Inwokacja wiejska

[jacek_sojan]

jakaś ty piękna gospodyni
spódnicą z pokrzyw
zamiatasz tu przed nami drogę

sady nad nami rozjaśnione
to karmiące piersi twoje

zaglądamy
w głębokie oczy twoich studzien
w dłonie otwarte na podwórza
za ozdobę masz psi łańcuch
na przegubach
za posag złotych ziaren korzec

szkołą ci - siedem starych uli
pełne zapachu wszystkich ziół
jakaś ty piękna gospodyni
na kupie gnoju pośród kur

pamiętająca swoje imię
nie tylko w święto
licząca słowa jak pieniądze
najpiękniejsza
na kapuścianym swym zagonie
mądra przy własnym stole

opustoszałych progów wdowa
czuwająca na cmentarzach
tam przed nami dziś podążasz
z rozkołysanym pękiem dzwonów

[zak stanisława]

najpiękniejsza
na kapuścianym swym zagonie
mądra przy własnym stole

i to jest to, cała ja!wiejska pani na zagonie ka-pusty,lafiorów,larepy,rtofli ,w obłokach ..liny,
rmazynowych rododendronów,
niezła ta inwokacja,ale... zwrotka od słów zagladamy, nie bardzo jakoś mi leży, coś się tu psuje
pozdrawiam wystawiając głowę z ka-pusty ES

[Stefan_Rewiński]

Z kupą gnoju, a jednak świątecznie w tym wierszu, spokojnie. Pozdrawiam, Stefan.

[Jaro Sław]

Gdzieś by trzeba zaznaczyc,l że to nie chodzi o człowieka, kobietę, tylko o kogoś innego (np ziemię, czy glebę albo cóś), bo wtedy ta kupa gnoju nie wadzi, a tak to by sie moje niektóre babcie obraziły....

[kalina kowalska]

tak, ja też bywam mądra przy własnym stole - fajne to
:)
pozdr

[EWA_SOCHA]

Pierwsze co mi przyszlo do głowy, to pytanie, kie licho tak szybko ten wiersz się zakończył. Najpiękniejsza jest dla mnie strofa otwierająca i zamykająca wiersz.

Najpierw pomyślałam, że piszesz o biedzie, pięknej prostej na wsi, ale ostatnia strofa mi do tej mojej koncepcji nie pasowała i pomyślałam, że może miałeś na myśli dawno zapomnianą sielankową wieś, a jeszcze później pomyślałam, że to poprostu piękna w swej prostocie, stara umierająca polska wieś. Jeśli będziesz miał chwilkę daj znać co jest tą:gospodynią ze spódnicą z pokrzyw, której piersi karmią nas w sadach owocami...

pozdrawiam
eva

[jacek_sojan]

zak stanisława.; tak to już jest na wsi, niby sielanka, a bieda wyziera zewsząd, bieda niezwiniona
i jak najbardziej - zawiniona, bo wieś babą /gospodynią/ stoi, a chłopstwo tonie
w alkoholu; więc sama widzisz - zewnętrzna estetyka kryje dramaty charakterów,
a właściwie ich braku; J.S
dzie wuszko.; nie, na ironię wieś nie zasłużyła, raczej na współczucie, a gnój to estetyka wsi
polskiej, jej realia - jestem realistycznym komentatatorem i nic ponad to; J.S
Stefan Rewiński.; napisałeś! i dzięki Ci za te słowa; J.S

Jaro Sław.; za słowo prawdy nie można się obrazić, przecież to rzeczowy opis, autentyczny, obie-
ktywny;
kalina kowalska.; bo jesteś gospodynią - poetko, i znasz wartość, znaczenie i sens szeroki stołu;

Ewa SOCHA.; wszystko, co pomyślałaś o tym wierszu - jest w tym wierszu, a zwłaszcza podpisuję
pod tą refleksją:
"pomyślałam, że to po prostu piękna w swej prostocie, stara
umierająca polska wieś"; - za to szczególnie dziękuję, bo trafiłaś w sedno mojej
poetyckiej wypowiedzi, i ją tak jednoznacznie wyraziłaś; umiesz czytać! :) J.S

[jacek_sojan]

tak, mądra dzie wuszko, mgławią, ale wiesz sama - kawa na ławę nie uchodzi, a że zaprawiłem ten obraz goryczką to dlatego, że wydaje mi się ta nasza polska wieś taka bezbronna i przez wszystkie polityki, bez wyjątku, wykorzystana, sponiewierana i porzucona na pastwę losu; masz czucie słowa! dzięki za myślące odwiedziny; J.S

[ula]

a mnie najbardziej podoba się "szkołą ci - siedem starych uli
pełne zapachu wszystkich ziół" hehe
(pszczoły miodzik sielanka i żądło w portkach- moje dzieciństwo+pasieka w ogrodzie)

[jacek_sojan]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

nie ma co, mocne wrażenia z dzieciństwa najdłużej się pamięta - "żądło" i "miodzik"; dokładnie jak w życiu; pozdrawiam! :)) J.S

[marcin krüger]

witaj, dodam swe pięc groszy, co do krajobrazu wsi; jakoś u mnie jest pięknie i kolorowo, a z całą pewnością nie czuć zapachu gnoju, może to od nas samych zależy, to co widzimy, czujemy, a w szczególności to co chcemy po sobie pozostawić. Ale to tylko moja mała dygresja co do "tabu" wsi.
pozdrawiam ;)

