Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

  • Odpowiedzi 44
  • Dodano
  • Ostatniej odpowiedzi

Top użytkownicy w tym temacie

Top użytkownicy w tym temacie

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



oj HAYQ, to jakby i do mnie:)
świetnie! krótko zwięzle a jak wileoznacznie
:)))
zależy o którym momencie mówisz,
bo nie uwierzę Stasiu, że Tobie mógł ktokolwiek odmówić :)
Miło. Pozdrawiam serdecznie
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



s/z
przy
sięgło się

nie
złe

za
łożenie

za
łoże
nie


- i to w kościele, hehehe...
fajne jest ;)

pozdrówki
kasia.
no, bo w domyśle, to kościelny był...
potem :))))


s/z

dzie
w czy
na odwrót?

- z/s,

nie wnikam,
wciąż rani
(a czy Zenon fikał
czy ruch był Stefanii)
był zakład?
był
- Zyzio przegrany

Dzięki Kasiu i zaza gadkę tyż :)
Pozdrawiam.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



s/z
przy
sięgło się

nie
złe

za
łożenie

za
łoże
nie


- i to w kościele, hehehe...
fajne jest ;)

pozdrówki
kasia.
no, bo w domyśle, to kościelny był...
potem :))))


s/z

dzie
w czy
na odwrót?

- z/s,

nie wnikam,
wciąż rani
(a czy Zenon fikał
czy ruch był Stefanii)
był zakład?
był
- Zyzio przegrany

Dzięki Kasiu i zaza gadkę tyż :)
Pozdrawiam.


:D
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


O, toś Ty też tchórz?... ;-) No to żyjmy wszyscy samotnie, skoro tak lepiej. A przynajmniej bezpieczniej i bezproblemowiej, że tak powiem. :-(((
Ale wiersz niezły formalnie: zwięzły, jasny, bezpretensjonalny. Niełatwo tak napisać.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


rozczarowanie mogę zrozumieć, też czasem tak mam :)
ale skąd ta gorycz?
Zapraszam następnym razem, może będzie lepiej.
Pozdrawiam.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


O, toś Ty też tchórz?... ;-) No to żyjmy wszyscy samotnie, skoro tak lepiej. A przynajmniej bezpieczniej i bezproblemowiej, że tak powiem. :-(((
Ale wiersz niezły formalnie: zwięzły, jasny, bezpretensjonalny. Niełatwo tak napisać.
A po czym wnosisz... hihihi, że tchórz? :)
I dlaczego też? Ok, nie odpowiadaj.
To tylko wierszyk Oxyvio, spokojnie. Dzięki za wizytę i komentarz.
Klasyfikację pominę ;)
Pozdrawiam.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


tak się zastanawiam, czy mnie czasem nie obrażasz
- Zajcewa pal diabli, ale ten "krótki" mnie zastanawia ;)))))
Dzięki, za konkrety, pazdrawliaju.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się



  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @iwonaroma No i tak to czasem bywa z czasem. A niech tam sobie zostanie w wierszach.  Iwono, bardzo gustownie spięłaś słowem jak broszką, winszuję :) A huśtawka wytrzyma?
    • @Arsis    piękno, smutek, symbol,   forma graficzna - która mi się podoba    i tak zwane lśnienie (promyk - idąc za L.M.Montgomery)  
    • @Gra-Budzi-ka Oj,

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      jakie fajne! 
    • @Poezja to życie   oby perfekcyjnie zabijał ! I bezboleśnie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      pozdrawiam !
    • Przechodzą cicho, mając przeszklone spojrzenia. W przedpokoju. W pokoju. W noc ciemną i tkliwą. W noc majową. W pełną szumiących liści, pełną drzew, gałęzi, podziemnych korzeni.   I w tę noc podążają moje złudy, widma… Te moje odwieczne i wciąż milczące od lat pięćdziesięciu chore iluminacje.   Przepoczwarzają się. To znów nieruchomieją. Ale są. I płyną naprzeciw obłokom bez-szepnie. Albo szepczą jak wiatr na przekór milczenia. Albo stwarzają się od początku. I znowu. I wiecznie…   Dręczy mnie ta struna. Zaciska się coraz ciaśniej.   W bolesnym skowycie powolnego rozpadu.   W progu uchylonych drzwi leży zakurzone truchło jakiegoś ptaka. Szkielet obsypany piórami. I ten szkielet podobny raczej do szkieletu człowieka, lecz z białą podłużną czaszką i z otwartym w jakimś zastygłym grymasie dziobem.   I z czarnymi oczodołami niewidzącej śmierci. Tej samej, która naznaczyła spojrzenia mojej matki i ojca, kiedy ich oczy wyrastały z czarnej, błotnistej, mokrej od deszczu ziemi. Wyrastały jak kiełkujące pąki jakiejś melancholii spomiędzy kwiatów białych chryzantem.   A więc rozbił się przed wiekami ten ptak, nie-ptak.   Roztrzaskał w koszącym locie. W gazetach pisano wtedy: to było samobójstwo.   (Włodzimierz Zastawniak, 2026-05-05)      
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...