Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



znowu się zaczynam rozklejać i nie moge zebrać myśli... może być przynajmniej taki komentarz?

O czym pani tu duma
tak, nieznajoma pani?
Zapada się w purpurach,
w brązie zastygłych grani?

W bólu na pniu skręconym,
z włosami w kształt korzeni -
czy pani czas miniony
tęsknotą chce odmienić?

Na niebie... to dla pani!
obłok mewy iskrzące
ciągną za ogonami
wprost w zatapiane słońce.

Przyboje liżą plaże,
łaszą się wody pianą:
niech pani tylko każe,
sztormami myśli wstaną!

Po zadeptanych śladach
ciągnę się sam za sobą -
czy pani zauważa,
ilu już szło tą drogą?

Usiąść chwilę spróbuję,
przytulę się do pani -
drewno przecież nie czuje,
sam dotknąłem tych granic.

I już zostanę z panią
usta skleimy w ciszę,
co dzień niech trwa to samo -
może siebie usłyszę?
Opublikowano

Wstrentnemu dziękuję za odpowiedź:

Nie usłyszysz przy mnie siebie
bo mi mewy tańczą solo
przy zachodzie krawawym słońca
w którym przeszłość w skrzydła biorą

niosą zobacz jak po falach
to wzburzone echo głosów
co płynęło linią brzegu
śladem ciepłych jeszcze kroków

wiesz
w kieszenie je schowałam
żebym sięgać po nie mogła
cóż że inni poszli za mną
gdy to moja była droga

tylko dla mnie wtedy była
utworzona linią kroków
co się z brzegiem przesuwały
w drżącą otchłań naszych głosów

cóż że mówią to minęło
że już plaży tamtej nie ma
ja nie wierzę bo o zmierzchu
budzi mewy w mych kieszeniach

i bursztyny
wiesz naprawdę
zatopine w mikroflimach
które zachód zatrzymały
by już nigdy nie przemijał

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




bursztyn

nieuchwytną chwilę
co ogromem mała
bursztynem bólu
miłość
zalała

upojną nocą
przyozdobiła
by trwała i trwała
wciąż
była i była

i łza w niej błyszczy
próżno wylana
by nigdy nie wyschnąć
w lód serca
schwytana

beztrostkich rozmów
najcichsze słowo
śmiechem powraca
dźwięcząc
na nowo

a obłąkaniem
na zawsze zostanie
ech kochanie...
och kochanie...
ach... kochanie
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


znalazłem właśnie jej zdjęcie. co prawda ta siedzi nad rzeką
ale nad morzem, po sztormie też zdarza się spotkać takie zamyślone, zaklęte kobiety:
fotogalerie.pl/fotka/2533721134154871957,cezaryg.htm;jsessionid=6C7322B8E017F3BA452D4DF5475A3466
Opublikowano

Widziałam. Ciekawe.

Bo ta bryła poplątana
jest jak myśl zgubiona nagle
która wiatr uchwycić chciała
by rozwinąć własne żagle

ale los jej sprzyjać nie chciał
w strzępy porwał skrawki marzeń
teraz suszy łzy na wietrze
co odwiedza czasem plażę

:-)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


ale nie tylko on, nie tylko:

Historia wstrentnej znajomości

Kto by tam dzisiaj wyszedł na spacer
w taki ziąb? w taki wiatr? w taki deszcz?
Tylko pan, smutny pan z Cadilakiem
i ta pani tak smutna też.

W falochronach wiatr ubija piany
na kapturach szu szu szumi deszcz.
A ten pan się uśmiechnął do pani?
I ta pani do pana... też?

Doskonale wiem, że się nie znamy
lecz że ziąb, lecz że wiatr, lecz że deszcz
może by się tak ogrzać ustami?
Błagam panią... no powiedz, że - chcesz!


Z morza słychać syrenie śpiewy
przepadł ziąb, przepadł wiatr, przepadł deszcz -
żółty Cadilak rozgania mewy
jak to jamnik, wesoły pies.
Opublikowano

I już się zdawało że chwycił jej uśmiech
co ogrzać zziębnięte mógł dłonie
gdy wiatr mu ją porwał i w falę zaminił
co znów popłynęła do wspomnień

a żółty Cadilak wciąż mewy chciał gonić
nieświadom że czas się zatrzymał
gdy pan co się nie bał tych wiatrów sztormowych
przez fale porwany
odpływał

;-)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


zazdroszczę Ci... ja tam jestem wstrentny to i piszę wstrentnie. nie wiem, jakbym nie udawał to i tak wychodze w tym jak na fotografii. lirycznie przedstawia takie wstęstwo słowo: "odleciały", które nieprzepisowo wystaje z poniższego sonetu:


Płynąłem tratwą, znów uciekałem
od ciebie Słodka, od wszystkich ludzi.
Wiatry i deszcze też mi nierade
wznosiły fale, abym się trudził

gdy nagle - spadły jaskółki spod chmur!
Ledwie co żywe, siadły pod żaglem
we dwie nie mając sił pokonać mórz,
które samotnie pokonać chciałem!

