Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

kwietniowej nocy z kompletnej ruiny
jaką ta strzecha na spróchniałych belkach,
wyszło, gdzieś koło dwunastej godziny,
sześcioro mopków na świat, radość wszelka
znikła, gdy rano, wiatr, co dawno nie deł,
dmuchnął, z sześciorga ostał tylko jeden,

a w szale matkę ludzie wypatrzyli
i jak za diabłem z widłami, kijami,
sierotą stał się jedynaczek w chwili,
głód, chłód i jeszcze jakby znów wiatr zamilkł
i cisnął deszczem, dziurawiąc poszycie
ścian z dech spróchniałych, co dawały skrycie,

musiał do drzewa, nie wiedząc co drzewo,
bo ślepy, w locie uchwycił motyla,
gadaj mi zaraz, a motyl, bądź nie bądź,
przez krople musnął – czemu nie zabijasz,
gdyś nietoperzem? mopek słysząc owo,
łupnął skrzydłami i owadzią głową,

a gdy już wisiał na dębie, gdzie z kory
trzask się dobywał jak tam, gdzie się zrodził,
słońce od rana uczyło pokory
i tak, jak grusza na wierzbie, by do dziś
zwisał, lecz z wiatru, chmur darciem do burzy,
jął ogień złazić i mopka wykurzył,

i tak w bezdechu, dolatując głazu
wyprzedził jeszcze, grzmotu dren, lecz w błysku
pojął go pazur boskości, od razu
na skale zarys po skrzydłach i pysku,
kto lubi czytać temu do poduchy
bajda cedzona w kamienne okruchy,

wyśnij historię niewiadomo o czym,
jeśli ci czego nie tęskno i nie żal,
bo nów tu z nową opowieścią kroczy
byś mógł w nią wejrzeć bujaniem Szulmierza
i kiedy ze snu otworzysz oczęta
zapomnisz – jaka to miała być puenta?

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



puentę pozostawiam mości wszystkim
jeśli kto mopkowe życie spamiętał
niechaj pielgrzymkę robi do kamienia
nuż, byłem przy nim, gdy były święta
i takoż cieniem jak Mickiewicz w dziadach
wizję miałem, hi, lecz uleciało i nie opowiadam

z ukłonikiem i pozdrówką MN
Opublikowano

Biedny mopek. Wszystkie mopki biedne w tej bajdzie. :-(
Czy to rzeczywiście Ci się śniło, Messalinie? Ja też czasem miewam takie "baśniowe" sny. Ale nie zawsze nogę sobie przypomnieć je w całości. I zawsze żal mi wtedy.
Piękna, smutna (dla mnie) legenda.
Muszę się tam wybrać kiedy do tego Szulmierza. Zobaczyć to wszystko. Coraz bardziej czuję taką konieczność. A może byś porobił odnośne zdjęcia i powystawiał gdzie w Internecie? I podpisał, która fotka do której bajdy się odnosi? (Czy tam odwrotnie). Co? :-)

Opublikowano

a tu http://www.poezja.org/debiuty/viewtopic.php?pid=403115#403115 jszcze jedna bajda, hi, a tak w ogóle to może ktoś wie o jakimś dobrym serwerze, na którym można byłoby umieścić zdjęcia, z chęcią to zrobię, dajcie Kochani link, plis
z ukłonikiem i pozdrówką MN

Opublikowano

Muszę sobie napisać jakiś komentarz i wklejać go pod każdym twoim wierszem.
Tylko głupio tak za każdym razem jak zacięta płyta.
Podoba się, podaba się, podoba ...
Więc powiem tylko tyle. Jeszcze się nie trafił taki twój wiersz, którego bym
z chęcią nie przeczytał.
Pozdrawiam

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



czytanie to ważna sprawa
szczególnie jak ktoś napisze
że będzie czytać, w tym zawarł
nuż, oczętami powiszę
nad książką lub nad papierem
a z drugiej strony na Panią Ewę
poezja
niezła? hi to się zobaczy

z ukłonikiem i pozdrówką MN
ps. dziękuję Ewo za takie wyznanie
miło mi bardzo
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



hi, ludzie wzorem czegóś
co może nie istnieje
znaczeni wedle regół
i takie ludzkie dzieje
a tu - od wielokropka
do wielokropka
zaczęte i skończone
życie mopka, hi

z ukłonikiem i pozdrówką MN
ps. dzięki Piotrze, próbuj z tym komentarzem
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[url=http://fotografia.interklasa.pl/ ]fotografia.interklasa.pl[/url] [url=http://www.deviantart.com/]www.deviantart.com[/url]
Żem jest na obu. :D Pierwsze polecam, bo to jakby inna izba naszej interklasowej chałupy. ;) Tyle, że nieco ciaśniejsza, bo trza najpierw swoje odczekać w Poczekalni, póki moderator nie postanowi, ze prace danego użytkownika nadają się na główną galerię.
W sobotę w Łodzi spotkanie... Hy!

