Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

. I.Otwarcie
Dałem wejść do serca odrobinie miłości.
Zbyt wiele - bałem się - zabije mnie. Dałem ogrzać serce odrobiną ciepła. - od gorąca dostaje się udaru - zapłaciłem za to niedużo. Powiedzmy, że cena była tożsama z ceną kropli do nosa. Teraz piję samotną herbatę, z nadzieją czekam jutra. Kawałek lodu spłynął po włosach na klatce piersiowej, szerokim łukiem ominął Twoje oczy. Zaplątał się w okolicach kostek i powodowany, zapatrzony w swe własne ciśnienie zamienił się w lód-44. Kiedy spadnie słonym deszczem w Twoje łono... Kiedy tak właśnie się stanie, na wszystkie świętości zaklinam: Nie Mów Mi o Dzieworództwie.

II.Zamknięcie
Tych dwoje pod latarnią...
Ona ukradkiem wręczała banknoty. On podtrzymywał ją, udając, że obejmuje. Przy okazji ukradł jej trochę wspomnień i skradł niejednego całusa. Tych dwoje - opartych o słup latarni. Zamykam oczy. Przywołuję w myślach ten obraz i powracające od wtedy pytanie: Kto z Nich Był Kurwą Właściwie?

Opublikowano

nie będę tego komentował bo nie ma co komentować ...ujmę rzecz inaczej, właściwie mam kilka pytań i chętnie usłyszał bym odpowiedź...

przyjmując założenie , że nie jest to prowokacja...nie robisz sobie jaj, interesuje mnie pewne zjawisko...

Jak ktoś, kto zajmuje się pisaniem, nie wnikam czy hobbystycznie, czy chce poswiecic temu życie...ktoś kto pisze ...cokolwiek...przelewa swoje myśli na papier, może napisać zdanie:

Dałem wejść do serca odrobinie miłości... i nie skreślić go. Wiesz, ja nawet nie potrafie sobie wyobrazić, jak może coś takiego przyjść do głowy pisarzowi,
albo takie:
Dałem ogrzać serce odrobiną ciepła. - kicz do bólu...

albo:
Kiedy spadnie słonym deszczem w Twoje łono...

pisarz, literat, poeta widząc takie zdanie spadnie z krzesła i będzie się tarzał ze śmiechu...

drugie moje pytanie jest następujące: O czym to jest? Korzystając z okazji, ze na tym forum mozna podyskutowac z autorem tekstu, chciałbym poznać idee tego utworu, gdybys w kilku zdaniach mi wytłumaczył ...

3) chciałbym poznać twoje literackie autorytety, kogo czytasz, kogo lubisz

Resztę przemilczę, nawet to, że kogoś twój tekst bawi, podoba się lub coś tu jest genialnego

Opublikowano

Podoba mi się. Może napiszę o moich odczuciach po przeczytaniu. Refleksja i taki mały smutek, bo poczułam zapach samotności. Styl jest bardzo ciekawy i zdania , które Pan Rutkowski wytknął są właśnie orginalne:).
"Kawałek lodu spłynął po włosach na klatce piersiowej, szerokim łukiem ominął Twoje oczy."
A te zdanie jest piękne.
Do Pana Rutkowskiego :
Nie rozumię jednego dlaczego Pan krytykuję Pana Adama non-stop. Wiadomo , że on nigdy nie będzie pisał takim stylem jak Pan. Każdy ma chyba wyrobić swój własny styl. To tak jak z kodem językowym, czasem ludzie odbierają na całkiem innych falach. Zostają w tym wypadku dwa wyjścia- spróbować zrozumieć te opowiadanie, albo wciąż sobie dogryzać.Panowie nie gniewajcie się na mnie- ja w dobrej wierze:)Pozdrawiam

