Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Marusiu, zmieniłabym 'nekropolię' na 'mecenat'/'katedrę' i wtedy całkiem zgrabna mini
wiem, już po warsztacie, ale pozwól skromnej czytelniczce odnaleźć się po swojemu

super ;)
pozdry_kasia.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Marusiu, zmieniłabym 'nekropolię' na 'mecenat'/'katedrę' i wtedy całkiem zgrabna mini
wiem, już po warsztacie, ale pozwól skromnej czytelniczce odnaleźć się po swojemu

super ;)
pozdry_kasia.
Miła czytelniczka musi po swojemu rozeznać wierszyk:))) Ja myślałam o
konkretnym nagrobku i jakoś nie widzę tego w "mecenacie" ani w "katedrze"
"smyntorz je smyntorz" tu nikt żywy ze swojej kwatery nie wyjdzie:)) oj, nie:))
Pozdrawiam:))
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Marusiu, zmieniłabym 'nekropolię' na 'mecenat'/'katedrę' i wtedy całkiem zgrabna mini
wiem, już po warsztacie, ale pozwól skromnej czytelniczce odnaleźć się po swojemu

super ;)
pozdry_kasia.
Miła czytelniczka musi po swojemu rozeznać wierszyk:))) Ja myślałam o
konkretnym nagrobku i jakoś nie widzę tego w "mecenacie" ani w "katedrze"
"smyntorz je smyntorz" tu nikt żywy ze swojej kwatery nie wyjdzie:)) oj, nie:))
Pozdrawiam:))

Marusiu, są - trzeba umieć patrzeć - ja spoglądam na witraże, obrazy i ołtarze, Ty na posadzki, stąd niezrozumienie ;)


pozdrawiam ponownie.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Miła czytelniczka musi po swojemu rozeznać wierszyk:))) Ja myślałam o
konkretnym nagrobku i jakoś nie widzę tego w "mecenacie" ani w "katedrze"
"smyntorz je smyntorz" tu nikt żywy ze swojej kwatery nie wyjdzie:)) oj, nie:))
Pozdrawiam:))

Marusiu, są - trzeba umieć patrzeć - ja spoglądam na witraże, obrazy i ołtarze, Ty na posadzki, stąd niezrozumienie ;)


pozdrawiam ponownie.

:)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Pamiętam z W.
Wydaje mi się, że PL snuje swoje refleksje nad grobem kogoś bliskiego (matki?);
przypomina życie tego kogoś, może jakieś pouczenia; a może myśli są negatywne?
jednak pointa
przecież nie wyjdziesz
i nie zaprzeczysz

potwierdza "świętą" prawdę: po śmierci nie można się bronić,
choćby źle mówiono, można tylko milczeć jak kamień.
Ode mnie plus.

Serdecznie pozdrawiam
-teresa
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Pamiętam z W.
Wydaje mi się, że PL snuje swoje refleksje nad grobem kogoś bliskiego (matki?);
przypomina życie tego kogoś, może jakieś pouczenia; a może myśli są negatywne?
jednak pointa
przecież nie wyjdziesz
i nie zaprzeczysz

potwierdza "świętą" prawdę: po śmierci nie można się bronić,
choćby źle mówiono, można tylko milczeć jak kamień.
Ode mnie plus.

Serdecznie pozdrawiam
-teresa
Jest mniej więcej tak jak odczytałaś; potem
już nigdy nic nie można.Dziękuję za zostawionego plusa
i pozdrawiam pięknie:)))
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



podoba mi się Marusiu :))
a podług mego szczękościsku wyglądałoby mniej więcej tak :

w nekropolii marmur
urasta do legendy

o tobie

święta prawda
nie możesz zaprzeczyć

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Wierzyć jeszcze, że grają ludzie.  Pzdr.
    • Te dni, które jak serca nieruchome w pierś gniotą, są tylko nocą i tęsknotą, i ziemią, która uśmierca.   Te sny, które na skroni ciążą jak zakrzepy krwi, to cierń wkłuty w powieki, ból zdjętych z krzyża dłoni.   A my z prochów urodzeni na kilka oddechów, na sen, na kilka nocy, na dzień, na profil cmentarnych kamieni.
    • @Radosław dziękuję!  @Rafael Marius dziękuję! @Myszolak dziękuję!  @iwonaroma dziękuję! @APM dziękuję! @Łukasz Jurczyk dziękuję! 
    • Anioł stróż, z którym trwa się ramię w ramię. We wspólnym pokoju, w prawie jazdy, w pierogach ruskich. W wymyślonych słowach, w fantazyjnym świecie i w rozmówkach wieczorowych. Raz przedszkole, raz gimnazjum, raz matura. A potem ramię w ramię - w obce miasto.   Jest w tym jakaś oczywistość, odwieczne status quo - nigdy przecież nie było inaczej i trudno wyobrazić sobie "inaczej", bo czym ono właściwie miałoby być? Tak już jest - i kropka. A stałość ta jest tak zuchwale pewna, jak pewny jest śnieg zimą, obiad u mamy i amen w "Ojcze nasz".   Aż przychodzą dwudzieste czwarte urodziny. Zwyczajne na oko, jak to urodziny - zasypane życzeniami, pachnące świętem, winem i czekoladą. Ale połowiczne. Ale już niewspólne.   Nie ma już śniegu, nie ma już obiadów, nie ma już amen. Wracasz pod wieczór - jak zawsze. Jak zawsze przekręcasz klucz i zdejmujesz buty. Jest sufit - jak zawsze - i są drzwi, a w nich szklana szyba, a za nimi bałagan. Jak zawsze. I jak nigdy - nie ma już brata.   7 IV 2025
    • @JuzDawnoUmarlem teraz peel musi znaleźć w sobie siłę, aby dopłynąć do brzegu...Fajna miniatura!
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...