Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Czy mi się podoba? Sam nie wiem. Raczej nie.
Dobrze jednak, że ktoś zauważył, że, niestety, duma niektórych przerasta (mam na myśli komętujących, bo choc nie używają wulgaryzmów, ale jakiś ostry sarkazm bez podania konkretnych powodów jest obrzydzający i zniechęcający do tego forum).

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Wiesz, to chyba nawet nie o to chodzi. Jak dla mnie bardziej chodzi o to, że na forum istnieje jednak pewna grupa wzajemnej adoracji i jest tak, że jednym można nawrzucać więcej, drugim mniej, a trzecim w ogóle nie wypada. Wydaje mi się też, że często są chwalone naprawdę przeciętne wiersze lub zjeżdżane całkiem ciekawe na podstawie reakcji łańcuchowej, gdzie jeden forumowy znajomy coś napisze, a kolejny czytający już się sugeruje jego opinią (może nawet nieświadomie), ale o tym też już była mowa.

Poza tym kolejną sprawą którą zauważyłem, to fakt że istnieje grupa opiniotwórcza, która ocenia wiersze pod kątem własnego poczucia estetyki i pewnych kanonów, które się u tych osób przyjęły. I nie byłoby w tym nic złego, gdyby częściej zabierały głos osoby które patrzą na poezje inaczej, a tak robi się naprawdę stronniczo. Ty Gabrielu zapytałeś kiedyś na forum co użytkownicy sądzą o poezji M. Świetlickiego? Myślę, że wielu sądzi niewiele i bardzo możliwe, że gdyby autor ten zaczął tu publikować pod pseudonimem to nie zostałby dobrze przyjęty. Po prostu, to forum to również pewne środowisko, rządzące się swoimi prawami, dlatego nie należy wszystkich komentarzy brać bardzo do siebie, a poddawać je analizie i selekcji. Co nie oznacza oczywiście, że należy przyjmować bezkrytycznie pustych pochwał a odrzucać konstruktywną negatywną krytykę.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Wiesz, to chyba nawet nie o to chodzi. Jak dla mnie bardziej chodzi o to, że na forum istnieje jednak pewna grupa wzajemnej adoracji i jest tak, że jednym można nawrzucać więcej, drugim mniej, a trzecim w ogóle nie wypada. Wydaje mi się też, że często są chwalone naprawdę przeciętne wiersze lub zjeżdżane całkiem ciekawe na podstawie reakcji łańcuchowej, gdzie jeden forumowy znajomy coś napisze, a kolejny czytający już się sugeruje jego opinią (może nawet nieświadomie), ale o tym też już była mowa.

Poza tym kolejną sprawą którą zauważyłem, to fakt że istnieje grupa opiniotwórcza, która ocenia wiersze pod kątem własnego poczucia estetyki i pewnych kanonów, które się u tych osób przyjęły. I nie byłoby w tym nic złego, gdyby częściej zabierały głos osoby które patrzą na poezje inaczej, a tak robi się naprawdę stronniczo. Ty Gabrielu zapytałeś kiedyś na forum co użytkownicy sądzą o poezji M. Świetlickiego? Myślę, że wielu sądzi niewiele i bardzo możliwe, że gdyby autor ten zaczął tu publikować pod pseudonimem to nie zostałby dobrze przyjęty. Po prostu, to forum to również pewne środowisko, rządzące się swoimi prawami, dlatego nie należy wszystkich komentarzy brać bardzo do siebie, a poddawać je analizie i selekcji. Co nie oznacza oczywiście, że należy przyjmować bezkrytycznie pustych pochwał a odrzucać konstruktywną negatywną krytykę.

Powód: 15% komentuje od zarania tutaj, a reszta żąda tylko komentarzy, stąd Twoje zarzuty. Tym samym, np. Ty komentując, ze swoim poczuciem estetyki, urozmaicasz forum i tyle na ten temat.

