Zatraceni

[karenka]

 

Żyć naprawdę
na jednym oddechu
nie można długo.

 

Dlaczego
zapominamy, jak się tańczy
i ze zmarszczonym czołem
tuptamy nogami,
rzęsami poganiając czas?

 

A świat się kręci niczym karuzela,
nawet stokrotki
przestały cieszyć oczy,

biegnąc, gonimy wiatr.

 

Dziś zobaczyłam lot orła,
choć raz chciałabym, jak on,
poszybować z wolna,
tylko ciągle ktoś pogania – ale po co…?

 

Jak w tym rytmie
można usłyszeć
szum fal, kochać
pomarańczowe słońce,
wąchać przydrożną dziką różę
i nie przydeptać ślimaka?

 

On, tak jak ja,
chciałby wolniej,
bo żyć na jednym oddechu
to umrzeć przedwcześnie.

 

 

Zatrzymaj się i powąchaj każdy kwiat, jaki możesz…