Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Sądzę, że wiersz jest wszystkim, co zostało wymienione powyżej, pod warunkiem, że zachowuje właściwą FORMĘ. W przeciwnym razie - jest prozą.
Forma nie oznacza jakiegoś schematu. Określa tylko pewne warunki, które powinien spełniać tekst, aby stać się wierszem. Te warunki to między innymi środki stylistyczne, pośredniość przekazu, wieloznaczność. Natomiast, żeby stać się dziełem sztuki, wiersz musi być oryginalny, a więc zawierać coś nowego: nowe spojrzenie na sytuację liryczną, nową metaforykę, nowy sposób wypowiedzi itd. W przeciwnym razie wiersz jest tylko wierszem, nie jest natomiast dziełem sztuki. Jednocześnie - sama oryginalność nie stanowi o tym, że tekst jest wierszem. Dziełem sztuki może być przecież również proza.
Pozdrawiam, j.

  • Odpowiedzi 48
  • Dodano
  • Ostatniej odpowiedzi

Top użytkownicy w tym temacie

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


A co z poezją satyryczną, albo typowo liryczną, albo niektórymi tekstami lingwistów? Nie zawsze musi być głębia, penetracja ludzkiej psychiki i śmiertelna powaga. Np. limeryki?... Niektóre wiersze Skamandrytów?... Herberta?... Białoszewskiego?... Czasem jest to żart słowny, czasem niebanalny zapis banalnej sytuacji lirycznej. To też są wiersze, to też poezja, też sztuka. Nie bądźmy tacy "górni i chmurni", poezja nie jest tylko i wyłącznie Poważną Sztuką z Misją. To także zabawa. I właśnie trzeba to traktować lekko, bo inaczej można zwariować.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Więc jednak można stwierdzić, że isnieje pewien kryterium pisania? I powstaje mi pytanie o wieloznaczności, czy napewno musi takim być wiersz? :)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



To wiersz jest swoistym sposobem mówienia, ale jednocześnie musi podlegać pewnym regułom, zasadaom pisania? I jak widzisz sytuację tych początkujących poetów tu na forum, zwłaszcza ludzi młodych, którzy mają dużo co powiedzieć, i to jest może jedyny sposób w jakim mogą to powiedzieć? Czy zauważasz, że tu mają zakaz pisania tak, jak to sami czują, widzą?
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Pezja bez wiersza też funkcjonuje. Weźmy taką prozę poetycką. W jakimkolwiek wydaniu - opowiadania, miniaturki czy zwykłego listu.

Pozdrawiam, R.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



rzygaj sobie rzygaj
każdy kocha tak jak chce
do rzygania też się to odnosi
ja rzygam tak z czułością

to i w wierszach szukasz czułości? :)
I w żyganiu? Albo rzyganiu? Obojętne, czy poprawnym ortograficznie, czy nie?
;)
Opublikowano

A teraz odpowiem na pytanie Krzysztofa. :)
Dla mnie wiersz jest przelaniem na papier (nawet ten elektroniczny) uczuć, emocji, obrazów i dźwięków. Idzie mi to lepiej lub gorzej - przez większość życia wyrażałam się raczej dosłownie w obrazach, w prozie i w tańcu. Niemniej - wiersz czy w ogóle pisanie, malowanie, tworzenie sztuki, jest dla mnie uzewnętrznieniem tego, co się dzieje w mojej duszy w danym momencie. Obojętne, czy muszę akurat wylać gdzieś targające mną uczucia czy emocje, czy też w mojej głowie dudni muzyka z tysiącem obrazów (zazwyczaj wszystko to naraz). Po prostu kiedy przyjdzie wena/natłok wrażeń, muszę tworzyć, bo inaczej bym wybuchła (co czasem mi się zdarza)...

Jednym słowem - podsumowując i streszczając - poezja to forma wyrazu, służąca do utrzymania pisarza w całości. ;)

Pozdrawiam, R.

Opublikowano

Wiersz to... wiersz...

to jest forma literacja mieszczaca się w ramach tego co za wiersz jest uważane....

jest i tak dość szeroko dziś rozumiana, a poza tym jednak jakaś forma wymaga wysiłku intelektualnego, aby była dziełkiem literackim i jednak coś przypominała....