Drugie natomiast polecam jako, że można tam swoją galerię zrobić tak, że wygląda jak oddzielna strona internetowa. Własna. :D

A bajda o mopkach fajna, choć - szczerze mówiąc - poprzedni Twój wiersz mi się znacznie bardziej podobał. Tu nie wszystko rozumiem. Taki masz trochę chyba bałagan, czasem trudno się połapać w akcji. ;)
A co to jest mopek? Bo brzmi bardzo kochanie i przytulaśnie (i tym bardziej mi żal tego biednego jedynaka)...

Pozdrawiam, R.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[url=http://fotografia.interklasa.pl/ ]fotografia.interklasa.pl[/url] [url=http://www.deviantart.com/]www.deviantart.com[/url]
Żem jest na obu. :D Pierwsze polecam, bo to jakby inna izba naszej interklasowej chałupy. ;) Tyle, że nieco ciaśniejsza, bo trza najpierw swoje odczekać w Poczekalni, póki moderator nie postanowi, ze prace danego użytkownika nadają się na główną galerię.
W sobotę w Łodzi spotkanie... Hy!

Drugie natomiast polecam jako, że można tam swoją galerię zrobić tak, że wygląda jak oddzielna strona internetowa. Własna. :D

A bajda o mopkach fajna, choć - szczerze mówiąc - poprzedni Twój wiersz mi się znacznie bardziej podobał. Tu nie wszystko rozumiem. Taki masz trochę chyba bałagan, czasem trudno się połapać w akcji. ;)
A co to jest mopek? Bo brzmi bardzo kochanie i przytulaśnie (i tym bardziej mi żal tego biednego jedynaka)...

Pozdrawiam, R.

dzięki Rhiannon - to rodzaj dość niezwykłęgo nietoperza, a bałagan? cóż to tylko sen i taki ma bć, hi - dzięki za linki - w najbliższym czasie cóś powklejam, mam teraz dużo roboty przed dwoma waznymi chwilami życiowymi, jedno to http://www.poezja.org/debiuty/viewtopic.php?id=56139 a drugiego nie zdradzę, hi

z ukłonikiem i pozdrówką MN
Opublikowano

Na koncercie niestety się nie mogę pojawić, bo do szkoły chodzę (w środy do 19.00 siedzę). Alem bardzo ciekawa, cóż to za druga sprawa Ci głowę zaprząta... ;)

Cóż. Póki co - czekam na zdjęcia Szulmierza. :)

Pozdrawiam, R.

Opublikowano

Pierwsza zwrotka troszkę jak piosenki o krakowiaczku, wiesz : "pojechał na wojnę, został mu się jeden", tylko ta "puenta" jakgdyby obok troszkę, ale to chyba oczywiste i zamierzone.
ogółem jak na twój stopień w tajemniczenia to tak 3/4 plusa. (dla jasności- przeliczając np. na mnie to by było ze dwa takie znaczki ++, a może z 10...)
pozdrawiam Jimmy

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


hihihi - 3/4 plusa? bardzo dziękuję Jimmy
i tak bardzo dużo - dzięki za wskazanie krakowiaka
rzeczywiście, zastanawiałem się co mi ta zwrotka tak szybko poszła, hi,
oprócz "deł: masz świętą rację, a dalej - to już chyba opanowałem się
by nie było podobne,, co?
z ukłonikiem i pozdrówką MN
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



ok - ok - dziś robolowałem do 20.00 - dokładnieże
nie mam na nic czasu - mimo wszystko kiedyś te zdjęcia
przeniosę, ech, a druga sprawa? no taka tam sobie, sorry,
bo długi mam język, hihihihi
z ukłonikiem i pozdrówką MN Ale za co mnie sorrasz? ;) Toż nie mam pretensyj. :D

