Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

widnokrąg

Michał_Kućmierz
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Michał_Kućmierz

Michał_Kućmierz

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

codzienność zabija się o pierwszeństwo nad rozumem
między niebem a ziemią
pas czerni odgradza sacrum od profanum
myśl większa nad wyraz
po zapis jednokrotnej przygody
nie będzie więcej takiej wyprawy
której byśmy nie przeżyli na sobie
mamy tylko skórę i resztki godności w łóżku
budynki pieszczą się już prawie letnim żarem
czuć stopioną papę - nie lubię twojego ojca
chmury czarne zajadają te białe
na pewno będzie burza
mój meteorologiczny manicheizm nie zawodzi
nigdy nie myślałem poważniej o pogodzie
wszystkie konsekwencje utraciły wyż
zyskały niskie pobudki
stan rzeczy niebezpiecznie się podnosi
na dzień dobry grozi nam powódź bladego światła
przy nagłym spadku ciśnienia
gdzieś w przestrzeni tworzy się codzienność...

Goya Abramowicz

Goya Abramowicz

Opublikowano
Opublikowano

Zatrzymywałam się kilkakrotnie, dumałam, rozgryzałam...Bo mnie wciągnąłeś w klimat, zaintrygowałeś...I zwiodłeś maichenizmem... ;) Szacunek, lubię intelektualne "kłopoty", które są do samodzielnego pokonania by w obliczu zwycięstwa napawać się przejrzystością spojrzenia, spojrzenia innego niż moje ;) Pozdrawiam ;)

Fanaberka

Fanaberka

Opublikowano
Opublikowano

Podoba mi się końcowy pomysł.
Nie żałowałabym nożyczek (wiem, wiem, że to boli ;)
Usunęłabym "gdzieś" - proces tworzenia przeniesiony w pobliże staje się bardziej rzeczywisty.
"na dzień dobry" - wiadomo, że światło nie na "dobry wieczór" - można ciachnąć.

stan rzeczy podnosi się niebezpiecznie
przy nagłym spadku ciśnienia
grozi nam powódź bladego światła
w przestrzeni tworzy się codzienność

Z początkiem wiersza też bym jeszcze powalczyła.
Pozdrawiam :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • jjzielezinski
      Pani na D.

      Przez jjzielezinski · Opublikowano

      @viola arvensis Teraz widzę (i czuję), że użyłem Dział Naprawdę Dużego Kalibru na problem inny niż ten, którego się domyślałem. Błąd w mojej męskiej intuicji wziął się być może z tego, że ostatnio pisałem trochę po angielsku i -błędnie- założyłem, że "pani D." ma swój inicjał od tego angielskiego wyrazu. ;) Tak czy siak bardzo Ci dziękuję Violu zarówno za Twój przepiękny i głeboki wiersz, jak również za miłe słowa w moim kierunku. :) Kto nigdy nie miał depresji ten niech chwali Pana Boga i dziękuje mu za to. To wszystko co piszesz Violu to 100% prawdy. Pozdrawiam serdecznie! J. J. Zieleziński
    • wiedźma
      Cicho, cicho

      Przez wiedźma · Opublikowano

      @Mel666 Jak zwykle zaskakujesz. Wbiłaś mi tym wierszem klina:) Odrazu zaznaczę, że nie jest dla mnie łatwy do odczytania. Sam tytuł sugeruje mi, że  słowa " cicho, cicho " ustawiają wiersz do odczytu szeptem, to nie jest wiersz, który " krzyczy".  Odbieram go jako opis stanu człowieka po przedawkowaniu lęków, odpowiednia część pigulki wywołuje różne efekty, tu odpowiednio - sny.  Podmiot liryczny w " resztkach" świadomości  stara się określić jaką dawkę zażył. Trzy czwarte pigułkii sprawiają, że otwiera się brama czyśćca.  Obrazy " mieszają " się na przemian. Najtrudniejszym, dla mnie, odczytem jest " ten, który niesie światło ".  Słychać jego kroki na schodach. On jest tym, który ratuje. Jest przedstawiony w rodzaju męskim. Ja tu obstawiam lekarza lub ratownika medycznego lub mężczyznę, który nie spał, ( może z racji wykonywanego zawodu ).Sugeruję się tym, że słychać jego kroki. Wers " ten, który " niesie światło. Według mnie będzie to, ktoś kto po prostu przywróci podmiot liryczny do życia. Same słowa " cicho, cicho"  mogą tu być wypowiedziane przez osobę niosacą pomoc.  Ogromnie lubię Twoje wiersze.  Uściski.
    • Christine
      na miarę spojrzenia

      Przez Christine · Opublikowano

      @Alicja_Wysocka   Czysta poezja. Udało Ci się ubrać w słowa to, co nieuchwytne. Puenta jest po prostu zachwycająca. :)))
    • Christine
      ćmy

      Przez Christine · Opublikowano

      @Alicja_Wysocka   Niezwykle klimatyczny utwór. Ma w sobie mnóstwo uniwersalnej prawdy o tym, jak bezbronni bywamy wobec własnych emocji. Piękne!
    • Christine
      wierzę

      Przez Christine · Opublikowano

      @Alicja_Wysocka   A jestem urzeczona Twoim subtelnym wierszem. :) Uroczy!  Pozdrawiam.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...