Opublikowano

ja powiem tak, odnosząc się do powyższej dyskusji. owszem, mnie też te zdania na pierwszy rzut oka wydały się kiczowate. ale przestały takimi być, gdy dotarłem do końcówki=). i ten kontrast właśnie sprawia, że podoba mi się jeszcze bardziej. podejrzewam, że to zamierzone, ale nawet jeśli nie, to i tak super=)
pozdr

Opublikowano

Jak dla mnie zdecydowana przewaga kiczu. Podobno kicz można wykorzystać w kontrolowany sposób by uzyskać coś oryginalnego. Ty wykorzystałeś go tak, że zrobił się z niego jeszcze większy kicz. Taki mniej więcej hyperkicz.
Poza tym nie wiem dlaczego odnosisz się z taką arogancją do komentarzy negujących poziom Twojej prozy? Przecież ręka obtoczona wazeliną może zagłaskać człowieka na śmierć. Czyż nie? No chyba, że jesteś już wielkim pisarzem. A wg mnie NIE.
Pozdrawiam ;)

Opublikowano

Dzięki chopa-ki. Za to, że zajrzeliście i zostawiliście ślady. Adamie, swego czasu w opowiadaniu o "kocim szczęściu" ten, do którego rzekomo odnoszę się arogancko, proponował niedookreślać. Teraz chciałby, żebym pokazał mu palcem, opisał, wyjaśnił o co chodzi w tych dwóch scenkach. W międzyczasie w już to nie arogancki, ale według mnie chamski sposób i używając słów nazbyt mocnych zaatakował "Ręce Szopena", które według niego śmierdzą. Myślę, że skoro wyobraźnia nie jest używanym narzędziem odbioru tego pana, to tłumaczenia niewiele by tu wniosły. Wśród pytań dotykających zagadnień, które uważam za mój teren prywatny były takie, na które nie odpowiadam byle komu. Po prostu są pytania, na które nie mam ochoty odpowiadać KOGO LUBIĘ, JAKIE SĄ MOJE LEKTURY. Nie sądzę, że zostawiając je bez odpowiedzi, utrudnię odbiór tekstu. Pozostawiam jego (tzn. tekstu) interpretację czytającemu.
Czy to jest kicz?... Kiczem, to dla mnie jest sześćdziesiąte ósme powielenie tematu Kodu Leonarda. Choć i sam "Kod..." jest według mnie naśladownictwem stylu, formy i akcji tego, co znalazłem swego czasu u Katherine Neville. Kiczem nazwałbym tak zwane MODNE PISANIE, czy też PISANIE NA CZASIE. Nie jestem wielkim pisarzem. W ogóle nie jestem pisarzem. I pewnie nie będę, a kto wie, czy chciałbym. Adamie, co znaczy dla Ciebie słowo Wielki, użyte w zestawieniu Wielki Pisarz? Bo tego akurat nie rozumiem. Są Wielcy za życia, ale według kogo Wielcy? Kto ma o tym decydować? Ustawa? Kanon, według którego pisze się aktualnie? Naprawdę Wielkich weryfikuje czas. I niezmienne uznanie czytelników. Ani zaliczenie do lektur szkolnych, ani pozytywna ocena krytyków nie stanowi dla mnie miary wielkości.
Znasz to, prawda?
Krytyk oraz Eunuch
z jednej są parafii,
obaj wiedzą jak,
żaden nie potrafi...
Pozdrawiam odwiedzających. Andrzej (SUSAłKO!!!! Nie myl z Adamem!!!) Figowy.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




Droga Lilko Rusałko, napiszę krótko i zwięźle dopóki będziesz pisać "nie rozumię" zamiast "nie rozumiem" dopóty nie zajarzysz o co chodzi takim ludziom jak ja. Każdy MUSI sobie wyrobić swój własny styl, ale to co pisze powinno być logiczne, miec rece i nogi nawet jeśli z założenia autor chce uchodzic za poetę, pisarza niezrozumiałego. Zrozumiesz za kilka lat, kiedy bedziesz miała o czym pisać, na dzień dzisiejszy, powinnas założyć jakiś blog własną stronkę, na której dasz upust swej młodzieńczej wrażliwości... To jest forum prozatorskie i ktoś kto tu pokazuje swoje wypociny, powinnien być przygotowany na ewentualną krytykę...

i nie mam do nikogo uprzedzeń. Po prostu zaglądam tu od roku i nie znalazlem jeszcze nic co powaliłoby mnie na kolana. Są czasem ciekawe fragmenty, ale wiekszosc wystawia sie na posmiewisko....