A jak zdjęcia wstawisz, to ja linka poproszę. :)

Pozdrawiam, R.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @wiedźma ... zegar zatrzymał się  jakby chciał coś powiedzieć  ONA cofnęła wskazówki    sama musi otworzyć siebie  popatrzeć jak przez okno  w NIEJ drzemie ...   jutro to nie fikcja  nie biega po parku  jest w NIEJ  jest wiele szufladek  otwierała niewłaściwe    najłatwiej wydać wyrok  myślę o ułaskawieniu ... Pozdrawiam serdecznie Miłego dnia 
    • @Waldemar_Talar_Talar

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @violetta @wiedźma
    • Idzie… strzępy przestają mieć znaczenie, Znikają co krok, wśród katedr bez boga, Wokół wszędzie pogrzebane istnienie, Biały bezdźwięk, coraz większa ta trwoga.   Milczący nawet wobec własnych myśli,  Przemierza prerie ostrego powietrza, Szuka ich, bo chciał, by dawno już przyszli, Rozszarpują się nici jego wnętrza.   Tętent koni naprowadza go na szlak,  Ku ciemnej jaskini, na skarpę bytu, Mieszka tam ta, co rozprasza każdy ślad, Gdzie milknie echo ludzkiego zachwytu.   Rozpościera się skamieniałe gardło, Wnętrze co nie zaprasza, a pożera, Krtań zaciska się jak ciężkie imadło, Wnętrze Ziemi napomyka ta sfera.   Kapanie odmierza coś nieustannie, Koniec lub początek - to bez znaczenia, Czas powiedzieć osobistej madonnie, Swojej, mojej, twojej, dane życzenia.   Wychodzi z ciemni strażniczka końca, Zbliżyła się - nie skracając dystansu, Wyłania się z półcienia bez słońca, Oczy bez dna, nabiera dysonansu.   Przeszywa głębię, słyszy szept bez źródła: „Czego szukasz zagubiony młodzieńcze?” Stanęła bliżej, rozprzestrzenia się mgła. „Wyzwolenia.” - widzi oczy odmieńcze.   Dotyk zamyka linearność czasu, Ciało bez ciepła, jednakże nie martwe, „Zatem przystąpisz do tegoż romansu?” Zamyka oddech i przegryza warstwę.   Kontakt rozpuszcza granice cielesne, Obecność tak bliska, że znika przestrzeń, Dając i biorąc tortury bolesne, „Nastał już czas twoich najszczerszych zwierzeń.”   Kradzież tlenu dobija dostatecznie, by paść i zamknąć powieki ciężkawe, „Jestem tu by zamilknąć ostatecznie. By zakopać swoje jestestwo krwawe.”   Muśnięcie, które nie zostawia ciepła, „Zatem spełnię transcendentalną misję.” Rozpad bez bólu szykuje eksmisję, Krew w krwioobiegu natychmiast skrzepła.   Rozpad nie boli - bo nie ma już kogo, Cisza nie trwa - bo nie zostało już nic, I nawet śmierć nie pozostała sama, Tylko brak, który nie pamięta imion.
    • @Alicja_Wysocka @Waldemar_Talar_Talar @Berenika97                                                                              Dziękuję  za tak uważne i życzliwe czytanie. Bardzo mnie cieszy, że wybrzmiał ten moment zawieszenia - między tym, co było, a tym, co jeszcze może się odrodzić - bo właśnie w tej niepewności i nadziei chciałem ten wiersz zatrzymać. Nie chciałem niczego przesądzać ani zamykać w prostym wyznaniu, tylko zostawić miejsce na gest, na próbę, na ten jeden krok, od którego czasem zaczyna się wszystko od nowa. Miło mi też, że dostrzeżony został motyw niedokończonego tańca. Rzeczywiście zależało mi na tym, żeby nie tłumaczyć zbyt wiele, nie rozliczać, nie rozdrapywać, tylko wyciągnąć rękę. Czasem najwięcej dzieje się właśnie wtedy, gdy człowiek przestaje mieć pretensje, a zaczyna mieć odwagę, by jeszcze raz spróbować. Jeszcze raz dziękuję - za obecność, za odczytanie i za to, że dopisujecie do tych wersów własną wrażliwość.    Pozdr.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...