;o)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się



  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Maciej Szwengielski Dziękuję i pozdrawiam, Panie Macieju.
    • @hollow man Szanowny, "hollow manie"!  O tej tzw. "wyższości moralnej" kapłanów nie ma mowy. Każdy kapłan jest tylko człowiekiem. Jądro problemu, moim zdaniem, tkwi w powołaniu kapłana, w jego charyzmacie. Jego "głosie wołającego na pustyni". Często sam kapłan boi się swojego powołania. Pięknie zilustrował problem Graham Greene w swej powieści "Power and Glory" ("Moc i Chwała"). Główny bohater jest uwikłanym w ciężkie grzechy kapłanem; ale ma Łaskę, ma charyzmę. Zatem eo ipso nie powinno się polemizować z nauką etyczną, która płynie z przekazu kaznodziei. Myślę, że współczesny Kościół Katolicki  jest tak zdehierarchizowany i udemokratyczniony, zekumenizowany, iż można go śmiało kojarzyć z solą, która utraciła swój smak. Czymże więc można ją przyprawić? @Zbigniew Polit Myślę, że nie tylko trzeba wiedzieć JAK czynić aby było dobrze, ekonomicznie, sprawnie ale przede wszystkim trzeba wiedzieć CO chce się robić aby było dobrze, ekonomicznie, sprawnie... . Ważna jest idea przyświecająca działaniu.
    • Westchnąłem i pomyślałem jaki jestem biedny. Przeżegnałem się na wznak. Przykleiłem czoło do szyby, by obserwować. Obiecała, że przyjdzie. Mamy zawsze wracają do swych dzieci. Przecież musi kiedyś wrócić. Siedzę na stole w samych gatkach, przyklejony do kaloryfera. Mam świetny głos. Potrafię śpiewać i zostanę piosenkarzem. Kiedy zostałem skarcony, pomyślałem: „Zostanę prezydentem. To wy będziecie mnie słuchać”.     Od tygodni regularnie ćwiczę. Gram w piłkę. Teraz to jednak zostanę piłkarzem. Potem jeszcze były ciężary, po czym znowu wróciłem do muzyki. Tym razem akordeon i klawisze. Blues młodości rozbrzmiewa po leśnych zakamarkach i ciasnych prywatkach.     A teraz. Czym się zająć, co robić?     Przeżegnałem się na wznak. Przykleiłem czoło do szyby samochodu. Była jak melodia, którą odwiedziłem niegdyś w snach. Zobaczyłem ją w niebieskiej sukience. Blond włosy i niebieskie oczy. Taką ją zapamiętałem. Podczas spaceru żartowała i uśmiechała się. Obiecywaliśmy sobie: „Ja o tobie nie zapomnę”, „Jesteś mój najmilszy”. Tak rozbrzmiewał mój pierwszy blues. Blue Valentine, bo tak miała na imię.     To tylko jedna z wielu melodii. „Mógłbyś być dobrym bluesmanem” – powiedział ktoś kiedyś. Lecz ja utkwiłem w tym jednym kawałku na całe życie. I nucę sobie co dnia: „Blue Valentine, Blue Valentine...”.
    • @Maciej Szwengielski Szanowny Panie Macieju, Ciekawe rozważania i możnaby rzeczywiście w dyskusję wejść, ale to, co przed nią może powstrzymywać to pozycja, z której Pan jako autor swoje przemyślenia formułuje. Jest to bowiem pozycja kaznodziei, niestety. A jak wiadomo - z amboną się nie polemizuje. Słucha i trwoży się człowiek, by w poczuciu winy spuścić głowę przed moralną wyższością kapłana. Myślę, że Kościół wiele traci, gdy w ten sposób traktuje wiernych - z pozycji grożącego palcem i ogniem piekielnym. Myślę, że w ogóle wszyscy powinniśmy wykazywać się pewną pokorą w prezentowaniu prawd, które w naszym mniemaniu są wręcz aksjomatami. Wtedy łatwiej jest przekonywać do nich innych oraz prowadzić rozmowę tak w ogóle. Łączę wyrazy szacunku. hollow man
    • @Proszalny Słodko-gorzka satyra na świąteczny przymus szczęścia :)   Wesołych Świąt :)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...