Pieśń o rozcinaniu łąk

[Karol Samsel]

panie powiedziałem już wszystko
sam najlepiej wiesz że nie było
takiej ceny której bym nie zapłacił

i oby nikt mnie nie powstrzymywał
proszę cię zwłaszcza
nie stawiaj na drodze dzieci
o oczach szorstkich jak tundra
boję się bowiem rozcinania łąk

wszystkiemu zawinił ten przeklęty strach
za szybko dojrzały ogrody na cyprze
i usta dziewcząt z madison square garden

panie ty wiesz powiedziałem wszystko
zabiłem człowieka

nie pytaj nalegam którego ciebie
wyśniłem wczoraj w nocy

[Ilionowski]

oto empiryczny dowód na poparcie tezy: " gdy ci się chłopie coś przyśni, to w żadnym wypadku nie pisz o tym".

tak prywatnie ci napiszę, że jak zabiję muchę na moim oknie i ścieram jej resztki z szyby, to mam w sobie większy natłok emocji niż po tym wyznaniu: "zabiłem człowieka o! panie!"

[Karol Samsel]

Dziękuję za komentarz. Jednak warto by rozgraniczyć podmiot liryczny od autora. Autorowi nic się nie przyśniło, zwłaszcza że nie sypia najlepiej.

A co do empirycznych dowodów na nieudolność tekstu, nie pierwszy to i nie ostatni pod moim adresem, więc przyjmuję z pokorą. Indywidualnością absolutnie nie jestem. A wiersz zepsuty to znaczy wiersz zepsuty. Jeśli jest zepsuty.

Pozdrawiam serdecznie.

[Ilionowski]

a ja nie rozróżniam podmiotu lirycznego i autora tekstu - wprowadzam między te dwie postacie znak równości, nawet w przypadku tandemów czysto schozofrenicznych jak w przypadku Dicka.
rodzielenie w poezji podmiot liryczny-autor jest moim zdaniem najwiekszym fałszerstwem w dziejach kultury. nawet PIT, który wypełniasz każdego roku ma swój podpis, i podpis = autor PIT. a przecież poezja jest czymś bardziej unikalnym i prywatnym, to sprawozdanie ze stanu duszu autora, to superintymność nie osiągalna w żadnym innym stanie skupienia, jak właśnie w wersie, w poezji.

[Almare]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

-Ja też, tak uważam. Chowanie się za podmiot liryczny, stanie z boku - to brak odwagi i szacunku dla czytelnika, a tym samym podpis( wiersz) autora jest następujący: Przeczytałeś?! I co, nie wiesz, że jesteś frajerem!
Pisząc o czymkolwiek autor winien się z tym czymś lub kimś w pełni identyfikować, w innym razie kłamie i nie jest poetą.

[H.Lecter]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

-Ja też, tak uważam. Chowanie się za podmiot liryczny, stanie z boku - to brak odwagi i szacunku dla czytelnika, a tym samym podpis( wiersz) autora jest następujący: Przeczytałeś?! I co, nie wiesz, że jesteś frajerem!
Pisząc o czymkolwiek autor winien się z tym czymś lub kimś w pełni identyfikować, w innym razie kłamie i nie jest poetą.

Następna nawiedzona myśl krytyczna...

[Almare]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

-Ja też, tak uważam. Chowanie się za podmiot liryczny, stanie z boku - to brak odwagi i szacunku dla czytelnika, a tym samym podpis( wiersz) autora jest następujący: Przeczytałeś?! I co, nie wiesz, że jesteś frajerem!
Pisząc o czymkolwiek autor winien się z tym czymś lub kimś w pełni identyfikować, w innym razie kłamie i nie jest poetą.

Następna nawiedzona myśl krytyczna...

Wie Pan, poeta to jak dobry aktor, umiejący w jedej sekundzie wejść w postać - rolę, a po zejściu ze sceny być sobą. Jeżeli jest inaczej, odgrywana postać jest niewiarygodna a aktor mierny, ot halabardnik a nie artysta!
Aktorzy - artyści widzów zachwycają, czyż nie?

[Karol Samsel]

Proszę wybaczyć, ale nie mogę się z Państwem zgodzić (poza słowami Lectera). Dla mnie stawianie znaku równości między byciem autorem a byciem podmiotem lirycznym jest reliktem dawnych szkół interpretacyjnych. Reliktem, za który zapłaciliśmy bardzo dużą cenę. I płacimy.

