mój mistrz

[Michał_Bębenek]

mistrz nosi w futerale światło
zagląda do pokoju gdzie hoduję kamienie
każdy kamień ma swoją historię każdy jest ułomny
jak ułomne są dłonie mistrza gdy próbuje mnie rzeźbić

potykam się o jego słowa są ostre jak grzech
forma z której ulatnia się dym kawa której nie wypiję
to nazwy doskonale puste jak brzmiący cymbał
a mogły być wizją zapisaną w wypalonych trawach

w spalonych liściach snu proszę mistrza o dar prorokowania
o strzeliste wizje na bolesnych wydmach o zapach
cmentarza w godzinę szczekania psów o źródło o laskę
lecz on pozostaje nieugięty pokazuje biały korytarz

w białym korytarzy spotykam stolik na stoliku wazonik
z kwiatami pielęgniarki są senne kiwają nogami
z radia dochodzi głos przepowiedni potem zagrają beatelsi
a mnie już pora do palarni palić ostatniego papierosa

przed snem dobrze umyć ręce ciemność połyka wszystkie sale
dłonie mistrza są białe starannie obrane z pyłków
siadam na krześle liczę kwiaty z braku lepszego zajęcia
mistrz siada ze mną dzieląc chaos na fragmenty oswaja nicość

[Messalin_Nagietka]

i pytanko - po co mistrzowi futerał?
jak wytłumaczysz to wiersz będzie
mi super jak nie to jeszcze musimy
się dogadać
z ukłonikiem i pozdrówką MN

[Michał_Bębenek]

mistrz nosi w futerale okulary a okulary są oczyma wiary

[Messalin_Nagietka]

no i z jednej strony jest tu jakiś pomysł
nawet - ale troszkę - jakby jeszcze
czegoś brakowało - powiem wprost
wiersz mnie niepokoi - zmusza - zaciekawia
ale do końca nie potrafię stwierdzić
czym będzie w mym myśleniu

są piękne metafory, przeloty jakie lubię

z ukłonikiem i pozdrówką MN

[Dorma]

Troszkę zbyt opisowo i zdecydowanie brakuje mi znaków interpunkcyjnych..