnych myśli,  Przemierza prerie ostrego powietrza, Szuka ich, bo chciał, by dawno już przyszli, Rozszarpują się nici jego wnętrza.   Tętent koni naprowadza go na szlak,  Ku ciemnej jaskini, na skarpę bytu, Mieszka tam ta, co rozprasza każdy ślad, Gdzie milknie echo ludzkiego zachwytu.   Rozpościera się skamieniałe gardło, Wnętrze co nie zaprasza, a pożera, Krtań zaciska się jak ciężkie imadło, Wnętrze Ziemi napomyka ta sfera.   Kapanie odmierza coś nieustannie, Koniec lub początek - to bez znaczenia, Czas powiedzieć osobistej madonnie, Swojej, mojej, twojej, dane życzenia.   Wychodzi z ciemni strażniczka końca, Zbliżyła się - nie skracając dystansu, Wyłania się z półcienia bez słońca, Oczy bez dna, nabiera dysonansu.   Przeszywa głębię, słyszy szept bez źródła: „Czego szukasz zagubiony młodzieńcze?” Stanęła bliżej, rozprzestrzenia się mgła. „Wyzwolenia.” - widzi oczy odmieńcze.   Dotyk zamyka linearność czasu, Ciało bez ciepła, jednakże nie martwe, „Zatem przystąpisz do tegoż romansu?” Zamyka oddech i przegryza warstwę.   Kontakt rozpuszcza granice cielesne, Obecność tak bliska, że znika przestrzeń, Dając i biorąc tortury bolesne, „Nastał już czas twoich najszczerszych zwierzeń.”   Kradzież tlenu dobija dostatecznie, by paść i zamknąć powieki ciężkawe, „Jestem tu by zamilknąć ostatecznie. By zakopać swoje jestestwo krwawe.”   Muśnięcie, które nie zostawia ciepła, „Zatem spełnię transcendentalną misję.” Rozpad bez bólu szykuje eksmisję, Krew w krwioobiegu natychmiast skrzepła.   Rozpad nie boli - bo nie ma już kogo, Cisza nie trwa - bo nie zostało już nic, I nawet śmierć nie pozostała sama, Tylko brak, który nie pamięta imion.
    • @Alicja_Wysocka @Waldemar_Talar_Talar @Berenika97                                                                              Dziękuję  za tak uważne i życzliwe czytanie. Bardzo mnie cieszy, że wybrzmiał ten moment zawieszenia - między tym, co było, a tym, co jeszcze może się odrodzić - bo właśnie w tej niepewności i nadziei chciałem ten wiersz zatrzymać. Nie chciałem niczego przesądzać ani zamykać w prostym wyznaniu, tylko zostawić miejsce na gest, na próbę, na ten jeden krok, od którego czasem zaczyna się wszystko od nowa. Miło mi też, że dostrzeżony został motyw niedokończonego tańca. Rzeczywiście zależało mi na tym, żeby nie tłumaczyć zbyt wiele, nie rozliczać, nie rozdrapywać, tylko wyciągnąć rękę. Czasem najwięcej dzieje się właśnie wtedy, gdy człowiek przestaje mieć pretensje, a zaczyna mieć odwagę, by jeszcze raz spróbować. Jeszcze raz dziękuję - za obecność, za odczytanie i za to, że dopisujecie do tych wersów własną wrażliwość.    Pozdr.
    • Witaj -  uśmiecham się  do gry  jaką prowadzi życie  - i tak trzeba grać   - fajny ciekawy wiersz -                                                                                                                Pzdr.
    • Wytatuowałeś mi na sercu księżyc W pełni słonecznej nocy Rozmazałeś tusz na opalonym ciele Pod skórą chwila zmrużyła oczy W pełni słonecznej nocy Barwy pragnęły jasnego dotyku Pod skórą chwila zamrużyła oczy Zaciemniły się kontury wzroku Barwy pragnęły jasnego dotyku Na piersiach kształtu ubyło Zaciemniły się kontury wzroku Na niebie zgubiła się miłość Na piersiach kształtu ubyło W pamięci dotyku młodszych dłoni Na niebie zgubiła się miłość W pościeli srebrnych promieni błogich W pamięci dotyku młodszych dłoni Rozmazałeś tusz na opalonym ciele W pościeli srebrnych promieni błogich Wytatuowałeś mi na sercu księżyc
    • @A.Between Czemu Cię zainteresował?
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...