Autor ogarniający to, co wypowiedział jego podmiot, to egoista czystej wody, który twierdzi że ma nieograniczone horyzonty. Słowo jest starsze od każdego z nas. Kilkutysiącletnie doświadczenie słowa przerasta pod każdym względem doświadczenie autorskie. Według mnie, wykluczenie pytania "Co autor chciał przez to powiedzieć?" było niezbędne, abyśmy, analizując tekst, zaczęli myśleć o nim w sposób otwarty. W przeciwnym wypadku, rzeczywiście traktowalibyśmy pisarza nadal jako jakiś byt absolutny czy zręcznego ekwilibrystę od tworzenia klimatu.

To tyle moich uwag co do dyskusji, którą toczymy.

PS "Słowo", o którym pisałem, nie jest jakimś zamglonym abstraktem. To po prostu czytelnik interpretujący tekst. Nie jeden. Wszyscy.

[Ilionowski]

co ty opowiadasz? jeżeli nie bierzesz odpowiedzialności za słowa, to kim jesteś? jeżeli wypierasz się słów, to czym jest twoje słowa, kim jesteś ty? Broniewski lał po mordzie, jak ktoś mu w wierszach gmerał, ty tez się oburzasz, jak ci napisałem pierwszy komentarz. prawie każdy poeta, jeżeli jest poetą, będzie się bił za każde słowo w swoim wierszu i za nie będzie świadczył duchem i ciałem. nie ma zatem tej schizoidalnej dialetyki ja-Autor nie-ja-PodmiotLiryczny, czego dajesz wyraz nie zgadzając się ze mną, a zgadzając się z lekterem, bo on się ze mna nie zgadza - czyli dlatego, że szukasz wątpliwej jakości sojuszu

[Karol Samsel]

Szanuję Twoje zdanie, jeśli mogę na "Ty", ale mam prawo się z nim nie zgodzić. Nie powiedziałem, że wypieram się słów, które piszę ani że nie biorę za nie odpowiedzialności. Ja ich po prostu nie ogarniam i daleko mi do zrozumienia pełnych ich znaczeń, bo nie mam w swoim umyśle umysłów wszystkich ludzi, ich wielości interpretacji.

Poza tym nie oburzyłem się na żaden komentarz, który od Ciebie otrzymałem, więc nie rozumiem, skąd ten zarzut. I nie szukam sojuszy, nie znam sympatii i antypatii na poezji.org, nie chcę tworzyć pola walki, tylko miejsce do rozmowy.

Jeśli czymś Cię uraziłem, przepraszam. Ale moje zdanie pozostaje moim zdaniem.

Pozdrawiam.

[Olesia Apropos]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

-Ja też, tak uważam. Chowanie się za podmiot liryczny, stanie z boku - to brak odwagi i szacunku dla czytelnika, a tym samym podpis( wiersz) autora jest następujący: Przeczytałeś?! I co, nie wiesz, że jesteś frajerem!
Pisząc o czymkolwiek autor winien się z tym czymś lub kimś w pełni identyfikować, w innym razie kłamie i nie jest poetą.
głupota

ps. z pozdrowieniami dla pewnego nicka

[Olesia Apropos]

panie Karolu, czy ma pan już jakiś mniej lub bardziej oficjalny fanklub? ;)

[Olesia Apropos]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

-Ja też, tak uważam. Chowanie się za podmiot liryczny, stanie z boku - to brak odwagi i szacunku dla czytelnika, a tym samym podpis( wiersz) autora jest następujący: Przeczytałeś?! I co, nie wiesz, że jesteś frajerem!
Pisząc o czymkolwiek autor winien się z tym czymś lub kimś w pełni identyfikować, w innym razie kłamie i nie jest poetą.

Następna nawiedzona myśl krytyczna...
czy aktor jest każdą z postaci, którą odgrywa, czy jest po prostu aktorem, odtwórcą?
właśnie

więc czy autor jest każdą z postaci, którą opisuje/wciala się/wypowiada w jej imieniu w swoich tekstach?

i może jeszcze jest Napoleonem, bo napisał odę do Bonapartego?

[Fanaberka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

To apropos madison square garden?
;D

Lęk i przemoc są równoczesne?
Widzę peela, dziecko popkultury, żyjącego na krawędzi twardziela. Z Autorem raczej bym się nie odważyła go utożsamić.
Zwrotka z tundrą i tytułowym rozcinaniem łąk robi wrażenie. Przy pierwszym czytaniu namalował mi się obrazek długiego, pojedynczego cienia mężczyzny rozcinającego tundrę (na pólnocy cienie są długie i nie ma naturalnych obiektów, które mogłyby rzucać cień)
Podoba mi się.