Naprawdę nie powinniście za tę sytuację winić komentujących takich jak ja, Lecter, Basia Janas etc,, bo my mamy chociaż wolę, żeby to robić. Spójrzmy wreszcie krytycznie na tych, którzy mają w dupie innych i tylko stawiają wymagania, zwłaszcza wobec komentujących (nie mówię o Tobie i np. o Emilu Grabiczu, bo staracie się komentować wiersze innych)
Opublikowano

ogółem zostawcie już te komentarze, czytamy się, piszemy do siebie, nikt nikogo zabić nie chce, to wszystko robimy gwoli szlifowania umiejętności, jeden nie jest drugiemu wrogiem. niech każdy robi takie komenty jakie chce.

a świetlika nie lubię, choć potrafi czarować

Opublikowano

Dziękuję Magdo i Kasiu za miłą wizytę :) oraz Karolinie za to, że jest w stanie przyjąć do wiadomości mój nieskończony geniusz. Dziękuję Wam Skarby :) Dziękuję również Gabrielowi, a także Konradowi, Pancolkowi i Jimiemu za kolejne odwiedziny :) Pozdrawiam.

Opublikowano

A mnie się wydaje, że ironia nie jest całkowita, bo gdyby była, to by jej nie było, ot.

Tekst osobie i nie osobie, zadowolony z siebie, skory do autoironii tym radośniejszej, bardziej chętnej, bo podszytej cichym przekonaniem jednak o nieprzeciętnej zdolności, biegłości, inteligencji dostrzegającej nawet absurd samego Boga, a potem śmiech, radość i buziaki, wierzę w ten nastrój, ale nie ufam mu, brak tu wyciszonej otwartości, a słychać huk nałuki

przepraszam, pozdrawiam

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


tytuł wystarczy bo potem nie ma nic ponadto.
aczkolwiek to byłoby fajną miniaturką:

przestrzenie
nędzne z was kurwy
bo poznałem lepsze

czy raczej odwrócenie:

nędzne z was kurwy
bo poznałem lepsze
przestrzenie

w każdym razie ten moment mi się podoba. pozdrawiam :)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


tytuł wystarczy bo potem nie ma nic ponadto.
aczkolwiek to byłoby fajną miniaturką:

przestrzenie
nędzne z was kurwy
bo poznałem lepsze

czy raczej odwrócenie:

nędzne z was kurwy
bo poznałem lepsze
przestrzenie

w każdym razie ten moment mi się podoba. pozdrawiam :)
Cholera, rzeczywiście trochę zje*ałem. Cóż, bywa. Ale i tak łechcą mnie opinie użytkownikoOfdff. Dziękuję i pozdrawiam.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @beta_b Beatko bardzo Ci dziękuję za miłe słowa

