Rzadziej ziemia, rzadziej deszcz

[Boskie Kalosze]

Coraz częściej noc wraca groblą.
Jesteś deszczem, ja jestem ziemią -
między nami wierzbowe drzewo:
twoja woda i moje wiosło.

Między nami się rzeczy dwoją,
zmienia stary porządek senność:
jesteś wiosłem, ja jestem rzeką,
w topiel drzewo z księżycem wrosło.

W takiej chwili, gdy wraca jesień,
łatwo zgubić się zwłaszcza w słowach,
głosy w nicość mgła z wiatrem niesie:

naszą rzekę, na wodzie wiosła,
księżyc, groblę z wierzbowym drzewem
- nie ma świata do wschodu słońca.

[anna_rebajn]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Wiersz cudowny. Dojrzały artystycznie i piękny.

I z ręki w końcu wymknie się wiosło
wpadnie do rzeki i z rzeką wyschnie
i tylko księżyc staruszek z brodą
powita ranek bledziutkim świtem

a świt nie pozna już tamtej rzeki
koryta atłas w zielonej trawie
znowu wypuści jak witkę z ręki
zapowiedź drzewa w gałązce małej

a mnie i ciebie w pąkach i liściach
nie pozna nawet księżyc staruszek
który przez chwilę nas razem widział

i pewnie tylko starym zwyczajem
w rosy korale zmieni się nocka
a nasza gałąź znowu zakwitnie.

[Boskie Kalosze]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję za odwiedziny i piękne re.


Krokiem coraz dłuższych cieni
noc się skrada do drewutni.
Wciska ciemny łeb do sieni
i o dzień wyciera buty.

Już ją usłyszały gęsi
i gęgają zatrwożone!
Coś w konarach drzewa rzęzi...
to wiatr - wita ją ozorem.

Naraz księżyc się obudził,
łypnął okiem zza pagórka
i na wszystkich planach nocy
drżała jego gęsia skórka.


Pozdrawiam ;)

[Andrzej Ludwiczak]

-czytam zachwycony!

***

jesień przyjdzie tak jak zwykle
ciepłymi brązami
żółcią mimoz
porudzieje nawet
miłość
odlatując zachwycona
z bocianami
ja tu
a ty
tam
i
wiatr

[Boskie Kalosze]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

I znów piękne re. Dziękuję. Jakoś jesiennie się zrobiło, ale już coraz bliżej do niej -
nawet liści coraz więcej na ziemi od tej suchoty lata:


Jesień -
lato na sedesie

[Andrzej Ludwiczak]

-to może, o lecie wierszyk, bo -szkoda lata i ciepłych letnich wspomnień


lato

porozmawiaj ze mną
ciepłym wiatrem
senną chwilą

porozmawiaj
leśnym echem
ciętym kosą żytem

lato, lato
niesiesz swoje dzieci
tuż pod skórą

porozmawiaj ze mną
przez samotną zawsze ciszę

porozmawiaj
nie odchodź

[M._Krzywak]

To dla mnie rzadkość, ale w pełni akceptuje zaimki, w pełni akceptuje ten wiersz, dowód na to, że jak się posiada talent, to tak można pisać.
W podziwie i na plus.
Pozdrawiam.

[Boskie Kalosze]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Zaimki były mi potrzebne do silnego zaakcentowania pierwotnych osobowości, które potem
przenikają się ze sobą jak wierzba na grobli i jej odbicie w wodzie.
Dziękuję za odwiedziny i pozdrawiam.

[Alicja_Wysocka]

Ja się pytam 'boski' co ten wiersz robi na P-tce?
Jesteś świadomy tylko się przekomarzasz, prawda? :)
Plus wielgachny i pozdrowienia.

[Nata_Kruk]

Zabrałam sobie Twój wiersz dla siebie. Pozdrawiam... :)

[Boskie Kalosze]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Jeżeli i Ty trafiłaś tutaj, to dobre miejsce :) Wszystko przenika się, także wiersze.
Dziękuję za odwiedziny i pozdrawiam.

[Boskie Kalosze]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Super! Nie mógł trafić lepiej, nie tak jak czasem jego autor ;)
Dziękuję i pozdrawiam.

[amehob]

pospacerowałem sobie pośród Twoich słów:)
dziękuję.


późnonocnym spacerem nad groblą
sny nastrajam, by złączyć się z ziemią
jak mchy leśne lub kwiat, lub jak drzewo.
wdycham przestrzeń na łódź i na wiosło

twoich wierszy, po których się dwoją
roztęsknienia sprzedane za senność.
bądź mi nurtem, gdy ja będę rzeką
chwil ostatnich, tak w duszę mi wrosło

przyrzeczenie, że znów przyjdzie jesień
zmartwychwstała w poezji i słowach.
słucham wiatru, bo wiem, że poniesie
na brzeg uczuć, gdzie łódź i gdzie wiosła.

bądź mi lasem, a ja będę drzewem
z ramionami od ciebie do słońca.

pozdrawiam.
am.

[Boskie Kalosze]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Podróż w drugą stronę. Od mglistej, nierealnej jedności ze światem do zaimków i rzeczy, oczywistości. Dziękuję i pozdrawiam.

[teresa943]

Powiem krótko. Czytam, choć nie komentuję.
Jestem najczęściej pod urokiem.
A ten sobie po prostu "porwałam".
Bardzo się podoba.
:)
Serdecznie pozdrawiam
-teresa

[Boskie Kalosze]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ogromnie się cieszę, jeśli mogłem słowami sprawić choć trochę przyjemności :)
Pozdrawiam i zapraszam przy okazji do wcześniejszego wiersza,
w nieco inny sposób poruszającego podobną tematykę:

www.poezja.org/debiuty/viewtopic.php?id=63846

[teresa943]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ogromnie się cieszę, jeśli mogłem słowami sprawić choć trochę przyjemności :)
Pozdrawiam i zapraszam przy okazji do wcześniejszego wiersza,
w nieco inny sposób poruszającego podobną tematykę:

www.poezja.org/debiuty/viewtopic.php?id=63846

Zajrzałam. Z przyjemnością przeczytałam.
"Powidok" także przeuroczy.

świeżą rysą na ławce, korą zdartą z drzewa,
podejmuje to samo, co wczoraj - dziś rano.
Nawet mgła dzisiaj gęstsza: Amadeo farbę
miesza, by zamalować mnie, patrzącą z okna.

Serdecznie pozdrawiam
-teresa

[Boskie Kalosze]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Już po czasie mogę powiedzieć, że jeszcze bardziej się pod tym podpisuję.
Te wszystkie braki: zmarszczki, siwe włosy, coraz częstsze bóle stawów
i inne nasze dolegliwości to świadectwo tego, że Komuś brakuje farby
na to, by namalować od rana świat takim samym, jakim był wczoraj.
Pozdrawiam jeszcze raz serdecznie :)

[Andrzej Ludwiczak]

-powidok- to również obraz Strzemińskiego. Próbował malować światło, samo światło, patrząc posto w słońce, by po chwili zamknąć oczy i zobaczyć powidok słońca.
Twój wiersz jest zbieżny, w pewnym sensie, z obrazem Strzemińskiego, u niego jak i u Ciebie wszystko wiruje.
-pozdrawiam

[Boskie Kalosze]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dlatego, ze człowiek tak naprawdę nigdy nie zobaczy więcej, niż pozwalają mu na to zmysły.
Może to potem inaczej opisać czy oddać pędzlem, ale zawsze pozna po kimś kto to wyraził
po swojemu, że widział to samo.
Pozdrawiam