odcienie nieuchronności

[Oxyvia]

trzeba ból doboleć do końca
rozpacz rozpatrzyć gruntownie na wskroś
gęsto wezbraną głębię parzącą
wyłzawić do cna i wysięczyć złość
nie udawać, że nie ropieje
i nie rośnie we wnętrzu jak wrzód
bo gdy pęknie i krwią zaleje
nie ocali cię żaden cud

trzeba miłość wymiłować do dna
wykochać do zgliszczy bez lęku przed żarem
nie owijać w szyderstwo czy w jad
bądź w kłamliwą, płytką niewiarę
trzeba miłość dojrzewać po kres
przez kwas cierpki aż po szczęścia świadomość
a gdy nie wiesz, gdzie ten kraniec jest
musisz kochać, kochać w nieskończoność

[greg_lipski]

manifest romantyczny, ladnie, dynamicznie, prawdziwie
Darz Bor :)

[zak stanisława]

trzeba miłość wymiłować po dno
wykochać do zgliszczy bez lęku przed żarem

bardzo dobrze roz -patrzona pacz tropność :P
świetny, bym rekomendowała do PW,
cmoook

[Magda_Tara]

świetne,
ale czuję jakąś rozpacz podskórną.

:))

[Bernadetta1]

super :)...i ta głeboka rozpacz jakby żal przejmuje bardzo:)...chwyciło za serduszko:)pozdr.

[Fanaberka]

"głębię podskórną" - "podskórne" kojarzy się z czymś płytkim. Pomyslałam, że gruba ta Peelkowa skóra.

Prawie cały wiersz dzieje się we wnętrzu. Peelka heroicznie zagłębia się w sobie. W pierwszej zwrotce i w połowie drugiej wszystko mi się trzyma kupy, materializuje, rośnie, pęka, płonie. To jest wiarygodne, mocne.
I teraz zobacz to: "koniec", "kres", "kraniec". Gdzie to jest? Więc jednak odwrócenie kierunku, ucieczka? Jakby nagle wszystko wypłynęło na zewnątrz, nie wiadomo kiedy i którędy. Jakkolwiek "dojrzewanie przez kwas cierpki" jest fizjologiczne i również wewnętrzne.
Jednym słowem - pogubiłam się trochę.

A w ogóle to dałaś w tym wierszy żaru!
Cze.
:)

[bezsenna81]

fajna zabawa słowami,treść głęboka,dobrze się czyta,pozdrówki:)

[Rachel_Grass]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

trochę się tutaj rozmakabrowało, aż się byłam wzdrygnęłam. wiersz odwołuje się poniekąd do fizjologii, ale ta zajeżdża medycyną. ogólnie połączenia odnośnie wnętrza mogą dotyczyć także sfery duchowej, to porównanie wskazuje na czysto fizyczny ból.

to natomiast warte jest oprawienia w ramki i powieszenia na honorowym miejscu - tak, żeby widać było zaraz po wejściu do domu :P

podsumowując, nawet podobał mi się ten mały, uczuciowy dekalog. ale w końcu m jak miłość, prawda? ;)

pozdrawiam.

[egzegeta]

pierwsza strofa przydługa,
druga super pod warunkiem,
że z przedostatniego wersu zniknie na końcu "jest"

pozdrawiam

[Almare]

trzeba miłość klarować starannie
przez smak cierpki aż po szczęścia śmiech

tak dałbym w drugiej.

w pierwszej poszedłbym w "chłód" a nie "wrzód" i jeszcze bardziej zszedłbym do "wrzącego lodu" na końcu ostatniego wersu.( o ile chcesz utrzymać rym, off kors)

ta cała druga część pierwszej zwrotki nie jest zbyt dobra, powinny pojawić się jakieś przerzutnie lub zmiany( zaskakujące) obrazu, teraz bowiem, to jest zdanie złożone i tylko pocięte w wersy.


nie udawać, że nie ropieje i nie rośnie we wnętrzu jak wrzód bo gdy pęknie i krwią zaleje
nie ocali cię żaden cud.

