Dopóki śmierć nas nie rozłączy...

[Witold K.]

Skarbie, a obiecałaś…
Całe życie kochać mnie miałaś
I nigdy o tym nie zapomnieć
-Zapomniałaś.
Leżysz tu teraz nie pamiętając niczego,
Lekarze orzekli-amnezja.
Powiedz mi proszę, powiedz dlaczego?
Przecież obiecałaś…
Dlaczego ludzkie słowo tak niewiele znaczy?
Zapomniałaś.
Czy ktoś odpowiedzieć mi raczy?
Przysięgałaś, zarzekałaś się, że do końca życia,
A teraz, co z tego pozostało?
Nie, nie ja nie mam do Ciebie pretensji,
Lecz spójrz jak ważkie są słowa.
Choćby najwięcej miały w sobie finezji
-To tylko puste słowa.
Cóż można obiecać odnośnie przyszłości,
Skoro ona wiecznie jest za nami,
A jedynie przeszłość mamy przed oczami?
Najdroższa skłamałaś.
Kochać zawsze mnie miałaś, a o wszystkim zapomniałaś.
Lecz było to słodkie kłamstwo…
Teraz patrzę na Ciebie i łzy cisną mi się do oczu.
Gdy się obudzisz,
Nie będziesz nawet wiedziała kim jestem.
Czeka nas więc nieuniknione
-Rozstanie…
A miało być wieczne kochanie…
Obiecałaś.
Ja też obiecałem.
Kłamałaś.
Kłamałem.
To już nie to samo,
Już nie widzę Cię obok mnie rano,
Już nic do mnie nie czujesz, nie wiesz nawet kim jestem.
To koniec.
Machnięcie ręką jedynym pozostałym gestem.
Czas zapomnieć.
Nie było tych słów,
Nie było Ciebie,
Nie było mnie,
To wszystko nie istnieje.
Nadszedł koniec.
Amen.

[dorota komar]

witam...zawsze bardzo sie wzruszam czytajac wiersze o takiej tresci.Twoj tez mnie wprawil w zamyslenie.Wtedy dociera do mnie, ze zycie jest zbyt krotkie i nie nalezy zmarnowac ani jego jednej minuty.Sliczny i wzruszajacy wiersz...pozdrawiam

[Tristan 350]

Wiersz tematycznie w jakiś sposób jest mi bliski. Żałuje że zrobiłeś z niego monolog,to co pisałem wcześniej,istnieją zwrotki,łatwiej się czyta i płynniej,ty przytłaczasz masa liter i wersów,bardzo gmatwasz sytuację niepotrzebnymi dodatkami słownymi,jak jestem w środku wypada mi z głowy co czytałem na początku.Szkoda żałuję. Ale z tych trzech ten najciekawszy pod względem treści i tematu.