Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

staruszka w ogrodzie

ula

Przez ula
w Wiersze gotowe - publikuj swoje utwory

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

ula

ula

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

ławeczka była od zawsze
tak jak babcia
ziemia oddychała wolniej
jakby kołysała trawę

czuło się zapach wikliny
półcień i przecierane papierówki
które w zachodzie przypominały
pomarańcze
żeby lepiej smakowało

sypały się suszone bukieciki
ona spoglądała w niebo
którego nie było widać
powtarzając że jest dobrze
jak w dyniowym raju

lubię latawce

lubię latawce

Opublikowano
Opublikowano

ja kupuję pierwszą strofę; w drugiej nie wiem o co chodzi z tymi jabłkami, które muszą udawać pomarańcze żeby lepiej smakować :P (choć podobno kiedyś to były rarytasy, jakie dostawało się pod choinkę). nie wiem też o co chodzi z tym "dyniowym rajem" :P /coś z tą bajką o kopciuszku, gdzie się dynia zmieniła w karetę? czy jak? ;o)

pozdrawiam, andżelka.

Piotr_Płoszaj

Piotr_Płoszaj

Opublikowano
Opublikowano

Hihi z tym dyniowym rajem, to chyba tak ogólnikowo chodzi o baśnie, a w baśniach wszystko kończy się dobrze, babcia jako przemiła wróżka, która zamienia karetę w dynię? Dla mnie brzmi to rewelacyjnie :P Po za tym baśnie kojarzą mi się z dzieciństwem, ach, miło... A babcine jabłka udające pomarańcze, heh brzmi smakowo. Z resztą, za komuny to ciężko było chyba dostać egzotyczne łowoce, hehe :P

Pozdrawiam

ula

ula

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

ho jak przyjemnie tyle komentarzy:)

cieszę się, że raczej się podoba, że przywołuje wspomnienia, sentymenty..

dyniowy raj, sama nie wiem dlaczego.. piszę z serducha, nie z głowy, a niech będzie i babcia wróżka!;)

pomarańcze za komuny.. za młoda jestem, chociaż podobno rzeczywiście specjał w tamtych czasach:)

niech pan podrzuci wariację na temat pierwszej, panie Robercie, chociaż nie wiem czy rozpatrywałabym naniesienie poprawek, już wtopił się we mnie we mnie ten wiersz;)

dziękuję, ucałowania wszystkim komentującym:)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • Maciej Szwengielski
      "Klepsydra zmierzchu. Rozważania tautologiczne".

      Wolność

       

      Nie ma drugiego takiego słowa, które zrobiłoby tak oszałamiającą „karierę” w XXI wieku jak słowo wolność. Odmienia się je przez wszystkie przypadki. Manipuluje się nim na prawo i lewo. Wywraca się na drugą stronę tak aby znaczyło coś zupełnie przeciwnego, choć brzmi swojsko i krzepiąco. Propaguje się wolność wyboru i wolność od wyboru. Wmawia się, że można wybrać różne barwy wolności ale jednocześnie dodaje, że powinna to być barwa o określonej z góry nazwie. Można postawić pytanie: wolny wybór czy wolność wyboru? A co to jest wolność? Niektórzy „myśliciele” wmawiali, że wolność to uświadomiona konieczność. Wolność bywa mylona ze swawolą. Ale czy tak jest w istocie? Inaczej rozumie słowo wolność więzień w celi, a inaczej człowiek „wolny”. Dla więźnia w celi wolność oznacza rzeczywistość poza murami więzienia. Taki delikwent o tym marzy co to będzie robił, jak opuści mury więzienia: upije się alkoholem, napali się tytoniu, „trawki”, odwiedzi prostytutki..., no po prostu „zabawi się”. Taki człowiek jest podwójnym więźniem. Ma zniewolony umysł błędami moralnymi, które traktuje jako przejaw wolności. Kim zatem jest człowiek naprawdę wolny? To człowiek, który zna Prawdę. Prawdę, która wyzwala, a nie zniewala. Wyzwala z nałogów: alkoholizmu, narkomanii, seksoholizmu, etc. Wielu takich, którzy rozumieli wolność negatywnie zakończyło swoje życie przedwcześnie. Jaka to Prawda, która wyzwala człowieka? To Prawda Objawiona, którą możemy znaleźć w konserwatywnych kręgach Kościoła Powszechnego. Każdy, kto przyjmuje Prawdę, rozumie ją i wprowadza w życie, staje się wolnym człowiekiem, choćby był zamknięty w celi więziennej. Każdy, kto ma dobrze ukształtowane sumienie, uczy się siebie w kontekście nauk moralnych, doznaje czegoś więcej niż tylko doraźnej przyjemności. Doznaje wszechogarniającej radości, radości wewnętrznej, wewnętrznego poczucia szczęścia. Szczęścia, które polega na tym, iż udało się zrealizować w praktyce nauki moralne Mistrza z Nazaretu. Większość z nas zna obraz artysty malarza Delacroix „Wolność prowadząca lud na barykady”. Czy o taką wolność idzie? Czyżby rewolucja społeczna kiedykolwiek i komukolwiek przyniosła prawdziwą wolność? Czy raczej zniewolenie? Zwolennicy myśli rewolucyjnej uważają, że uczniowie Mistrza z Nazaretu są ograniczeni: tego nie wolno, tamtego nie wolno... . Tymczasem „my”, ojcowie i córki rewolucji, dajemy ludziom wolność totalną. Możesz robić co tylko zechcesz, co tylko przyjdzie ci do głowy. A to nie tak... . Granicą naszej wolności jest wolność innych ludzi. Prócz tego wszystkiego, wszyscy jesteśmy ograniczeni formą ludzkiej egzystencji (jako naturalną konsekwencję grzechu pierworodnego), a co za tym idzie tzw. „prawem naturalnym”. Doznawać wewnętrznej wolności, wewnętrznego szczęścia może tylko człowiek prawy, „dobry”. Czyż nie jest prawdą stwierdzenie, że gdy znajdzie się ktoś naprawdę dobry, to prędzej czy później takiego otrują (Sokrates) lub ukrzyżują (Jezus z Nazaretu). Cóż to za wolność dzięki której Mistrz kończy otruty lub ukrzyżowany? Otóż taka „wewnętrzna wolność” wedle niektórych jest wątpliwego dobra choć jest godna naśladowania i jest piękna. Tak w rzeczywistości nie jest; nie jest to wątpliwe dobro. Mistrz z Nazaretu zmartwychwstał (vide „Całun Turyński”) i cieszy się absolutną wolnością. I ci, którzy w całej pełni naśladują Mistrza z Nazaretu już tu na ziemi mają poczucie wolności absolutnej, która na nich czeka po śmierci. Więc wybór należy do ciebie, Czytelniku, albo wolność totalna albo wolność absolutna.

       

       

      0

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...