Czy wyraziłem się jasno?

I na koniec ..do mistrza ... jestem chamski i arogancki, ale pamietaj, ze pisarz musi być próżny, a takie mięciutkie gąbki jak ty, nadal beda pisac o rekach szopena zawstydzonych swym swiadem i o kwasnym deszczu splywającym na kobieco łono, twoja pisanina jest żalośna do bólu...rozumiesz?

p.s Na poema art. koles pod pseudonimem WhiskeyRebbel publikuje swoje wiersze...to najlepsze wiersze jakie znalazlem w sieci...warto go poczytac, ale tylko moim zdaniem...chama i ignoranta...
Opublikowano

Pisarz MUSI być próżny? Pamięta pan wystąpienie Pani W. Szymborskiej przy okazji odbioru Nagrody Nobla? To ona Jest Wielka w tym momencie.Ale nie próżnością, tylko Sobą. I od Tych wielkich trzeba się uczyć, nie od próżniaków.
Idąc pana tokiem myślenia, jeśli wielkość jest tożsama z próżnością, to powiadam wszem i wobec ZAISTE RUTKOWSKI, WIELKIM PISARZEM JESTEś. Cha cha cha.

Adam Sosna: Dzięki za wgląd i zdanko (też krótkie). Pozdrawiam. AF

Opublikowano

Tak przy okazji, pisząc słonym deszczem, miałem na myśli coś, jakby płyn ustrojowy. Z kwaśnym deszczem mamy do czynienia prawdopodobnie, kiedy pan Piotr wypuszcza pianę z ust. I moja niecodzienna, wrażliwa wyobrażnia w jesienny wieczór podsuwa taki oto obraz: Siedzi, mina kwaśna, ślina będąca czystą formą jadu sączy się z kącika ust, zalewa amatorów, autorów. W jego samotnej głowie tłucze się myśl: "ręce szopena!!!". Widzi je wszędzie. Jadu jest po kostki. Panie Piotrze, podzielić się z panem bułką? Trzeba coś zjeść. Inaczej zwariujemy, a to dla pana sądzę obcy teren. Pozdrawiam. Już bez złośliwości. Smacznego.

Opublikowano

w takim razie masz płytką wyobraźnię... i wrażliwość czternastolatka przed pierwszym stosunkiem...ułatwię ci : siedzi nad ranem mina głodna prozy (bardziej niz alkoholu i papierosów) , bo na nowe książki go chwilowo nie stać, w necie ciezko znaleźć coś nowego ciekawego, a na biurze literackim dodają zbyt rzadko nowe teksty...siedzi wiec po nocy, szuka, i mówi sobie zajrzę, na to grafomańskie forum...patrzy i nie wierzy, że można formułować takie zdania...

Szymborska?? człowieku z kim ty wyjeżdzasz?? starą babcią??? wielka??? ma moze dwa fajne wiersze...

Opublikowano

Oto twój autorytet:
Cytuję:

"Noblistka zapewnia też, że:

"Partia. Należeć do niej.
Z nią działać. Z nią marzyć. Z nią w planach nieulękłych.
Z nią w trosce bezsennej. Wierz mi to najpiękniejsze
co się może zdarzyć".

Wisława Szymborska gorliwie wielbiła rewolucję bolszewicką, w ramach której wymordowano miliony niewinnych ludzi..."

I co ty na to...oryginalny autorze...??? na świerzbiące ręce szopena i kwaśny deszcz na jej łonie...

