Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

wszystko co mam

Agata Pawlus
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Agata Pawlus

Agata Pawlus

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

tym, którzy mnie kochają pozostawiam miłość,której
nie przyjęło niczyje serce
tym, którzy mi współczują - współczucie, którego
nikt nie chciał
tym, którzy nie wiedzą co robić - Boga, którego
zawsze odrzucali
tym, co dom swój budują na piasku - kilka
półek skalnych
tym, których wszyscy odrzucili - siłę, ktróa
kiedyś tak bardzo mi pomogła
tym, którzy stracili zaufanie - tak niemodne
dzisiaj przebaczenie
tym, którzy zgubili sens życia - kilka drogowskazów
lepszego jutra
tym, co stracili nadzieję - list
do Hebrajczyków 10,23
tym, którzy mnie nienawidzą - ostatnie słowa
Chrystusa na krzyżu
tym, co cierpią - godność
i uśmiech
tym, co odeszli - Boga
i
wam, którzy odejdziecie - ten
testament
[sub]Tekst był edytowany przez Agata Pawlus dnia 17-02-2004 14:37.[/sub]

Aneta Żarów

Aneta Żarów

Opublikowano
Opublikowano

Wiersz zrobił na mnie wrażenie. Tyle w nim żalu i desperacji, że troche się przestraszyłam, a już ten "testament" na końcu dopiął swego. Pomysł bardzo przypadł mi do gustu. Zaraz zabieram się za inne pani wiersze:)
Pozdrawiam!

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • andrew
      Życie to nie bajka

      Przez andrew · Opublikowano

      @Alicja_Wysocka

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • obywatel
      Szczelina

      Przez obywatel · Opublikowano

      nieomal poczułem to wykluwanie, ale przyszło porównanie, ziemia się podobnie wykluwa, pęka kontynent, ciekawe co to będzie? :))
    • obywatel
      bardzo

      Przez obywatel · Opublikowano

      trochę tajemnicze wersy można nazwać grypsem poetycznym, dla nielicznych, którym zazdroszczę bo nie cierpię niewiedzy :))
    • obywatel
      wieczność

      Przez obywatel · Opublikowano

      @Alicja_WysockaTe głowy to ciekawe instrumenty wiemy, że współdziałają z podświadomością, gdyby działały jeszcze z nadświadomością, to odpowiedzi zadowoliłyby naszą ciekawość i wrażliwość :), a wszystko dzięki kawie???:))) @NatuskaaZadajesz pytanie, które nie potrzebuje odpowiedzi albo się proszą o nie. Najlepszymi są te sprzeczne odpowiedzi, stawiasz na górnolotność i wpływ, na przeciw stanąć może rozsądek tłumiący, czyli np. niemożliwość wzlotu albo upadek jako rodzaj bierności. Wolę jednak podobnie, wpływać, niż biernie opływać ten stan rzeczy obok :)) Dziękuję za zainteresowanie bo daje mi to sygnał do dalszych eksperymentów poezyjnie filozoficznych :))
    • Kiedy Jest Dzisiaj
      Coś jest na korytarzu

      Przez Kiedy Jest Dzisiaj · Opublikowano

      – Hej, słyszysz to? W korytarzu – mówi nerwowym szeptem. – Tak… To musiało wrócić… – Musimy się stąd wydostać, tylko trzeba znaleźć cichy sposób…   Wspomniany rytmiczny stukot wydaje być się szybszy i głośniejszy — Musi być zniecierpliwione…   – Wiem! Rzucę butelką, ono zainteresuje się nią, a my wybiegniemy z domu – niepewnie stwierdza. – Nie wydaje mi się, że damy tak radę… To jest o wiele silniejsze od nas… A wiesz, co się stanie, jak nas złapie, prawda? – Masz racje, z pewnością będzie chciało to zrobić… Jakiś inny pomysł? – Myślę, że musimy wyjść przez okno. Jest to najbezpieczniejsza rzecz, jaką możemy zrobić. – Tak, to jest to. Dobrze, że pod nim jest dach. Będzie mniejsza szansa, że spadniemy…   Lekko skradają się do parapetu i uchylają szybę. Stukot gasi się. Teraz słychać tylko tykanie zegara. W korytarzu rozbrzmiewa ledwo zauważalny głos: „Już czas” Wyłącza się tam światło.   – Cholera! Trzeba uciekać! – Dziewczyna wyskakuje przez okno na kafelkowy daszek. – Poczekaj na mnie! – Próbuje wdrapać na podokiennik, jednak nie potrafi.   Rozlega się dźwięk otwieranych drzwi. Przez kilka sekund jest cicho — jakby każdy oczekiwał, aż to nadejdzie. Nagle histeryczny krzyk chłopca, który łączy się z płaczem przyćmiewa wszystko. Nasila się i nasila i… Zmienia się na śmiech. Jego śmiech. Dziewka zeskakuje i biegnie, ratując życie.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...