****

[James Dean]

Zaskoczyło mnie to lato, choć niebo jak co roku – zwyczajne.
Płynę ulicami, co nie znają widnokręgu.
Przelatuje obok mnie nurt obrazów zielonych.
Twarze dziewcząt jak kwiaty wśród kamieni
mijają mnie śniąc przytomnie puls miasta.
A Ty w obcym mi swoich zdarzeń kręgu
przetrwałaś tyle lat.
Twoja młodość, wabiąca kiedyś włosów barwą słomkową,
w Tamte Ciężkie Dni uciekła mi bezpowrotnie
jak nić Ariadny.
Stanęliśmy na rozstajach, bo nowe role dał nam los.

„W jakiej kawiarni mieszasz dziś łyżeczką
swój wypełniacz zacienionych chwil,
co się rozsiadły, by same siebie chłonąć ?”

Pod promienistymi daszkami siedzą pary
sącząc chłód w półcieniach ...

[maranatha neothenia]

Stanęliśmy na rozstajach, bo nowe role dał nam los.

- za ciężkie dla mnie.

[James Dean]

Za ciężkie znaczy za trudne czy zbyt banalne ?

[maranatha neothenia]

zapowiadało się dobrze przez pierwsze parę sekund
ale potem czytelnik popadł w smutek banału

[kasiaballou]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

mnie się dobrze czyta,
wspomnienia, chwila zadumy, życiowe refleksje; ładny obrazek,

potykam się o 'wielkie', można chyba wyeliminować,
wystarczy akcent w tytule,

pozdry_ballou.

[H.Lecter]

Potrafisz już zbudować jakąś sensowną konstrukcję wiersza,to na poczatek niemało.Twój kłopot to " Tamte Ciężkie Dni ".Myślisz i piszesz "dużą literą",brzmi to banalnie i pretensjonalnie.Wolę "chłód w półcieniach" od " wypełniacza zacienionych chwil ".Warto spróbować jeszcze raz.Powodzenia.Pozdrawiam.

[lubię latawce]

Zaskoczyło mnie to lato, choć niebo jak co roku – zwyczajne.
Płynę ulicami, co nie znają widnokręgu.
Przelatuje obok mnie nurt obrazów zielonych.
Twarze dziewcząt jak kwiaty wśród kamieni
mijają mnie śniąc przytomnie puls miasta.
A Ty w obcym mi swoich zdarzeń kręgu
przetrwałaś tyle lat.
Twoja młodość, wabiąca kiedyś włosów barwą słomkową,
w Tamte Ciężkie Dni uciekła mi bezpowrotnie
jak nić Ariadny.
Stanęliśmy na rozstajach, bo nowe role dał nam los.

„W jakiej kawiarni mieszasz dziś łyżeczką
swój wypełniacz zacienionych chwil,
co się rozsiadły, by same siebie chłonąć ?”

Pod promienistymi daszkami siedzą pary
sącząc chłód w półcieniach ...

w tym, co pozwoliłam sobie zaznaczyć, naprawdę czuć klimat wiersza. Podoba się. Ja tam się nie znam, ale początki pisania to to chyba nie są ;o) pozdrawiam serdecznie, LL.

[Rachel_Grass]

już tytuł banalnie zapowiada, początek nie trzyma się ze środkiem oraz końcem.
według mnie- luźne przemyślenia, niezobowiązujące i nie przemęczające czytelnika. momentami przesłodzone do bólu, np. co to są Tamte Ciężkie Dni? Wielka Trójka?