Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

gdybym wiedział
nie byłoby spotkania na dworcu
nie usłyszałbym lipca pod twoją głową w trawach
ani śmiechu podpalającego las
nie napełnił dłoni żywą bielą
a uszy gadającą jak tam-tamy krwią


gdybym nie znał twojego imienia
w imię czego wzywałbym wiatr
na Pośredniej Grani
i dla kogo szukałbym słowa
w wodospadach zdziwienia
że tak można jak cień i drzewo
goryczka i mech

gdybym wiedział że słowo to kamień
dużo większy niż Krywań
tamtego roku nie przyszedłbym po Ciebie
na dworzec

pytasz – jeśli nie tam
to gdzie

- na intensywny kurs tańca dla narzeczonych
i nie po to by tańczyć
ale grać
na trąbie

Opublikowano

Wiersz mi się podoba, jedynie w pierwszej - trochę za dużo "bym, łbym, łyby się". Rozumiem, że trudne do uniknięcia, ale jednak myślę, że warto (o... właśnie;) "byłoby" coś z tym zrobić, bo wiersz dobry.
To pod spodem to może licha próba, ale to tak na szybko.
Pozdrawiam.

gdybym wiedział
nie poszedłbym na dworzec na spotkanie
lipca nie usłyszał pod twoją głową w trawach
ani śmiechu podpalającego las
dłoni nie zapełnił żywą bielą
a uszu gadającą jak tam-tamy krwią
(gdybym wiedział)

Opublikowano

ja tak nieśmiało za HAYQ :)

a może coś w ten deseń:

gdybym wiedział
nie byłoby spotkania na dworcu
dźwięku lipca pod twoją głową w trawach
ani śmiechu podpalającego las
dłonie nie napełniłyby się żywą bielą
a uszy gadającą jak tam-tamy krwią
(gdybym wiedział)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Temat tekstu zdążył opalić się słońcem, za to wykonanie bardzo na tak, a końcówka super. Zapytanie do autora następujące; czy aby nie powinno być : "na intensywnym kursie tańca dla narzeczonych" ?, a najlepiej bez słowa "intensywnym". Serdeczności.
Opublikowano

HAYQ;

Beenie M.;

tak, zmiany konieczne, dziękuję za sugestie - coś z tych pomysłów wybiorę;
dziękuję!
:) J.S

Stefan Rewiński.;
nie zawiodłem się - zawsze od razu do sedna!
dzięki - J.S

Barbara Janas.;
odpowiadam: pada pytanie, gdzie - jeśli nie na dworzec;
w odpowiedzi: "na intesywny kurs..."; poszedłbym...
zatem? -
pozdrawiam! J.S

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



dobry. tylko puenta nie podeszła, może za stromo? ;p najbardziej przemówił poczatek i :

gdybym nie znał twojego imienia
w imię czego wzywałbym wiatr
na Pośredniej Grani
i dla kogo szukałbym słowa
w wodospadach zdziwienia
że tak można jak cień i drzewo
goryczka i mech

ciekawy ten nasz peel. Trzeba przyzbnać że opisy i metafory wyszły ci, ekspresywność też, choć.. zdaję mi się, że puenta trochę ją psuje, ale to takie moje zdanie:

niby taki zwrot ma być w wierszu i takie konceptyczne zadziwienie czytelnika, może by jednak z tego zrezygnować na rzecz puenty podsumowującej ten wylew uczcuiowy

pozdr.
Opublikowano

wersja II

za górą milczenia

gdybym wiedział
nie byłoby spotkania na dworcu
nie usłyszałbym lipca pod twoją głową w trawach
ani śmiechu podpalającego las
dłoni nie napełnił żywą bielą
a uszu gadającą jak tam-tamy krwią
(gdybym wiedział)

gdybym nie znał twojego imienia
w imię czego wzywałbym wiatr
na Pośredniej Grani
i dla kogo szukał słowa
w wodospadach zdziwienia
że tak można jak cień i drzewo
goryczka i mech

gdybym wiedział że słowo to kamień
dużo większy niż Krywań
tamtego roku nie przyszedłbym po Ciebie
na dworzec

pytasz – jeśli nie tam
to gdzie

- na intensywny kurs tańca dla narzeczonych
i nie po to by tańczyć
ale grać
na trąbie

Opublikowano

Doskonałe połączenie liryki i ironii uczynione wprawną ręką. "Gdybym wiedział" w nawiasie - nie jest niezbędne, pozatym nie widzę konieczności zmian. Czytałem z dużą przyjemnością. Pozdrawiam.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       

      Maniuś

       

      Urodziłem się tuż po pierwszej wojnie światowej w Poniatach – rodzinnym gnieździe Poniatowskich herbu Ciołek. Dzisiaj, kiedy nie ma mnie już na tym świecie od niemal czterdziestu lat, moja wnuczka może łatwo sprawdzić w internecie i przeczytać mądrości, że to wcale „nie z tych” Poniatowskich. Ale jak to nie z tych? Skoro z Poniatowskich herbu Ciołek, to przecież, że z tych! Ziemia Zakroczymska była w czasach szlacheckich ważnym ośrodkiem, miejscem kontaktów z władzami królewskimi. Było tam wielu królewskich urzędników.

       

      Jako malec zupełnie się nad tym nie zastanawiałem. A gdy podrosłem, „zostałem” mieszczaninem i robotnikiem. Czasy powojenne były łaskawsze dla chłopów i ludzi pracy. Wtedy niechętnie mówiło się głośno o tym, że przodkowie mieli jakiś herb albo walczyli w narodowych powstaniach. Takie tajemnice lepiej było trzymać w domu.

