Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Błagam, już nie dobijajcie mnie. Czuję sie zażenowana "de gustibus non est disputandum"-widać mam gust w wydaniu disco-polo, albo marnych lotow pióro.
Temat może trywialny, jednka oczekiwanie ma różne barwy. Usilowałam coś z tym jeszcze zrobić:

Barwy oczekiwania

Radosne wzloty
bo wiadomo, że…

napięcie i strach
za nimi niepewność

ból rezygnacji
gdy się nie zdarzy

cisza zwątpienia
kiedy brak nadziei.

wiem, wiem-banał dalej bije po oczach
Pozdrawiam- dobita Dominika Iks
PS-Wasze posty były i tak dobitnie dołujące:(((

Opublikowano

tylko bez dołowania, to powinno być raczej mobilizujące
Żeby bardziej zmotywować: to nie wiersz, jeszcze nie wiersz
ale człowiek uczy się przecież całe życie:)
sursum capita
pozdrawiam:)

Opublikowano

Dominiko, [to znowu ja, zgodnie z obietnicą :P].
wiersz ma przesłanie, i niby jest jakaś myśl, niestety
mało odkrywcza. pocieszę Cię, że moje początki były
jeszcze cięższe i naprawdę nie możesz się poddawać :P [tylko walczyć
jak rasowa skorpionica :P]. niestety nie widzę sposobu na poprawę
wiersza. pozostaje polecić dobrą lekturę; na początek może jakąś
Ludmiłę Marjańską.

pozdrawiam serdecznie Espena :)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



oczywiście możesz umieścić najpierw w warsztacie,
później dopracowany tekst wklejając tutaj.

z autopsji wiem, że najlepiej po napisaniu wiersza
przeczytać go za kilka dni, poprawić samemu
i dopiero potem publikować.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



oczywiście możesz umieścić najpierw w warsztacie,
później dopracowany tekst wklejając tutaj.

z autopsji wiem, że najlepiej po napisaniu wiersza
przeczytać go za kilka dni, poprawić samemu
i dopiero potem publikować.

Dzięki za wskazówki, pozdrawiam serdecznie i wiosennie:)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Leszczym I tyle wystarczy żeby skołować? :)
    • Jedyne co po mnie zostanie  To te kilkadziesiąt wierszy  Poety amatora, samouka  Nie których bardzo ładnych  Innych zaś średnich lub kiepskich  Ale zawsze pisanych od serca Z uczuciem, natchnieniem, pasją Wiem, że nie będę nigdy wielki Natomiast piszę je naturalnie  W kilka minut tworzę wiersz  Rzadko wprowadzam poprawki  Częściej koryguję błędy I oto są i one - moje myśli Przelane prosto na papier....
    • Grzęźnie w gąszczu natrętnych myśli  między szkłem kolorowych pingli a jeziorem wyschniętych źrenic teatr spleciony z bladych cieni    Parkiet sceny ubrany w szkarłat na niej leży para sylwetek nad nimi dawno zmarły światła rozdarte grubym murem we mgle
    • @bazyl_prost Ależ też otóż to. Wielu mówi, że tak naprawdę nic się nie zmieniło. Wiesz ciężko dociec, ale sam fakt  na przykład istnienia forum poetyckiego jest zmianą. Sam fakt facebooka, nie wiem youtuba, spotify. To nie jest aż taka zmiana oczywiście, bo były spotkania autorskie, więcej, rozmowy były i wymiana myśli, ale jednak jest kategoria pewnej zmiany. Czegoś z trochę innego rozdania. Ma to ciężar gatunkowy szeregu minusów i plusów. Nawet nie bardzo wiem co przeważa. Mnie trochę martwi w wielu branżach jakby rodzaj nieco nieodwzajemnionej nadprodukcji :// 
    • Leżysz zdrętwiały w wilgotnej pościeli Martwa ofiara, można by pomyśleć  Lecz jeszcze tli się życie w twoim ciele Łza ci wędruje przez wklęsłość policzka Przywłaszczyli cię sobie brutalnie Pogwałcili godność twej duszy i ciała Ludzką istotę porzucili na twardej glebie Aby samotnie tam umierała Pomszczę cię, mój królu, to ci obiecuję! Być może nie sam, a z czyjąś pomocą  Lecz teraz siedzę przy tobie i zaklinam czule By twój ból odszedł wraz z kończącą się nocą Cicho mówię do ciebie, ty zdajesz się być głuchy Strzaskany, zamknąłeś się w sobie  Słodko-gorzki rąk bezwład i włosów miękkie puchy A cisza jak w grobie Składam na twojej piersi ołtarzu  Ciepło i światło mojego dotyku Nie odrywając wzroku od skamieniałej twarzy  I pierwszego na niej słońca promyka Wtem ktoś puka do drzwi, ciekawy nieszczęścia To przyjaciel twój stary, otwieram mu w półśnie Dzieląc się z nim tą nieśmiałą nadzieją Że kiedyś jeszcze zobaczę twój uśmiech…
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...