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Staram się w tych moich wiersz ach przemycić odrobinę swojskości ale też niepokoju  Chyba się czasami udaje Przytulam Cię mocno
    • @Konrad Koper Mi się to wydaje mądrą przestrogą, w końcu nie wiemy co spotkamy na drugiej planecie, czy księżycu. Lepiej zawsze podchodzić do takich rzeczy z dystansem. Tak też jest w życiu, jeśli ktoś jest nieznajomy, musimy go najpierw poznać, nim mu zaufamy.  
    • "In uno corpore duo reges perpetuo bellant."   "Errare Humanum Est"   Dawno temu, to miejsce  było skrawkiem ziemskiego Edenu. Malowniczy krajobraz, skaziły cienie flag, proporców i włóczni. Końskie kopyta zryły świeżą trawę  a blaszane stopy rycerzy zgniotły opór powojów, ostów i maków. Lecz ta bitwa była  niezwykle ważna i potrzebna. Decydowała o  strategicznej pozycji hegemona. O nowym kierunku rozwoju. O życiu w dostatku  lub niewoli w kajdanach.     Umysł był tym który się bronił. Zimny, analityczny, szczegółowy  i do bólu drobiazgowy. Każda strategia. Każdy plan. Był przemyślany i doprowadzony do perfekcji. Musztra wojsk, trwała nieustannie. Bez względu na pogodę czy porę dnia. Jego wojska były znane  z okrucieństwa,  braku litości  i walki do ostatniej kropli krwi. Cyborgi a nie ludzie  o wyłączonych uczuciach. Na godłach chorągwi jazdy ich sentecja. Quidquid agis,  prudenter agas et respice finem. Każda lekkość bytu czy obyczaju, karana jest tu śmiercią. Kat jest ich ramieniem sprawiedliwości  a kostucha najbliższym przybocznym. Jest to kraj filozofów, myślicieli, mistrzów duchowych, rojalistów  i twardych, pozbawionych złudzeń osób.     Serce było agresorem. Jak zawsze. Dzikie to wojska a raczej zgraja. Zagony tubylców, wychowanych na  złotej wolności, czystym powietrzu  i życiu chwilą. Żyli w namiotach. Małych otoczonych ostrokołem wioskach gdzie jedynym panteonem  była indywidualna fantazja. Czcili bezbożne praktyki. Co dzień inna kobieta,  inna potrzeba, zachcianka. Amor vincit omnia. Tak zwykli powtarzać między sobą. Byli nieobliczalni, nieodgadnieni w czynach. Zabijali w imię miłości  i za nią gotowi byli ponieść ofiarę. Kochali ich bogowie, aniołowie, artyści i poeci. Lecieli zawsze  jak na niewidzialnych skrzydłach. Robili rzeczy wielkie acz głupie. Rozsądek był u nich karany wygnaniem. Wstrzemięźliwość pomijana milczeniem. Kochali po równo. Wino, śmiech i kobiety.     Starli się w tym miejscu. Komórki umysłu i serca. Bitwa była krwawa  i pozbawiona nawet krzty  honoru czy miłosierdzia. Dobijano rannych,  tratowano pozbawionych broni. Rozsieczono wielu dumnych bohaterów. Trwało to wiele dni i nocy. Gdy krzyki, pieśni i rozkazy ucichły. Ciała rozognione rozkładem, utworzyły doczesny kobierzec.     Nie wygrał nikt. Choć to obrońcy ponieśli dotkliwsze straty. W ramach rozejmu,  najeźdźcy wymusili na władcy umysłu, niesamowitą zniewagę. Przyjęcie do swego pałacu  najpiękniejszej córki króla serc. Umysł bronił się zaciekle. Ale musiał pojąć ją za żonę. Uległ temu koniowi trojańskiemu, wprowadzonemu zdradliwie do pałacu. I wreszcie pokochał ją tak  jak kochał swą dumę.     A to miejsce bitwy. Jak widzisz teraz jest tutaj las. Cichy i mroczny. Wyrosły tu przedziwne gatunki drzew. Niektórzy twierdzą, że wykiełkowały wprost  z ciał martwych wojowników. Ich liście ronią perłowe, słone łzy. Szmer wichru zdaje się krzykiem poległych. Kory ich pomarszczone nie czasem  a słowami miłosnych wierszy. W świetlistych koronach, połyskują złote freski. Aniołowie tańczą z mędrcami. Śmierć gra w kości z Bogiem. Nocami płoną tu błędne ogniki dusz. To pozostawieni na wieczną wartę trubadurzy. Okaleczeni, kalecy, ślepi. Snują się po dukcie jak dziki gon. Śpiewają głośno  to o miłości to znów o śmierci. Raz straszą to znów pocieszają, poetów i kochanków  którzy stracili rozum przez serce. I snują się wraz z trupą po lesie. Szukając sensu  w wiecznej, ludzkiej sprzeczności.            
    • @Poet Ka

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • na saksofon, bas i tęsknotę   Z tęsknoty budzę się. Z tęsknoty kradnę czas. Z tęsknoty widzę cię, jak korytarzem gnasz.   Z tęsknoty do ciebie łbem o parapet walę. Jest jakiś kres miłosnych scen… jest jakiś kres.   Z tęsknoty buduję zamek, poskramiam czas. Z tęsknoty widzę cię, jak korytarzem gnasz.   Z tęsknoty cię zamknę, uwiężę cię w nim. Z tęsknoty do ciebie już nawet nie będę pił.   Ile razy w samotności sam byłem… Ile razy w samotności sam byłem.   Z tęsknoty do ciebie łbem o parapet walę. Jest jakiś kres miłosnych scen… jest jakiś kres.        
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...