[jacek_sojan]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

wiem, są i takie "wysterylizowane" i wyperfumowane wsie, ale one są najczęściej w pobliżu wielkich metropolii, więc ta wieś pracuje w mieście, a nie hoduje zwierzęta rzeźne i uprawia ziemię; wsie podgórskie w Małopolsce są takie, jak w wierszu, i to co się narzuca wzrokowo i zapachowo, to gnojnik przy oborze albo stajni, nie mówiąc o podwórkach zapaskudzonych przez ptactwo domowe; owszem, byłem we wsiach wielkopolskich - tam jest ordung i krochmal na wszystkim, ale takie niby mieszczaństwo wiejskie bardzo fałszuje istotę wsi - tę widać już tylko na południu albo na Wschodzie, od Suwałk po Rzeszów i Przemyśl;
więc nie "ja tak widzę", tylko patrzymy na różne wsie i odmienne kultury agrarne; J.S

[Jaro Sław]

Tak się składa, że znam (boi mam i moi maja) gospodarstwa w Małopolsce i w wWelkopolsce i to takie żyjące hodowlą i uprawą....

I jak kuż to miałem przed oczyma taka zagrodę z XVIII-XIX wiek, gdzie obornik sie wyrzucało na gumno umiejscowione pośrodku obejścia.....

A wracając do realiów, to wiersz jest piekny i mi bliski tylko właśnie:

rozumiem i znam te podwórka zanieczyszczone przez kurze odchody, ale to ani gnój ani obornik..... , znam też takie powiedzenie" jajo od kury, co po gnoju biegała", że zdrowe i prawdziwe wiejskie.....

Ale niestety kur się na gnoju nie karmi, a ona jest "pośród kur", nikt z gospodarzy po gnojowniku z kurami nie chodzi..... może "przy" albo cuś....

wiem, że ta gospodyni, to nie gospodyni, ale to "na kupie" to jakoś zaburza ten pozorny realizm i jednocześnie ten ukryty realizm...

Bo ta metafora jest o tyle ciekawa, że w częściowo realistycznym opisie, jest metafora, której teścią tez jest realizm.....

Tak więc znajac twój talent mówię: a pomęcz się chłopie i wymyśl coś.....

[EWA_SOCHA]

Obiecałam sobie, że słodzić nie będę, ale po kolejnym czytaniu, ta strofa mnie naprawdę zauroczyła:
"opustoszałych progów wdowa
czuwająca na cmentarzach
tam przed nami dziś podążasz
z rozkołysanym pękiem dzwonów"

[Roman Bezet]

Jacku,
na początku nami - nami, twoje - twoich, ale im bliżej końca, tym lepiej; próbowałbym jednak skracać albo stonować (psi łańcuch na przegubach), odinwersyjnić ;) (złotych ziaren korzec
- korzec złotych...), "siedem starych uli / pełne" - pełnych?.
Pomysł bardzo poważny i szlachetny - tylko: uwaga na brązownictwo ;)
(wiesz, że stąd krok do wieczności albo... śmieszności ;)
pzdr. b
PS. Sorry, że w biegu, ale praca mnie opłaca!

[jacek_sojan]

Jaro Sław.; nie przyjacielu, na męczennika to ja się nie nadaję, za dużo obcuję z Epikurem i
epikurejczykami /jeśli wejdziesz między wrony.../; ja wolę, jak się inni męczą - chłopie!
:))) J.S

[jacek_sojan]

Ewa Socha.;" komu dzwonią,temu dzwonią"; wieś - tradycyjna wieś powoli zamienia się w cmentarz
albo w skansen; obraz może i urokliwy - ale chyba i nostalgiczny, coś bezpowrotnie
na naszych oczach odchodzi w przeszłość, a przyszłość to wielkie farmy, silosy i
fabryki spożywczo-przetwórcze, molochy na kształt prywatnych spółdzielni produkcy
- jnych. Brrrr.. J.S

[jacek_sojan]

Roman Bezet.; myślisz, że to nawiązanie do socrealizmu? nie posądzaj mnie o brązownitwo - to
w brąz zastygła moja nostalgia za obrazami, które jeszcze żywe, niedługo staną się
"historyczne";
nad zawsze cennymi uwagami pochylę się z uwagą, bo zawsze jest coś do
naprawienia; dziękuję! J.S

[Roman Bezet]

Jacku, to nie tak ;)
Jeśli już, to myślałem o tym pomnikowym, wprost od Boya.
Czytam teraz ponownie, chyba widzę jakieś zmiany (?) - bo jest bardziej czysty (nawet głębokie oczy przełamane studniami są ok ;). Ale czyś nie pomyślał, że inaczej by to brzmiało w jakiejś regularności? Niekoniecznie równostrofkowej, ale jeśli z rymami - to bez przypadkowych współbrzmień 3 wersów. Dlatego pisałem pierwszym razem, że im blizej końca, tym lepiej - tam jest taka próba - ostatnia zwrotka zwłaszcza. Żeby można było wyczuć trochę pieśń ;)
Nie będę Ci tu przestawiał wersów, bo juz się za dużo porządziłem kiedyś - ale wiesz, o co mi idzie :)
pzdr. b

[jacek_sojan]

WIEM - Bezecie - to poczciwa rada, spróbuję jak prawisz; więc zajrzyj tu - proszę za kilka dni;
może do tego czasu uda mi się zrobić jakiś porządek;dzięki - J.S