Nawet nie wiem po co to wypisuje...lata mi to koło ch... ciekawi mnie tylko kim ty jesteś...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    • SŁOWA, W KTÓRE CIĘ KOCHAM JUŻ NIE

      reż. Serge Gainsbourg

      MINITEL: 6996
      (Hier Schiphol Port)

      Kocham cię tak
      O, jak w locie ptak!
      Ja ciebie też nie

      Och, miła ma...
      W fal odwieczny cień
      Idę i wchodzę wnet
      W lędźwie twe 

      Bo ja
      Kocham cię Kocham tak
      O tak, kocham cię!
      Ja też nie
      Och, miła ma...
      Ty to fala,  ja ziemi trud 
      By, wpłynąć na  brzeg
      Mych zeschłych ud

      Więc ja
      Na spotkanie biegnę ci
      Kocham Cię Kocham Cię
      Ja też nie

      Och, miła ma...
      W fal odwieczny cień
      Idę i wchodzę wnet
      W Twój lepki mrok 

      Wstrzymuję krok 
      Ty bijesz o mój szczyt
      Czubek miłości mej 
      Idę, by hołd złożyć ci
      Złożyć perły dżdżu 
      W dolinie Twych ust
      A Ty idziesz w mój ślad 
       - Kocham Cię Kocham Cię
      O tak, kocham na wznak!
      Ja też nie

      Miłośi ciał  zamknięty pas
      Lecz ląduję i tak 
      Gdzie twego  łona port
      Chcę orczyk ściągnąć, poziom zerr
      Lecz to Ty trzymasz ster 
      Nachodzi, ziemi fort...
      Nie! Terra... terr!
      Terrain ahead, pull up!
      Przyziemienia spaz..

      Je t'aime de pluie
      Moi non plus
      Je te kiffe 
      Même diff...

      RICHARD 1004
      (Tu i tu, i tam)

      Kochał  pałac tak
      (Boga palec mniej)
      Że porwał go żelazny ptak, 
      W las antycznych ciał...
      I w ostry historii cień
      Wbił dziób swój, w ziemi krew

      Więc wzbił się w dech małpiej mgły
      W pagonów, tóg werbli rytm 
      Stary wilk wciąż dzierżył ster, 
      Lecz w dziobie niósł Elbrusu cień

      O konia dam na sławy żer!
      My też nie
      Och, ziemio ma...
      To tylko zakłócenia fal, przecie wciąż kochasz mnie

      Chcę wpłynąć znów w Victorii dal
      Więc zlecę tu, gdzie tylko chcesz,
      By Vox Populi skrył mnie deszcz
      Osiodłam znów mit krwistych burz...
      Czy wyjdziesz na spotkanie  mi?
      Wciąż kocham tak Twój blado-krwawy róż,
      Dam kres swym dniom, by być miłym ci..

      Och, miła ma...
      Na fali twej
      Ulecieć chcę nawet tam,
      Gdzie Aerofłot 
      Wstrzymuje lot

      Biję w wąwozu szczyt,
      Lodowej góry Twej 
      Idę, by hołd złożyć Im
      I łożyć perły  ciał 
      Na ołtarz tronu łez

      O miła ma, zetnę tysiąc brzóz
      By wpiąć je w dolinę Twych ust
      Jeśli Ty też nie trafisz w pas
      W mój kurs i szlak

      "Nie zostawiaj mnie
      Nie zostawiaj w tym tu
      Nie zostawiaj, chcę...
      Nie zostawiaj: Mu

      Obiecuję ci
      Wyssać perły krwi 
      Z ciebie l ziemi tej,
      Gdzie pada żelaza deszcz
      I z najkrwawszej z ziem
      Wycisnąć choć metr 
      Stopę... Stop tlen,
      Skryłem ciało swe
      W całun błót,w martwy liść

