Picasso nie żyje

[Kuba Boryczka]

psy zawodzą przy księżycu. i ty,
z mistycznym półpiersiem
– fazą wyuczoną w pełni –
na wierzchu, nasiąkłaś życiem
jak szmata brudem. a-sentymentalnie,
ja zawodzę w praktyce.

nieśmiało wracałem.
a słowo nieść miało
po palecie znaczeń wszystkie
twoje zdrady i ucieczki
przed proporcją.

głowa jak globus
byłaby światem.

nos jak pomyłka –
wieczną zagadką.

szminkowane usta – prawdziwą
purpurą karminem szkarłatem. rozdarłaś się
na mnie. klasycznie – bezradny wobec wrzasku,
tu trzeba awangardy.

a Picasso nie żyje

[Wiktor Desiczewski]

jak na mój gust to wiersz ma coś w sobie co przyciąga... dla mnie ciekawy tytuł, ciekawe zakonczenie... i ogólnie plus... lubię takie wiersze

[Mariusz Polakowski]

Pociąga i drażni. Monsieur Kostrowicki pewnie się cieszy w tym swoim siódmym kręgu piekieł (gdzie jak wiemy od Herberta trzymani sa poeci). Pozdrawiam.

[Gość]

bardzo mi się spodobał Twój wiersz...napisałeś coś fantastycznego dodaje do ulubionych pozdrawiam

[teraa]

"głowa jak globus
byłaby światem. " - świetny fragment

świetny wiersz, bardzo mi się podoba. ale ja juz kończe bo jeszcze sobie poczytam :P

Tera

[Kuba Boryczka]

dziękuje za komentarze. ten wiersz to takie moje "papa" dla poezji.org
zdravim

[Messalin_Nagietka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

skąd te "papa" chcesz jak picasso co już go nie ma a kreski pozostaną - o nie panie Kubo - masz swój talent w pisaniu więc skoro Picasso nie żyje zasiądź na jego tronie i posiedź w kreskowej koronie

MN

[Roman Bezet]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Wiersz jest pięk...., a co to za papa, Panie Kubo?!
Szkoda :( i Pana wierszy, i komentarzy (no i tej "Poetyki stosowanej").
Może coś się da zrobić? :)

zdravim - pzdr. bezet

[Bartosz Wcisło]

Do ulubionych.