[Karol Samsel]

Pani Olesiu, skomplikowane pytanie o tym fan klubie, aż nie wiem, co napisać w odpowiedzi:). Może tylko tyle, że ten domniemany z madison square garden to czysta fikcja;). Dziękuję za Pani głos.

Fanaberko, no tak, jest ten lęk i przemoc, sprzęgnięte ze sobą. Wiele tu też z rezygnacji, ona sprawia, że peel przestaje się usprawiedliwiać, bo "powiedział już wszystko" i po prostu - w dwóch słowach, bez wytłumaczeń - "zabił człowieka". Chciałem, żeby to wyznanie zabrzmiało jak spowiedź człowieka silnego, ale śmiertelnie zmęczonego. To taki wiersz pisany z wyczerpania. I na wyczerpaniu wybudowany. Dzięki za dobre słowo.

Pozdrawiam.

[Andrzej Ludwiczak]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Następna nawiedzona myśl krytyczna...
czy aktor jest każdą z postaci, którą odgrywa, czy jest po prostu aktorem, odtwórcą?
właśnie

więc czy autor jest każdą z postaci, którą opisuje/wciela się/wypowiada w jej imieniu w swoich tekstach?

i może jeszcze jest Napoleonem, bo napisał odę do Bonapartego?

Autor musi być każdą postacią, którą opisuje! Aktor udający taboret lub stół, lub zakochanego musi być wiarygodny, prawdziwy, musi być graną postacią w taki sposób by nas zachwycić.
Pamiętam występ francuskiego aktora udającego konia, to był fantastyczne!
Czy był koniem? W czasie spektaklu, tak!

Podmiot liryczny jest narzędziem w wypowiedzi artystycznej poety, ale za słowami stoi On Autor!

Zresztą, większość wierszy na forum jest bardzo osobista, a peel jest nieudolnie używany jako listek figowy.

Pozdrawiam serdecznie!

[Rafał_Leniar]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ja tam mam napisałem wiersz z perspektywy moich rodziców.
To grzech pisarski, czy schizofrenia?

Przyznam, że w tym wierszu rzeczywiście ciężko nie wymagać od podmiotu lirycznego autentyczności, ale i tak jest w miarę ok.

Pozdro.

[Alicja_Wysocka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Prawda!
Czasem listek jest tyci, a czasem większy. Za malutkim widać autora, za większym niekoniecznie

Czy dajmy na to taki malarz
może malować akt z pamięci?
owszem, jeżeli ma fantazję
pędzel i płótno, oraz chęci.

:)

[Karol Samsel]

Proszę mi wierzyć, biorę za ten wiersz pełną odpowiedzialność. Poza tym - także z autorskiej perspektywy - traktuję ten tekst jako zapisek autentyczny. Innymi słowy, nie opowiadam się za stworzeniem odrębnej dziedziny podmiotu lirycznego tylko po to, aby traktować go jako rezerwuar, gdzie składowałbym emocje, do których wstyd mi jest się przyznać. Byłby to przejaw tchórzostwa - moralnego i literackiego.

Istnienie podmiotu lirycznego potrzebne jest mi do czegoś innego. Nie do zakładania maski czy - jak kto woli - liścia figowego, ale do stwierdzenia, że bohaterem wiersza nie jest autor, jest nim everyman, autor zaś nie potrafi po ludzku ogarnąć przeżyć, które zebrały się w wierszu. Chodzi mi tylko o pokorę wobec słowa. O nic więcej. Nie mogę twierdzić, że rozumiem to, co piszę. Rozumiem jako ja, ale Państwo mogą to zupełnie inaczej odbierać.

Identyfikuję się z podmiotem lirycznym, ale nie jestem nim. Mogę podpisać się pod każdym słowem, które tu wypowiedziałem, to moje emocje, ale tylko dla mnie. W momencie publikacji nabierają cech uniwersalnych. Nikt dziś nie pyta, czy Leonardo da Vinci kochał Giocondę. Dziś pytamy się o to, czy my ją kochamy. Tak mi się przynajmniej wydaje.

Dobrej nocy wszystkim i dziękuję za wiele cennych uwag.

[H.Lecter]

Szukasz najtrudniejszych tematów ( może to one cię szukają ) i na swój wyrazisty, samselowy sposób potrafisz je rozpisać na słowa. Do usunięcia, tylko dwa wersy (zacisnąłem krawat/ podpaliłem miasto ). Między wyczerpanym " powiedziałem wszystko " a zrezygnowanym " zabiłem człowieka " nie ma już na nie miejsca. Dobry wiersz. Pozdrawiam.