nie udawać że nie ropieje
bryłą tężeje we wnętrzu chłód
wymyśl przerzutnię i dojdź
do.........................wrzący lód
:))))))

-strona emocjonalna wiersza bardzo, bardzo, bardzo się podoba,
-spełnia w 100% moje oczekiwania wobec poezji , bo tylko o miłości i śmierci warto pisać wiersze.

pozdrawiam

[HAYQ]

Nie podoba mi się kilka sformułowań, mimo to wiersz się czuje, czyli ma w sobie to "coś" - żeby jednak nie było zbyt słodko... "rozpatrzyć gruntownie" brzmi niezbyt poetycko, osobiście kojarzy mi się (mimo woli) z odmową na podanie z prośbą o "rozpatrzenie" ;)
Dalej -"gęsto wezbraną głębię podskórną"

Podskórnej głębi nie ma - głębia, że tak powiem, jest nieco głębiej... tak mię tkło tylko. ;)
Sam nie wiem, czy poczęte z wysięku "wysięczyć", to neologizm czy co inne toto. Niby o co idzie wiem, ale jakoś gramatycznie tak dziwnie zalata.
Poza tym, za dużo spójników, "złość"x2 ale ogólnie, gdyby co nieco przetrzebić - ciekawie.
To, co pod spodem, to tak na szybko, a więc tylko mała próba uszczuplenia z niewielkmi zmianami.
Pozdrawiam

trzeba ból doboleć do końca
wylać rozpacz gruntownie na wskroś
głębię gęsto wezbraną złość
wyłzawić do cna
wykrzyczeć nie udawać że nie ropieje wrzód

bo gdy pęknie krwią zaleje
nie ocali żaden cud

trzeba miłość po dno wymiłować
wykochać do zgliszczy bez lęku
nie owijać w szyderstwo
w kłamliwą niewiarę

trzeba miłość dojrzewać po kres
przez kwas cierpki po szczęścia świadomość
a gdy nie wiesz gdzie ten kraniec jest
musisz kochać
kochać w nieskończoność

[Dariusz Sokołowski]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

dlaczego?
Bo tak! Się rymuje;)

[Bolesław_Pączyński]

Lekki w czytaniu, miła poezja, podoba się.
Pozdrowienia, Bolek.

[Monika_Gromala]

Pointa mistrzowska ! I jakie zręczne wyjście z sytuacji :)

[quote]"nie rośnie we wnętrzu jak wrzód
bo gdy pęknie i krwią zaleje"

brrr... cały wiersz, bez tego fragmentu - o, tak to ujmę :)

[Oxyvia]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dzięki. Darz bór. :-)

[Oxyvia]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dzięki serdeczne, Stasiu, ale to za wysoko!
Cmoook! :-)

[Oxyvia]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję, Magdo. Dobrze czujesz, bo to o bólu nieszczęśliwej miłości. Ale z optymizmem na końcu.

[Oxyvia]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Bardzo dziękuję, Bernardetto, cieszę się. :-)

[Oxyvia]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

He he! Masz rację, nie zwróciłam na to uwagi. Poprawię, ale pewnie nie od razu.

Gdzie jest kres? Tego nigdy nie wiadomo, dopóki on nie nadejdzie. Właśnie o to chodzi. Kiedy kogoś kochasz, zawsze myślisz, że to na zawsze. Ale zdarza się, że ten ktoś nagle znika. Z różnych przyczyn. Zostaje ból, taki wrzód.
Dlatego kiedy odważysz się kogoś pokochać, musisz wiedzieć, że ryzykujesz. Zawsze. Porzucenie, zdrada, kłamstwo, śmierć ukochanej osoby...
Ale według mnie warto ryzykować, choćby wiele razy, do skutku, choćby do śmierci. O tym właśnie jest wiersz. Dlatego nie jest on ucieczką.

Dzięki! Cieszę się! :)))
Do zo w so. ;)

[Oxyvia]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Bardzo dziękuję za dobre słowo. :-)