Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano
w drodze na land's end

tak się jakoś składa. kierunki
po swojej stronie. głowa skręcona
zgodnie z ruchem wskazówek.

nie u końca lecz w drodze
po prostej równoległej do poziomu
najpiękniejsze są widoki
na przeszłość i inne czasy konieczne
tryby czy odmiany osób
po myśli.

po słowie.


land's end

chce się wracać. od dawna wiadomo
że nie czyta się ostatniej strony. zwodzi
wszerz i wzdłuż.

podobno jestem teraz na samym skraju
wyspy. oddalony na zachód.
że już tylko klify i rekiny. koniec
jak okiem zasiał. cisza na zabój.

najpiękniejsze są widoki
nie u końca lecz w drodze.
chce się wracać.


perranporth. 21:19

czekamy na sygnał. słońce zdycha
za wzburzoną kołdrą. ostatnie deski
szukają ratunku na wietrze.

rafał zgubił aparat. zdecydował że wróci
śladem spamiętanych zdjęć
wiosek i plaż. zaczynam rozumieć
jak ważne są przystanki
po drodze. utrwala się miejsce
w życiu. film się urywa.

czekamy już całkiem po ciemku.
co minutę wieczór przecinają szable
świateł cudzych cabrioletów.
szukamy ratunku na wietrze.


lion rock house. po sezonie

załatwia się w biegu. machnięcia ręką
kontrole pustych szafek z bielizną.

po swoim czasie wszystko przestaje
mieć jakiekolwiek miejsce. urywa się
film. podobno jestem teraz na samym skraju
wyspy. z widokiem na czas i odmianę losu
przez przypadki.
Opublikowano

Ogólnie nieźle, ale parę rzeczy zgrzyta mi osobiście np:

rym - kierunek, wskazówek

"nie u końca lecz w drodze" nie u końca - dziwnie mi to brzmi w dodatku dwa razy się powtarza, może lepiej tak:
nie przy końcu? albo jakimiś innymi słowami to napisać.

No i to, że los odmienia się przez przypadki to już gdzieś słyszałem.
Ja osobiście bym to bez interpunkcji potraktował.
Reszta w porządku.

Pozdrawiam
Tomek

Opublikowano

nie uważam by 'u końca' brzmiało dziwnie. zastąpienie jakimkolwiek przyimkiem wprowadziłoby albo powtórzenie gramatyczne, albo zmianę semantyczną. już ten temat przerabiałem. powtórzenia są, jak na pewno widać, jedną z podstawowych części utworu. znajdzie ich tu przynajmniej kilka. do rymu się przyznaję. wkleiłem ze starego pliku, który był nie zaktualizowany od dawna - dzięki.

żaden wcześniejszy wiersz nie sprawił mi tyle frajdy, dlatego potrzeba czołgu, żeby go przesunąć. ;)

masz rację, Mess, podróże zawsze są subiektywne.



dokładam pozdrowienia i podziękowania za przeczytanie.

Opublikowano

rafał zgubił aparat. zdecydował że wróci
śladem spamiętanych zdjęć
wiosek i plaż. zaczynam rozumieć
jak ważne są przystanki
po drodze. utrwala się miejsce -------> to bym wytła
w życiu. film się urywa.


najpiękniejsze są widoki
nie u końca lecz w drodze. -------> to jest piękne

I piękne są kadry, i retrospekcje (chociaż nie wszystkie i nie zawsze ;).

Słońca!

Opublikowano

nie pierwszy raz tu zaglądam. wkońcu spróbuję coś napisać [w miare konstruktywnego, kompetentnego i w ogóle:)]
ciekawie budowane strofy. bardzo spodobał mi się wersy najpiękniejsze widoki... - szkoda, że nie kontynuowałeś w dalszych częściach utworu. ale to zdychające słońce niezbyt trafia. może coś bardziej subtelnego? ;)
poza tym konsekwentnie utrzymujesz klimat, styl. wciąż niezmienny. wciąż tak miło czytany.
kolejny plus.

pozdrawiam
kal.

Opublikowano

cześć, Michał,
przepraszam, że tak późno piszę, ale nie miałem okazji pojawić się tutaj przez dwa dni. Wg mnie zmiana jest dobra (kierunek jest jeden, kierunki takie bardziej niezdecydowane, tak myślę). Co do wiersza, napiszę banalne - jestem za. Jak zwykle u ciebie - wiele wartościowych momentów, miejsc na refleksję. Lubię, jak kombinujesz ze słowami. Niezły efekt.

pozdr.

Opublikowano

Su, dzięki. pewnie, że nie wszystkie kadry są ładne. ;)

Kall, ja Ci jak zawsze dziękuję z całego serducha. miara kompetencji jest jak dla mnie wystarczająca. od jednej 'czytelniczki' też usłyszałem, że zdychanie jest zbyt mocne; pewnie coś w tym musi być.

Jay, nie ma znaczenia, że późno. jak widać, ja też późno odpisuję. dobrze mieć Cię ZA wierszem. dzięki wielkie.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • nie chcę już być poetą wolę stać się zwykłym prostym robotnikiem który składa deski cegły kamienie w dom dla ciebie z ogrodem gdzie zima nigdy nie zagląda pełnym magicznych kwiatów młodziutkiego piękna   pragnę poczuć takie zmęczenie które wbija w ziemię ból w ramionach dojrzewający bryłami skał wiedzieć, że to ma głęboki sens i nie mieć już siły na żadną niedorzeczność   odejść rano po nocy przespanej bez jednego słowa zanim otworzysz drzwi i zachwycisz się konstrukcją czystą i jasną której jeszcze nikt nie zadeptał buciorami gdzie pod dostatkiem tlenu przestrzeni dziennego światła   pisanie wierszy i wieszanie obrazów na ścianach pozostawię tobie
    • O, smutku srebrny, co jak anioł blady Stoisz nad łożem, gdzie się sen dopala, Czy to już koniec? Czy to duchów rady Niosą mnie z wichrem, co glob ten obala? Patrzę w dół ciemny – tam, gdzie stepy sine, Gdzie piołun gorzki łzy sieroce pije. Tam zostawiłem serce i godzinę, I harfę, która wiatrem w pustce wyje. Ciało to tylko łachman jest podarty, Gliniana czara, co pęka w nicości! Lecz duch królewski, szeroki, otwarty, Wzlatuje piorunem do boskiej jasności. Nie płaczcie po mnie, gdy zgasną powieki, Bo ja nie umrę – ja się zmienię w dźwięk! Popłynę w chmury, w błękity dalekie, By Polsce przynieść nie żałobę – lecz lęk Dla tych, co myśleli, że naród w grobie! Ja, upiór jasny, wrócę w błyskawicy! I stanę przy każdej płaczącej osobie, Jako ten ogień, co płonie w gromnicy. Lecz teraz lecę... skrzydła mam z płomienia, Zostawiam ziemię, ten czerep dymiący. Wchodzę w drabinę wielkiego Przemienia, Smutny – lecz wieczny. Cichy – lecz grzmiący.
    • @tie-break łyżeczki po prostu leżą obok siebie :)
    • @Berenika97 czytam, udając że nie przeczytałem dodanego kontekstu, tak ciekawiej. Trochę skojarzyło mi się z dyskursem postrzegania, odmiennością serca i umysłu - "... a ludzie mówią i mówią uczenie, że to nie łzy są, ale że kamienie i że nikt na nie nie czeka...". Dodaję plusa za formę i rymy i czekam na więcej. Gustuję i pozdrawiam!
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Spojrzenie transcendentne wykraczajace poza granice. Świetna puenta. Pozdrawiam.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...