Karmiłem je chlebem, gdy sam jadłem
i słodkiej wody dawałem resztkę -
tydzień trwaliśmy w boskim układzie:

ja, co już miałem po co żyć wreszcie,
one, dla których byłem zbawieniem.
Aż, gdy zwróciłem tratwę do ciebie

... odleciały.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Berenika97 dziękuję bardzo pozdrawiam serdecznie 
    • Mam zaklęcie: Olewam to - taka reakcja organizmu Tak jest, tak odcinam się szybko od głóbców Szybciutko czuję ich, zanim o nich wiem Krzyczy mi głowa, ostrzegając przed trądem Nieczysty! Nieczysty! Nieczysty!   myślą w innych kategoriach, nie znają jak plami zła myśl nieodpowiedzialnie używają słowa, znaczenie wodząc  na pokuszenie, na stracenie i trąd z tego, trąd jest z nich   bawią się w znawców dobrego z natury nic to, niczego takiego Sekstus nie zobaczył bawią się w znawców złego z natury to też ułuda i mgły, ulicznych grajków  kłamców poetów, etyków-trądu świat
    • Słowa ranią słowa zabijają Po raz kolejny zabiłeś mnie...   Autor fotografii: M. Lewandowska

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Co powiedziawszy, rozejrzał się wokoło. Najpierw spojrzał w lewo i za siebie, następnie w prawą stronę i za siebie raz jeszcze. Tak, jakby oczekiwał czyjegoś przybycia, względnie widział coś lub kogoś, co było - lub kto był - awidoczne bądź awidoczny dla oczu Mrocznego Lorda. Wspomniany prawie nie zwrócił na to uwagi, niemal zupełnie skoncentrowany na swojej złości z powodu straty miecza świetlnego. Powód irytującego dlań uśmiechu jego dawnego mistrza stał się dla Sitha zrozumiałym dopiero wtedy, gdy otaczającą ich przestrzeń naznaczyły swoim pojawieniem się - a tym samym swoją obecnością - postacie mistrzów Jedi, którzy wskutek intrygi, uknutej przez Darth'a Sidious'a, a zarazem wskutek jego własnej zdrady,  stracili życie na początku wojny klonów. Chciał zadrwić, ale Moc, która przywróciła równowagę jego umysłowi, zamknęła mu usta poczuciem wstydu. Znacznie przewyższającego ten, kiedy został pokonany przez Obi-Wana na wulkanicznej Mustafar i kiedy leżał bezbronny, utraciwszy możliwość dalszej walki.    - A ci? - zastanowił się na widok trzech osób, które pojawiły się jako ostatnie - kilka chwil za mistrzem Yodą.     - To założyciel naszego zakonu - Obi-Wan skłonił się nisko przed Jezusem - i budowniczy naszej świątyni. Po czym dodał, zwracając Vaderowi energię kpiny:    - Czyżbyś go nie rozpoznał?     Dwie pozostałe postaci - kobieta i mężczyzna - zbliżyły się doń, trzymając się za dłonie. Zachowując całkowite swobodę i spokój zupełnie tak, jakby nic o nim wcześniej słyszały. Jakby emanujący odeń Mrok robił na nich żadne wrażenie ani wywarł jakikolwiek wpływ. Zupełnie tak, jakby go wcale nie czuły. Dopiero podszedłszy blisko, rozdzieliły się i obeszły go wkoło, ruszywszy w przeciwnych kierunkach.    - Darth Vader - blondynka w szatach Jedi ni to stwierdziła, ni zapytała.    - Zdrajca nad zdrajcami - dorzuciła, spojrzawszy na towarzysza. - Mężu?    - Żono - przybyły wraz z nią mężczyzna odwzajemnił równie spokojne spojrzenie.     - Pora ci na spotkanie z Mocą - emanacja Obi-Wana uśmiechnęła się po raz następny.       Kartuzy, 26. Lutego 2026 
    • @Berenika97 Ty na pewno to wiesz że tacy ludzie nie chcą współczucia, oni chcą traktowania na równi. Często Roman się denerwuje wchodzi mi w słowo chce czymś jeszcze mnie zaskoczyć, że on jeszcze czymś może mnie zadziwić wiadomo że już niczym mnie nie zadziwi ale ja potrafię się jeszcze autentycznie dziwić i wtedy on się cieszy i ja się cieszę. To nie są biedni ludzie być rolnikiem koło Warszawy a w Lubelskiem to była duża różnica. Oni zawsze mieli pracowników sezonowych olbrzymiego Stara do worzenia warzyw na giełdy no i oczywiście dużo ziemi w różnych miejscach, a jak w naszej gminie osiedlili się hindusi to cena za metr ziemi nie grała roli. I wszystkie te pieniądze nie zdołają z nim rozmawiać nie mogą wypełnić czasu ani pomóc ozdrowieć. Potrafią tylko uśmierzać ból. Myślę że dzięki nim stałem się wrażliwszy i część moich wierszy im poświęciłem. Wiersze raczej nie nadają się na forum bo powstały po bardzo osobistych rozmowach. Napisałem też część wierszy które kłócą się z Bogiem lub się jednają albo traktują go obojętnie. Często to są obopólne wymiany myśli góra ich dół mój. To tak po krótce, żeby nie było że ja myślę o śmierci ja przy niej żyję. Opiekujemy się też z żoną moim ojcem i teściem jeden ma dziewięćdziesiąt lat drugi osiemdziesiąt osiem bardzo chcą być jeszcze potrzebni a my się staramy a byli.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...