Okruchy ...

[maya kent]

Chleb pokrojony na stole
podarte karty
nie było żadnego asa w rękawie
kiedy grał o swój los

głodnym świtem budzą go zaspane kruki
kroplą po szybie spływa pragnienie
na zewnątrz świat miał być ...
obiecany
zostało tylko zbawienie

natrętny szept ptaów
wkrada sie do ucha
"nie sami wyjadacie okruchy życia,
nie sami"

...a słowo pazurem rani
rozgrzebując skostniałe życie starucha.

[Pancolek]

do warsztatu

[Michał Kowalski]

do piaskownicy

[H.Lecter]

Jeszcze za wcześnie...

[BARBARA_JANAS]

za dużo, za dużo, za dużo...pozdrawiam

[Magnetowit_R.]

jak dla mnie to banalne i schematyczne. ale jakoś mam wrażenie, że gdy autor/ka znajdzie swoją ścieżkę to będzie dobrze

[nAzGuL22]

Dużo pracy przed Tobą :)

[Fagot]

Chleb pokrojony na stole a następnie głodny poranek ?? czasem słowa i strofy następujące po sobie nie mają ze sobą żadnego związku albo wręcz się wykluczają. Niestety nie tym razem.
Pozdrawiam

[Magnetowit_R.]

dzizas, opublikowany wiesz to calosc. poprawic mozna literowke, ale calkiem zmieniac? a tak nawiasem jet taka rzymska paremia: "naprawiany bubel nadal bedzie bublem"

[Mirosław_Serocki]

dokonało się

[ireneusz paprocki]

ciekawe komentarze, tylko nic z nich wyczytać nie idzie . Więc jak w tym wierszu -słowo ogródkami rani i nawet potrafi wykopać i zbeszcześcić nieznane zwłoki starucha.

pozdrawiam Mayu------ super wiersz

lulek

[Gość]

Mi też się podoba ,:))