Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

cieniowanie

Patrycja Rosłoniec
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Patrycja Rosłoniec

Patrycja Rosłoniec

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

wyglądając przez okno widzę młodzież punkową
pije tanie wino wypuszczając z ust dym który
swoją szarością przyćmiewa życie codzienne
blokowiska grochowa uzupełniają braki w warszawskiej
przebojowości a szczenięta pitbulla wyglądają mniej groźnie
niż ściany budynku w którym mieszka pijacka elita
warzywniak na rogu sprzedaje sery po terminie
czuć koty i piwniczny chłód wyziera z
okienek przy chodnikach
na ścianie ulotki informują o zgonach z przedawkowania

tu łatwiej wymazać wspomnienia
łatwiej się zestarzeć i szybciej zapomnieć
nawet zmarszczki stają się mniej widoczne
tu na ławce pod blokiem starość umiera niespodziewanie

Tramp

Tramp

Opublikowano
Opublikowano

zawsze można pójść na spacer do parku skaryszewskiego ;)
wiersz jest trochę tendencyjny ... i trochę zbyt dosłowny jak dla mnie, ale podoba mi się konkretność tematyki

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • APM
      ciepłe miejsce po imieniu

      Przez APM · Opublikowano

      @A.Between Smutne
    • Berenika97
      ciepłe miejsce po imieniu

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @A.Between   Ten wiersz to studium niemożliwej bliskości - dwojga ludzi, którzy sięgają ku sobie, ale nigdy do końca się nie spotykają. Każda strofa to kolejny etap tej nieudanej podróży.   Pukała, bo już nie umiała milczeć sama. Smutek niesionym był - tak, jak się niesie dar. Ty dobierałeś słowa. Ona - zbierała okruchy z niedokończonych zdań. Szukała ciebie. Ty - snu, w którym nie trzeba wybierać. Monsun przyszedł bez tęczy. Ścieżka zwęziła się do niczego.   Morze zieleni - tak, zamknęło jej usta. Bo ty wolałeś ciszę niż to, co chciała powiedzieć.
    • APM
      ​​​​​​​Urlop

      Przez APM · Opublikowano

      @Berenika97 Dziekuję!
    • Myszolak
      Trauma braku

      Przez Myszolak · Opublikowano

      @Berenika97 @Berenika97 Już trochę ochłonęłam, więc powiem coś więcej. Ten wiersz jest bardzo uniwersalny, myślę, że odnajdzie się w nim każdy, kto był w relacji z kimś niedostępnym emocjonalnie.  Pierwsze dwa wersy dla mnie wskazują na próbę zbliżenia się do kogoś, kto nie jest gotowy na otworzenie się przed drugim człowiekiem. 

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Ta osoba zawsze uciekała, chowała się, nie rozmawiała. Fizycznie obecna, emocjonalnie nie.   Mi ten wiersz na myśl przypomniał piosenkę "Nikt tak pięknie nie mówił, że się boi miłości", gdzie relacja rozbija się właśnie o ten lęk przed bliskością.    Jednak twój wiersz również sugeruje mi relacje, której po prostu nigdy nawet nie było, nie wydarzyła się. Jednostronne uczucie które nigdy nie miało szans zostać odwzajemnione.  I ta niepewność, nawet nie, to jest świadomość, że druga osoba nie daje żadnych sygnałów wzajemności. "Prawdopodobieństwo" - nie pewność, nie szansa, nie znak. Jedynie możliwość. - Nawet jej nie ma! Jakby to było skreślone od początku. Zbyt piękne, by mogło się wydarzyć. 
    • Le-sław
      Kogoś kto wymyślił życie i śmierć

      Przez Le-sław · Opublikowano

      @Waldemar_Talar_Talar Ważny i wieczny temat. Paradoks człowieka, który zastanawia się, czy Bóg istnieje polega na tym, że szukając boi się spojrzeć w siebie. A Ten Który Jest nigdy nas nie opuszcza, bo jest ISTNIENIEM, na którym "jest rozpięte" nasze życie, nasz niepowtarzalny "czas wyboru tak lub nie".

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...