Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Jest piękna jak kwiat
I dłonie Jej niczym płatki
Z ziemi wyrastają
Pną się do Nieba

Twój uśmiech, jak słońce ogrzewa
Powoduje, że rośnie w siłę nasze uczucie
Jak wezbrany strumień Miłość wzbiera
Kochamy się bardzo czule.

Kobieta jest piękna jak róża
W zimie schylona i czeka
Na uśmiech jej ukochanego
Najszczęśliwszego na ziemi człowieka!

Opublikowano

to nie jest Kobieta;
to wyidealizowany, a więc nieprawdziwy, wykreowany aż do kiczu Obraz istoty której Nie Ma, nie istnieje;
choć kto wie...może to autoportret...
hmmm-to pardon!
świat jest pełen niespodzianek - wszystko możliwe.
Wszystko!
:))
J.S

Opublikowano

Żeby odczytać ten wiersz należy zdjąć okulary i zastanowić się nad nim. Jest to wiersz o miłości i bez udziału zbrodni, może dlatego wg was słaby. Ale ja wiem, że to jest Poezja przez duże P i ona, to będzie na szczycie!

Hania.

Opublikowano

Kobieta

Jest piękna jak kwiat
rozległa jak świat
I dłonie Jej niczym
płatki kruszonego chleba
szybują nad Ziemą
chcą być blisko Nieba

Twój Uśmiech Powszedni
jak Słońce ogrzewa
Powoduje, że rośniesz
o Miłości śpiewasz
Jak wezbrany strumień
czułości porozumień

Kobieta nieduża
jest piękna jak róża
W zimie schylona czeka
na pierwsze promienie uśmiechu
Potem wzbiera szczęściem
z Zamęścia nadejściem?

Opublikowano

zwroty osobowe w wierszu zastanawiają mnie
p.L niestety utożsamiany jest przeze mnie z autorką gdyż to poezyja serduchem prawdopodobnie pisana, a w tym wypadku nie jestem w stanie rozgraniczyć tych dwóch postaci
tak więc p.Lka chwali kobietę swego życia zapewne, co dość zaskakująco kojarzy misie z miłością lesbijską :))

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Migrena   Wiersz jest niezwykle zmysłowy, duszny i pełen świetnie zbudowanego napięcia. Opowiada o nagłym, pierwotnym pożądaniu, które wybucha w najbardziej prozaicznym i uregulowanym miejscu - w przestrzeni publicznej. Budujesz genialny kontrast między stłoczoną, obojętną przestrzenią pociągu (ludzie, którzy „pilnują swoich granic”), a brutalnym, bezwstydnym przełamaniem tej strefy komfortu. Kobieta z wiersza ignoruje konwenanse („klatka manier”). Przeobraża przedział w miejsce, gdzie zasady społeczne przestają istnieć.   Wykorzystujesz ruch pociągu do budowania rytmu wiersza i eskalacji napięcia. Maszyna i ludzkie ciało zlewają się w jedno, potęgując uczucie nieuchronności.   Bohaterowie stopniowo tracą swoje ludzkie, cywilizowane cechy na rzecz czystego instynktu, a pożądanie zostaje określone jako „coś starego jak krew”. To powrót do natury w samym środku cywilizacji. A inni pasażerowie tworzą tło, na którym ten akt bezwstydu wybrzmiewa najmocniej.   Czuć tu prawdziwy ogień i bunt przeciwko konwenansom. Fantastyczny!
    • @Myszolak   Bardzo dziękuję! Świetnie, że spojrzałaś z innej perspektywy. Dlatego to jest wiersz oniryczny, dzieje się w naszej podświadomości. I tak jak sen może mieć wiele znaczeń. Zwróciłaś uwagę na aspekt, który Cię zaniepokoił - dziękuję za to. :) Pozdrawiam serdecznie. 
    • Witaj - super - całość na tak  -                                                            Pzdr.
    • @Lenore Grey   Bardzo dziękuję! Pozdrawiam. :) 
    • @Myszolak Mieć swoje niebo... ... zniknęła piękna zorza  budzi zawsze zachwyt  spoglądam na swoje niebo   widzę jutro  wiele obiecuje  ... Pozdrawiam serdecznie  Miłego wieczoru  Ladny woersz, czytelnicy już senni
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...