Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Tren o własnej śmierci

Justyna_Buczak
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Weronika Helena

Weronika Helena

Opublikowano
Opublikowano

Ja nienawidze pogrzebów, ale chyba nie tak banalnie jak ty bys chciala byc na swoim. przepraszam ze tak troszke po chamsku :(, ale wpadlam w taki nastroj. Oprocz tego ze bys chciala byc na swoim pogrzebie nie dalas mi wiele domyslenia... moze kiedy indziej ot tak.

natalia

natalia

Opublikowano
Opublikowano

okropne...
nie dość, że wydźwięk mało przyjemny to jeszcze tren? o własnej śmierci!? treny sie pisze na czyjąś cześć! wypiewa i zachwyca sie jakim był zmarły wspaniałym człowiekiem, ale o sobie? Czuję mocny egoizm i choć myśl zawarta jest to nie wiem czy adekwatna akurat na wiersz, no a jeśli już to nie tak dosłownie!
i proszę...nie jako tren i czemu jako marzenie?..hm żeby tak jeszcze jako ciekawość, ale marzenie? Przerażasz mnie trochę tym wszystkim.

Serdecznie pozdrawiam
Natalia

ps. łzę, moja droga, to nie jedną i nie jedna osoba uroni, w odpowiednim momencie oczywiście.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Konrad Koper
      Smak życia

      Przez Konrad Koper · Opublikowano

      @jjzielezinski Zgrabny !! 5
    • Florian Konrad
      Cięci

      Przez Florian Konrad · Opublikowano

      przyznaję, że, jak to zabawnie nazwała mama, fukałem. przez całe lata, dzieciństwo z przyległościami, wycinałem z papieru żołnierzy, potwory, wszelaką mutantozę. nigdy nie byli przedstawiani en face, zawsze z profilu, niby postaci ze staroegipskich malowideł. ich ręce były spiczaste, oczy – skośne, pyski – podłużne, a dłonie domyślne, podobnie, jak zabijający ich laserami-blasterami, jedyny sprawiedliwy bohater, obrońca świata i wszystkich jego galaktyk, którego nie wycinałem, bo i po co. był on widoczny jedynie w wyobraźni. i biegało się z papierowymi monstrami w dłoniach, wygwizdując-wyświstując odgłosy wystrzałów, robiąc wdzziuw-wdziuuw. papier, z jakiego wycinałem szkarady, powinien być w miarę gruby, z gazet wychodziły niestabilne w moich oczach, za miękkie, by się nimi bawić, słabiaki-mutanciaki. w wakacje przefukiwałem (znów – określenie nadane przez mamę) nieaktualne już zeszyty, a nawet podręczniki szkolne (czemu mi pozwalano   – nie wiem). chlastało się nożyczkami mamine książeczki z rozwiązanymi krzyżówkami (trochę za cienki papier!), kalendarze (dobry papier!), było się stwórcą. mniejsza o to, że bestii. tak się zastanawiam (nostalgia znosząca poczytalność?), czyje imię nadano sowchozowi, gdzie obecnie tyrają moi wielkozębi ludkowie z papieru, w jakim wymiarze znajdują się pola, które orzą pługi ciągnięte przez krokodylokształtne indywidua. bo przecież oni wszyscy muszą gdzieś istnieć. nie może być inaczej.  
    • Konrad Koper
      Zasługą?

      Przez Konrad Koper · Opublikowano

      „Broń palna jest ciężka”
    • Berenika97
      Luiza i kot

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Wiechu J. K.   Bardzo dziękuję!  Dokładnie tak, zwierzęta często wyprowadzają ludzi na "prostą" po trudnych przeżyciach.  Serdecznie pozdrawiam. :) 
    • .KOBIETA.
      DYLEMATY  JĘTKI

      Przez .KOBIETA. · Opublikowano

      @LessLove   dziękuję

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      O ! Dwa razy ? faktycznie… się nie starzejesz I grzeszysz…grzeszysz @LessLove ! 

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...