Gdzie rdzewieją miecze: 59. Miasto, które śni się nocą

[Łukasz Jurczyk]

59. Miasto, które śni się nocą

(narrator: hypaspista)

 

1.

 

Na wieży spotkałem
człowieka, który się modlił —
nie przerwałem mu.

 

2.

 

Dym gęstszy niż krew,
a przecież
wdychaliśmy go z chciwością.

 

3.

 

Pomost był wąski —
wystarczająco,
by się nie cofnąć.

 

4.

 

Obok mnie płonie
lochagos* —
nadal trzyma szyk.

 

5.

 

Krzyczy coś,
ale język
już nie ma słów.

 

6.

 

Ciągle ktoś ginie,
ciągle ktoś
na jego miejsce.

 

7.

 

Na murze
świat ma rozmiar
ramienia.

 

8.

 

Walka wiruje wokół —
twarz w twarz,
krzyk w krzyk.

 

9.

 

Trwali do końca —
nie o życie chodziło,
lecz o to, czym było.

 

10.

 

Co było dalej?

Po co pamiętać.

 

11.

 

Widziałem morze,
jak zmywało krew —
dla równowagi.

 

12.

 

Szukałem przyjaciela —
znalazłem
jego hełm.

 

13.

 

Nie pytam, gdzie leży.
Wszyscy
gdzieś leżymy.

 

14.

 

Los rzuca kośćmi —
zawsze

tą samą ręką.

 

15.

 

Jednych ocala,
drugich grzebie
bez imienia.

 

16.

 

Czasem śnię znów Tyr —
ciągle tam jestem,
ciągle nie mogę się obudzić.

 

*lochagos - jeden ze stopni oficerskich armii macedońskiej

 

cdn.

[Poet Ka]

@Łukasz Jurczyk

 

"Obok mnie płonie
lochagos* —
nadal trzyma szyk.

 

5.

 

Krzyczy coś,
ale język
już nie ma słów."

 

wstrząsające...

[Łukasz Jurczyk]

@Poet Ka Udane szturmy na miasto, były zawsze bardzo wyniszczające dla obu stron. 

[Poet Ka]

@Łukasz Jurczyk jesteś wieszczem

[Łukasz Jurczyk]

@Poet Ka Nie jestem :)

 

Boże bez imienia,
wiara jest dla wolnych —
ja mam rozkaz.

 

Jeśli mnie słyszysz,
zrób mniej niż zwykle —
to wystarczy.

 

Oddaję ci strach.
Jest jedyną rzeczą,
której nie potrzebuję.

 

Pozdrawiam

[Proszalny]

@Łukasz Jurczyk

 

Ta część jest zapisem z dziennika snu. Każda Twoja opowieść jest oniryczna, ale ta wyjątkowo. Wyświetlasz pojedyncze obrazy, które prowadzą przez miasto pełne dymu i krwi. Słychać szum morza, tym razem nie jest złe. Zmywając krew - oczyszcza - ma ludzką twarz, chyba jedyną w mieście.

 

Co było dalej?

Po co pamiętać.

 

Brak trzeciego wersu mówi więcej niż treść. Znakomity zabieg. Tak mógłby kończyć się dziennik koszmarnego snu.

 

koszmarny sen Tyr

co noc wracam do miasta

jestem u siebie

 

Życzę kolejnych snów.

[Łukasz Jurczyk]

@Proszalny Masz rację. Niektóre części są na granicy snu/koszmaru, wspomnień oraz bieżącej relacji.

 

Pojawią się dalej też wątki surrealistyczne :)

 

O czym śnisz starcze?

 

O końcu drogi.
Nie ma tam nic —
i to jest dobre. 

 

Pozdrawiam

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

Ten fragment poematu jest bardzo poruszający. Żołnierze są zapędzani w w sytuację bez wyjścia.

„Na murze świat ma rozmiar ramienia” - świetny obraz - liczy się tylko to, co można dosięgnąć włócznią lub mieczem, a obraz płonącego lochagosa, który mimo ognia „nadal trzyma szyk” ukazuje przerażającą siłę antycznej dyscypliny.

 

"Krzyk bez słów" - trauma i intensywność walki odbierają człowiekowi cechy ludzkie, sprowadzając go do czystego cierpienia.

Natura, tutaj morze jest obojętne na ludzkie cierpienie i widoczny jest antyczny fatalizm - nie ma sprawiedliwości - tylko przypadek.

Tyr nie jest już tylko miastem w Fenicji, ale sennym koszmarem, z którego nie można się obudzić. To klasyczny opis zespołu stresu pourazowego - narrator fizycznie przetrwał, ale psychicznie na zawsze został na murach Tyru.

Lochagos cierpi i milczy

szyk jest ważniejszy

wojna to jego rzemiosło

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 Kolejny szturm, kolejna bitwa. Poddawanie ludzi, jak żelaza, naprężeniom, aż do zużycia.  

 

 

Mówisz: wytrzyma.
Stal też tak mówi —
do czasu.

 

Pozdrawiam

[Christine]

@Łukasz Jurczyk

 

Bardzo plastycznie oddałeś zdobywanie Tyru - okrucieństwo bitwy , w której przegrywają również zdobywcy. 

Świetny tekst!

[Łukasz Jurczyk]

@Christine Bardzo dziękuję!!!

 

Zwykła walka.
Jedni płacą od razu,
drudzy później.

 

Pozdrawiam