Ostatni Sonet / o miłości ;/ ... ... ... ja upadam :P/

[adolf]

Czy się znów splotą ręce nasze w niebie
i świat ujrzymy, ten sam, ale inny
Gdy tysiąc wieków będziemy od siebie
nieznani, obcy. Choć wieczni - nie-żywi ?

Czy tam obudzą, tych, co śnić pragnęli
na przekór prawom i nakazom życia
Kluczem otworzą - drzwi ciała - powieki
by znowu ujrzeć, to, czego nie widać?

By potem rozpiąć na łuku skroniowym
kamiennej czaszki, niebo - skórę Ziemi,
Ponownie kochać, lecz sercem ponownym .

I tak na przekór tej niecodzienności
prze-minąć wieczność, ktora w nic nie wierzy
czekając na coś, co nie ma przyszłości.

[aluna]

Ciekawie ...imponująco!
Ale te myślniki trochę mnie...?!
Pozdrawiam!

[bazyl_prost]

ja się zastanawiam czy to miłość czy przetrwanie

[teresa943]

wprawiłeś mnie w zadumę Adolfie...miłość i wieczność...one ze sobą splecione,
wszak to z wiary, nadziei i miłości tylko miłość przechodzi do wieczności (1 Kor, 13);

serdecznie pozdrawiam :)