Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

wyłoniła się z zagłębień nocy
czekał wsłuchany w spokojny oddech
nie śmiał dotknięciem sennych uśmiechów płoszyć
zapatrzony w krągłe

beztroska nagość ugotowała obiad
zbyt często spoglądając przypaliła go nieco
do zachodu po wielokroć tajemnice posiadł
skrzypiące łóżko pesząc

nastanie wieczoru ogłosiła świeca i lampki wina
krawat przyglądał się wieczorowej sukni
dźwięk z winylowej płyty z namiętnością igrał
noc wyszeptała uśnij

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



wybacz ale nie komentujesz lecz grasz :)
napisałam - banalnie
stwierdzam zatem

Czy jeśli ktoś powie Ci że jesteś blondynką ot tak ni z gruszki, ni z pietruszki, bez uzasadnienia to mu bezkrytycznie uwierzysz? :)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


napisałam - banalnie
stwierdzam zatem

Czy jeśli ktoś powie Ci że jesteś blondynką ot tak ni z gruszki, ni z pietruszki, bez uzasadnienia to mu bezkrytycznie uwierzysz? :)
Nie muszę wierzyć, nie ja się pomylę
"noc wyszeptała uśnij"
to i uśpiła :)
Opublikowano

obraz z pierwszego wersu nawet zaintrygował przez chwilę, widzę spójność z ostatnim.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


ten wers mnie speszył, a wczesnohollywoodzki obraz z ostatniej zwrotki - do końca ostudził.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Poet Ka ja uwielbiam;) 
    • @Lenore Grey Pięknie. Delikatnie i zmysłowo napisane.
    • @Czarek Płatak   Niesamowicie zmysłowy i lekko niepokojący wiersz. Bardzo podoba mi się to przejście od fizycznego, niemal drażniącego odczucia ("chrzęści", "zgrzyta") do kosmicznej skali połykania gwiazd i śmierci. A kończy świadomym aktem tworzenia i interpretacji ("to przecież twój wiersz"). Bardzo intrygujące ujęcie tego, jak nadajemy barwę własnym lękom czy myślom.  Mocno działa na wyobraźnię!    Moja ulubiona metafora to "połyknij gwiazdę z oceanem"  - przepiekna! 
    • Krzyk ma rym bólu Krzyczysz Nikt nie usłyszy   Cisza zaskakuje Milczysz Nikt nie zapyta   Rozczarowanie Jak smak Gorzkiej herbaty Język pamięta  Smak wstydu  Poczujesz Przełkniesz Czas ukradnie Smak  Osłodzisz nadzieją  I minie.
    • złudzeniem mijają chwile w ogniu płonie wciąż nowa ciepłym popiołem zakryta przeszłość czasem uśpiona     płomień po lodzie się ślizga żar wpada w przerębel i tonie zmrożone myśli znów płyną chłodem pchane są one     mroźny powiew wskazuje horyzont gorący w oddali na drzewach jest tajemnica chce jedno i drugie ocalić     na skraju rzeki widoczne roślinki zielone i młode przy brzegu łódka cumuje jej boki skute są lodem     ślady powstają człowieka zapewne zmian to zapowiedź patrzy na własny interes on swoją wersje opowie   ***   niepewnie jakoś wokół przestrzeń dziwne odgłosy ciemne złowieszcze brudne ściany wciąż odrapane malarz płótno wzmocnił na obrazie malując ramę   ***     zapewne dzisiaj jest ci łatwiej jeszcze przed chwilą wiele spraw gnębiło nadziei żadnej     podziękuj jeśli słyszysz delikatnym dźwiękom ciszy      to także ty szczęściem płaczą łzy dla ciebie dla nich stał się cud wchłonęły twój ból
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...