nie ma jej już...w połowie

[zak stanisława]

nie ma jej już

tulę twarz do jej zapadłych policzków
jakbym chciała wyżebrać przebaczenie
za noce zarwane oczy za słone

matka wzruszeniem
maluje szklisty wizerunek
w sercu po grób do zapamiętania

zaufała już Temu, który się nami posługuje
i nic nie zmaże wyroku wypisanego
sympatycznym atramentem Boga

nie rzucam wyzwania - nadzieja
daje prawdziwe owoce
dziś zięba zaśpiewała nad ranem

02.07.06.

[Bartosz Wojciechowski]

Nie rzucam wyzwania. Słucham ciszy,
która zapadła po ostatnim wersie.

[Beenie M]

Stasiu, aż nie wiem co pisać. Wiersz jak mniemam, bardzo osobisty. Przeczytałam go z wielkim wzruszeniem – smutno się zrobiło … i łzawo…
Bardzo ciepło pozdrawiam

[Olesia Apropos]

Stasiu, ja też już rozumiem.

pozdrawiam serdecznie/olena

[zak stanisława]

Kochani, serdecznie Wam dziekuję, i do poczytania w nastepnym tygodniu, na razie odpuszczam. środa będzie tragiczna, pa!

[fr ashka]

ja go bardzo osobiście odebrałam... zimą przeżywałam to samo...

trzymaj się, frrr ;)

[kalina kowalska]

[allena]

Ten wiersz jest nawiązaniem do czegoś co nieuchronne.Klimat
przenosi nas w coś, z czym sami musimy sie uporać, gdy odchodzą
najbliżsi.Tak to odczytałam.Wyrazy serdecznego zrozumienia. A.

[M._Krzywak]

Delikatnie dołączam do powyższych.
I serdecznie pozdrawiam.

[Ewa_Kos]

Stasiu juz w warsztacie czytałam i wiem co czas przyniósł i
pomyśleć, że nic nie można poradzić, tylko wiersz świadczy o
smutku i przemijaniu.Jesteśmy z Tobą i pozdrawiamy ciepło. CHS

[pathe]

wzruszający.
osobisty. tyle mnei tu nie było i miło się Ciebie Stasiu czyta.
pozdrawiam serdecznie

[le_mal]

Stasieńko,jednak zięba.
Jestem z Tobą.
Ściskam.

[kyo]

tak, bardzo osobisty, podoba sie
bardzo drugi wers:)

Pozdrawiam

[Fagot]

Wspaniały wiersz, za każdym razem odczytuje w nim coś nowego.
Pozdrawiam

[Lady_Supay]

Smutny, ale nie przygnębiający. Ma w sobie pokład ciepła przez pogodzenie się z losem.
Wzrusza...

Serdecznie pozdrawiam.

[zak stanisława]

kochani moi ,dobrze odczytaliście, pogodzenie z losem to najważniejsze dla człowieka, nie walka z wiatrakami, serdecznie wszystkim i każdemu z osobnalady, Fagocie- miło że zawitałeś, kyo,le malko,pathe,Kosie,Michaelu, Alleno,Kalino,frr aszko
dziękuję za zrozumienie i wspólczucie
miłego dnia, jutra, do końca i dalej...
zasmucona ale pogodzona ES

[Eugen De]

nie ma jej już

tulę twarz do zapadłych policzków
jakbym chciała wyżebrać przebaczenie
za noce zarwane oczy za słone

matka wzruszeniem maluje
szklisty wizerunek w sercu
po grób do zapamiętania

zaufała Temu, który się nami posługuje
i nic nie zmaże wyroku wypisanego
sympatycznym atramentem Boga

nie rzucam wyzwania - nadzieja
daje prawdziwe owoce
dziś zięba zaśpiewała nad ranem

Staszko, czytałem go hcyba już w warsztacie, a teraz po czasie znowu ci coś poprzestawiałem. Szczególnie drugą zwrotkę. Pozdrawiam.

[Espena_Sway]

Stasiu, wiersz tematyką bardzo mi bliski, zresztą wiesz. w kwietniu
podobnie było z dziadkiem, wyrazy współczucia

serdeczności Espena Sway :)

[greg_lipski]

Stasiu, dla mnie to piękny i kompletny wiersz