Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

w życiu monitorowanym wieczorami
rozciągam wektory, zaznaczam że
pracuję na warstwach, mam ze dwie
trudno się nie pogubić w tych oknach

grubości linii są ważne
wciąż wychodzą papilarne zamiast
wyznaczać granice

zamykam nie wyrównane figury
otwieram stare horyzonty
dlaczego różę wiatrów zawsze orientuje się na
północ?
egzystencjalny czas duchów

rysuję profil wykopu na kartce
niby nie można tam wpaść
a ja nie potrafię wyjść

Opublikowano

heh, znowu zarzuciłam starociem, tak, tak, Sylwestrze, tylko nie tyle budowlana co archeologiczna:)
taki trochę tematycznie niszowy:) ale cóż.
widzę, że dużo wejsć a komantarze 2 to może zbyt niszowo:P

dzięki wielkie za wstąpienie:)
pozdrawiam

Opublikowano

Pesymizm nie pesymizm, grunt, że daleko od kiczu. Nie samym wdychaniem kwiatków człowiek żyje - i o dziwo czasem coś go dręczy. Nawet jeśli to "egzystencjalny czas duchów". Mnie osobiście męczy to ciągłe "ja" podmiotu, tym niemniej zatwierdzam, że dobry.
Pozdrawiam.

  • 2 tygodnie później...
Opublikowano

W młodości chciałem być archeologiem, prenumerowałem nawet takie czasopismo "Mówią wieki". Całe życie mam ciągoty do dawnych wieków i powiem ci szczerze, że ci zazdroszczę. Będziesz miała ciekawą pracę, a że to się odbija w wierszach...życie zostawia ślady w poezji. Pisz tak dalej subtelnie o wykopach...będę czytał zawsze. Pozdrawiam:). p.s. Espena wplata w swą twórczość elementy architektury....też jej to dobrze wychodzi.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      pięknie   nie mieszajmy w sercach naszych morza szczęścia lecz wykąpmy wszystkie chwile codzienności by szarzyzna już nie miała tutaj wejścia w każdej kropli poszukajmy swych radości   Pozdrawiam   
    • No smutne to wesele, przynajmniej dla panny młodej bo pan młody już sobie urabia żonę...pewnie gdzieś w świecie do dzisiaj są takie wesela:) serdecznosci Bereniko:):)
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @Simon Tracy Twoje opowiadanie przypomniało mi historyjkę, cytuję poniżej: "Opisana historia brzmi jak klasyczna, ludowa opowieść z morałem, często przytaczana w kontekście strachów na polnych drogach czy opowieści o spotkaniach z nieczystą siłą po spożyciu alkoholu. Choć nie jest to znana z podręczników legenda, motyw ten wpisuje się w tradycyjne podania o diabłach ukazujących się na rozstajach, o czym mowa w relacjach folklorystycznych. Oto zarys takiej opowieści: Dawno temu, kiedy na polnych drogach zamiast aut królowały furmanki, a wieczorami panowała absolutna ciemność, wracał z karczmy rowerem chłop o imieniu Walek. Był mocno wstawiony, więc rowerem rzucało od rowu do rowu. Księżyc raz świecił, a raz chował się za chmury. Kiedy Walek znalazł się na odludnym odcinku polnej drogi, w miejscu, gdzie miedza krzyżowała się z wąwozem, nagle poczuł, że coś mu przeszkadza w jeździe. Zsiadł z roweru i zobaczył na drodze pognieciony papier – może gazetę, a może zawiniątko po tytoniu. Pijany, w złości kopnął papier, a potem postanowił go podnieść. W tym momencie papier zaczął się dziwnie skręcać i dymić. Zamiast płasko leżeć na ziemi, zaczął rosnąć. Z kawałka szarego papieru wyłoniły się rogi, długi ogon i kopyta, które zaczęły stukotać o twardą ziemię. Papier zamienił się w diabła, który zaczął wyśmiewać pijaka, przypominając mu o wszystkich grzechach. Przerażony Walek chciał uciekać, ale rower się przewrócił. Diabeł tańczył wokół niego, a gdy w oddali zapiał kur, zjawa zniknęła, pozostawiając za sobą tylko zapach siarki i strach, który trzeźwił Walka do końca życia. Morał: Nie pij, bo po pijanemu nawet papier diabłem się wyda, a i prawdziwego czarta na polnej drodze łatwiej spotkać." - Google.com
    • Masz lekkie pióro, czyta się jednym tchem, dzisiaj zabawnie, na pstro:):)
    • Czy twoja dusza umie nucić melodię, dając ukojenie myślom od żalu poranionym, które uparcie walczą z cieniem? Czy twoja dusza umie tańczyć i rytm połączyć z biciem serca, aby nie mylić dłużej kroków, i mieć dla siebie więcej miejsca?  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...