      Kocham Cię Kocham Cię
      O daj mi znak
      Kocham je
      Leżę tam, gdzie znak...
      My przez chwilę też tak

      Miłości ciał zamknięty pas
      Lecz ląduję i tak
      Jak te jedwabne drzwi
      Gdzie mój ostatni port
      Orczyk ściągam, poziom sto 
      Lecz ster trzyma On;
      "Pо правильной дороге.
      Na верном пути"
      Sixty , fifty, fort...
      Nie! Ziemia...ziem!
      Kur!!!
      Uniżenia dno (w dur)
      Wniebowzięcia dreszcz...
      Pравильнa дорогa.
      Na верно
       Pути..."

      Wiary dochowałem, ukończyłem lot
      Wzbiłem się w Majestatat Flot
      Wstrzymałem dech
      Wbiłem w wąwozu szczyt
      Zdradzony świt
      Góry Kości tej
      Kur piał (X3)

      Я люблю тебя, туман.
      И я.
      Я сошёл с ума,
      Я сошёл c телa
      Я, туман.

      YFD: 0-911
      (Sullied van)

      Kochał  tak przygody smak
      (I inshallah też)
      Że porwał go żelazny ptak
      W tumult szklanych wież  ...

      "Yes;  the book and orders were onboard,
      Quite quiet men, and riot squads 
      His cutting edge was not stored
      And  came quite handy down the road;
      Tak; księgę i przekaz na pokład wziął,
      Ludy niemyte, i ICE w gorącej krwi,
      I ostry wzrok, co niejeden róg ściął
      I był poręczny w zręcznym locie tym;

      His learning did not go as far
      As safely getting to the quai: 
      He only sought to know how to start;
      The rest, he'll discover on the fly"

      Nauka ma nie zaszła dalej, niż w ten las,
      Nie porywa go, jak znaleźć bezpieczny port
      Chciałem tylko wiedzieć, jak zerwać  czas:
      Nocy nie zrywałem, by wejść w ten lot

      I w szklany sufit  historii się wbić 
      I wyspy podbrzusze spowić w 2x piał Kur
      I Ziemię Zer  zatopić  we krwi 
      I paszczę przymknąć Ul. Mur

      By betonu konkret wspiął się w poezji mgłę 
      Epoletów belki wzniosły w rytm oddechu serc
      Morskiemu wilkowi odebrać ster,
      A rufę mu wszedł  morza Hudson cień

      Wlatuję w dolinę wąwozu wrażych wież
      Tej Sodomy muru, co niesie śmierć.
      Złożę je, jak ściany, gdzie Rzece w paradę wchodzi Brzeg
      Złożę perłę ciała, gdzie króluje Wieprz

      Daj skrzydlatego konia, by los  pożywił się!
      W zero ziemii, jedność z tym co jeden jest

      To tylko wzburzenie fal, jak w majowy dzień
      Uleciałem zburzyć płaczu mur 
      Rozciałem, gdzie On wezwał mnie  
      Żeby Vox Dei deszcz ognia spuścił z chmur

      Czy wyjdzie, by spotkać nas, gdzie seraju próg? Wciąż tak bardzo kocham Twą zieleń i biel,
      Oddam chętnie życie, jeśli tak chce Bóg…

      Panie zielonooki mój spełniłem Twój cel
      Lecz na mych kompanów wciąż czeka Air Virgin 95
      ...


      Na ołtarzu tronu łez. Brzeg
      O, mój drogi, powalę tysiąc wież,
      Aby przywiązać je do doliny twoich ust,
      Na mojej ścieżce i za mną,

      „Nie zostawiaj mnie,
      Nie zostawiaj mnie tutaj,
      Nie zostawiaj mnie, chcę…
      Nie zostawiaj mnie,

      Obiecuję ci,
      Wyssać perły krwi,
      Z ciebie i z tej ziemi,
      Gdzie pada żelazny deszcz,

      I z najkrwawszych krain,
      Utrzymać choćby metr,
      Stopę… Zatrzymać tlen,
      Ukryłem moje ciało,

      W całunie z błota, w martwym liściu.
      Kocham cię, kocham cię
      Och, daj mi znak
      Kocham je


      CHAR 0:  ELEB 1997
      (Paparazzo a Pariggio)

      Tak bardzo kochała blichtr 
      (I Charlie'go dryg)
      Że wyniósł ją żelaza cykl 
      Ciężkiego niby Mig...