       

      Gdy byłem jeszcze chłopcem, przenieśliśmy się ze wsi do miasta. Położone było nad piękną, szeroką rzeką, która swoje źródło miała daleko na Kresach. Zamieszkaliśmy na terenach podmiejskich. Ich urok polegał na tym, że na niewielkim kawałku ziemi można było prowadzić własne, tycie gospodarstwo.

       

      Mieliśmy tam wszystko: trochę pola, konie, krowy, owce, kury, indyki i kaczki. Mama i tata nie opływali w luksusy, ale byliśmy samowystarczalni. Żyliśmy z płodów ziemi i z tego, co sami wyhodowaliśmy. Tatuś dodatkowo zarabiał na handlu końmi, a mamusia wkładała całe serce i czas w hodowlę drobiu. To był nasz bezpieczny świat.

       

      Do szkoły nawet lubiłem chodzić. Najbardziej ciekawiła mnie historia oraz polska literatura. Często jednak wygrywało we mnie zwykłe, chłopięce lenistwo. Zdarzało mi się rzucić tornister za przydrożny płot i uciec z kolegami z klasy na wagary. Mówiło się wtedy, że bumelujemy. Całe dnie spędzaliśmy na kąpielach w rzece i zabawie w gęstym lesie.

       

      Mimo tych ucieczek, sporo ze szkoły zapamiętałem na całe życie. Miałem dobrą pamięć do wierszy i piosenek. Uwielbiałem recytować „Powrót taty” Mickiewicza albo bajkę „O Janku, co psom szył buty”. W dorosłym życiu chętnie śpiewałem stare melodie: „Jarzębinę czerwoną”, „W pielgrzymiej szacie”, „Malowany wózek” czy "Czarną morową".

       

      W głębi duszy byłem jednak samotnikiem. Największą radość sprawiało mi... siedzenie na dachu przydomowej szopy. Mogłem tam spędzać godziny, wpatrując się w niebo i obserwując krążące nad domem gołębie.

      Wszystko zmieniło się, kiedy poznałem Klarę. Bardzo zbliżyliśmy się do siebie i od tamtej pory staliśmy się już na zawsze niemal nierozłączni.

       

      Edytowane przez Poet Ka
      wstawienie ilustracji (wyświetl historię edycji)
  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Maniuś   Urodziłem się tuż po pierwszej wojnie światowej w Poniatach – rodzinnym gnieździe Poniatowskich herbu Ciołek. Dzisiaj, kiedy nie ma mnie już na tym świecie od niemal czterdziestu lat, moja wnuczka może łatwo sprawdzić w internecie i przeczytać mądrości, że to wcale „nie z tych” Poniatowskich. Ale jak to nie z tych? Skoro z Poniatowskich herbu Ciołek, to przecież, że z tych! Ziemia Zakroczymska była w czasach szlacheckich ważnym ośrodkiem, miejscem kontaktów z władzami królewskimi. Było tam wielu królewskich urzędników.   Jako malec zupełnie się nad tym nie zastanawiałem. A gdy podrosłem, „zostałem” mieszczaninem i robotnikiem. Czasy powojenne były łaskawsze dla chłopów i ludzi pracy. Wtedy niechętnie mówiło się głośno o tym, że przodkowie mieli jakiś herb albo walczyli w narodowych powstaniach. Takie tajemnice lepiej było trzymać w domu.   Gdy byłem jeszcze chłopcem, przenieśliśmy się ze wsi do miasta. Położone było nad piękną, szeroką rzeką, która swoje źródło miała daleko na Kresach. Zamieszkaliśmy na terenach podmiejskich. Ich urok polegał na tym, że na niewielkim kawałku ziemi można było prowadzić własne, tycie gospodarstwo.   Mieliśmy tam wszystko: trochę pola, konie, krowy, owce, kury, indyki i kaczki. Mama i tata nie opływali w luksusy, ale byliśmy samowystarczalni. Żyliśmy z płodów ziemi i z tego, co sami wyhodowaliśmy. Tatuś dodatkowo zarabiał na handlu końmi, a mamusia wkładała całe serce i czas w hodowlę drobiu. To był nasz bezpieczny świat.   Do szkoły nawet lubiłem chodzić. Najbardziej ciekawiła mnie historia oraz polska literatura. Często jednak wygrywało we mnie zwykłe, chłopięce lenistwo. Zdarzało mi się rzucić tornister za przydrożny płot i uciec z kolegami z klasy na wagary. Mówiło się wtedy, że bumelujemy. Całe dnie spędzaliśmy na kąpielach w rzece i zabawie w gęstym lesie.   Mimo tych ucieczek, sporo ze szkoły zapamiętałem na całe życie. Miałem dobrą pamięć do wierszy i piosenek. Uwielbiałem recytować „Powrót taty” Mickiewicza albo bajkę „O Janku, co psom szył buty”. W dorosłym życiu chętnie śpiewałem stare melodie: „Jarzębinę czerwoną”, „W pielgrzymiej szacie”, „Malowany wózek” czy "Czarną morową".   W głębi duszy byłem jednak samotnikiem. Największą radość sprawiało mi... siedzenie na dachu przydomowej szopy. Mogłem tam spędzać godziny, wpatrując się w niebo i obserwując krążące nad domem gołębie. Wszystko zmieniło się, kiedy poznałem Klarę. Bardzo zbliżyliśmy się do siebie i od tamtej pory staliśmy się już na zawsze niemal nierozłączni.  
    • Ograna w czasu saz cwana RGO    
    • Ograna w czasu saz cwana R.G.O.  
    • A da gnom Edytę - zdobiona baba, no i Bodzęty demon gada.    
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...