w kawiarence

[Mała Meri]

w maleńkiej
kawiarence "pod różą"
umówili się
dzisiaj wieczorem
czy jej nastrój
dla nich coś wróży
czy połączy ich
strzała Amora?
kawiarenka mała
przytulna
tylko swiatła ledwie
się jarzą
w jej nastroju
spotykają się wzrokiem
nieruchome stają
się twarze
chociaż nie są
już pierwszej młodości
i urodą
młodzieńczą nie grzeszą
ciągle wierzą
w potęgę miłości
i jak dzieci
szczęściem się cieszą
dreszcz ich ciała
na wskroś przeszywa
drżą im ręce
jak liście na wietrze
on jest męski
ona bardzo wrażliwa
każde z nich
coś przeżyc chce jeszcze
w głębi słychać
cichutką muzykę
co ukaja
rytmem ich dusze
on ją prosi
po męsku do tańca
a jej ciało
przeżywa katusze
w rytmie tańca
się zapomnieli
prztuleni
do siebie jak dzieci
i nie widząc
nikogo dokoła
odlecieli jak wielcy poeci
kiedy dźwięki
muzyki ustały
świateł więcej
zabłysło wokoło
na parkiecie
ich ciała zostały
połączyła
ich strzała Amora!

Macarena

[Robert_Siudak]

Nie.
To jest proza pocięta w wersy i tyle.
A tak poza tym , trochę to infantylna proza.
Pozdrawiam.

[Marusia aganiok]

Ja znalazłam tu dużo "wdzięku" i myślę, że inny zapis
powinien dodać utworowi urody:))
Pozdrawiam:)))

[Tali Maciej]

najgorsze jest iż podczasz czytania przewiduje się słowa w kolejnych frazach
rymy aż rzucają się w oczy więc nie wiem po co tak udziwniać wersyfikację
enter zaszalał niemiłosiernie i na dobre to nie wyszło
wątek stary jak świat, mało oryginalne wykonanie, takie powielanie wypłowiałych klisz
jestem na nie

pozdrawiam

[Mr._Żubr]

Trochę inaczej zapisać, podłożyć gitarkę, zaśpiewać.
Pozdrawiam

ps. I jeszcze wyeliminować amora można.

[Mała Meri]

Dzięki wszystkim za odwiedzinki, temat stary jak świat, ja stara i stary odwieczny Amor też musi być...
Styl zapisu spróbuję zmienić, nie wpłynie to jednak na treść.
Pozdrawiam i dziękuję macarena.

w kawiarence

w maleńkiej kawiarence "pod różą"
umówili siędzisiaj wieczorem
czy jej nastrój dla nich coś wróży
czy połączy ich strzała Amora?
kawiarenka mała przytulna
tylko swiatła ledwie się jarzą
w jej nastroju spotykają się wzrokiem
nieruchome stają się twarze
chociaż nie są już pierwszej młodości
i urodą młodzieńczą nie grzeszą
ciągle wierzą w potęgę miłości
i jak dzieci szczęściem się cieszą
dreszcz ich ciała na wskroś przeszywa
drżą im ręcejak liście na wietrze
on jest męski ona bardzo wrażliwa
każde z nich coś przeżyc chce jeszcze
w głębi słychać cichutką muzykę
co ukaja rytmem ich dusze
on ją prosi po męsku do tańca
a jej ciało przeżywa katusze
w rytmie tańca się zapomnieli
prztuleni do siebie jak dzieci
i nie widząc nikogo dokoła
odlecieli jak wielcy poeci
kiedy dźwięki muzyki ustały
świateł więcej zabłysło wokoło
na parkiecie ich ciała zostały
połączyła ich strzała Amora!

Macarena

[Rachel_Grass]

ktoś z przedmówców miał całkowitą rację- nieudolna proza podzielona na wersy i na siłę wepchnięta w poszarpane ramy poezji. tak się nie robi. im więcej słów, tym bardziej poszarpane ramy. radzę czytać dużo, pisać mało, a jeśli już, to prozą.

[Sylwester_Lasota]

Mnie rymy nie rażą. Wzrost przeciwnie, lubię. Nawet takie proste. Nie razi mnie też banalna historia, w końcu i takie mają swoje miejsce, zarówno w życiu jak i w wierszach. Nie razi mnie nawet, że temat stary jak świat, ale razi mnie kilka innych rzeczy, m.inn. mieszanie czasów.
Pozdrawiam.