      Tak dobrze kreślili śmiech
      (Przecież to nie grzech)
      Że poniosło ich chyba trzech
      W pieca miech

      Tak mocno śpiewali śmierć
      Że śmierć wniosła eich skład Zejść 
      I w ich metalu śmieć 
      Doniosła -126

      Wynieśli się w rytm diesla mgły,
      W Staccato AK-33
      Solingen  ostateczny sztych
      Jak kiedyś ja i ty

      Czy w szykach togi od chez Dior
      Czy w czerni Crayon d'Or
      Czy w logo Revenge of Thor
      Peu importe: ils sont morts;

      Wpadł im z rąk życia ster,
      Kierownica w odcień camembert, 
      Podkład dla wrażliwych cer,
      Kredka  marki 0.0 

      Same diff, they have deferred bardzo kochała blichtr 
      (I Charlie'go dryg)
      Że wyniósł ją żelaza cykl 
      Ciężkiego niby Mig...

      Tak dobrze kreślili śmiech
      (Przecież to nie grzech)
      Że poniosło ich chyba trzech
      W pieca miech

      Tak mocno śpiewali śmierć
      Że śmierć wniosła eich skład Zejść 
      I w ich metalu śmieć 
      Doniosła -126

      Wynieśli się w rytm diesla mgły,
      W Staccato AK-33
      Solingen  ostateczny sztych
      Jak kiedyś ja i ty

      Czy w szykach togi od chez Dior
      Czy w czerni Crayon d'Or
      Czy w logo Revenge of Thor
      Peu importe: ils sont morts;

      Wpadł im z rąk życia ster,
      Kierownica w odcień camembert, 
      Podkład dla wrażliwych cer,
      Kredka  marki 0.0 

      Same diff, they have deferred
      Czy dosiedli Rossiniego niższych sfer
      Czy Rossinanta La Manche
      Czy Rossinskiego plansz 

      Liczy się, że są jak Edam ser
      Ziemia, tu planeta Metal Mars 
      Tu patria Allah en marche
      Tu księstwo  Mówisz i Masz

      Gdziekolwiek, trzy muchomory w barszcz
      Czy podburzone karykatury szkło
      Czy wzburzenie a la Monroe 
      Czy mur zburzony Behemotha czcią

      Non importa, sono senza brio...
      Czy krwawego bata klan 
      Czy czarno-biały ilustracji plan
      Czy arabski z drugiej ręki flan

      Egal, alle sind raus aus dem Lebens Autobahn  
      Ech, życie, kocham cię, kocham cię życie nad
      Och, wskaż mi szlak.
      Kładę się tam, gdzie jest znak…

      Ciała miłości zamknięte są
      Ale i tak ląduję, gdzie jest mój dom
      Jak te  bramy w jedwabny ton
      Gdzie mój ostateczny port?

      Wyciągam kabel pogłębiarki, poziom sto
      Ale to On trzyma ster, poker la pobiera cło
      „Na właściwej drodze. „Wierną Ścieżką swą”
      Sześćdziesiąt, pięćdziesiąt, od i do…

      Nie! Ląd… ląd! Kogut!!! Na dach
      Głębia pokory (durowych shal)
      Dreszcz Wniebowzięcia…i strach
      Ścieżka sprawiedliwości wiedzie w dal 

      Na wiernej ścieżce jak bezpański kot
      Dotrzymałem wiary, ukończyłem lot
      Wzniosłem się w majestacie flot


       

       

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...