Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

plemnik doszedł.
uśmiech.
modlitwa
różańcem pępowiny.
szpitalnego korytarza
ból.

gdzie jesteś syneczku
wycałowałeś mnie
od środka
bez pocałunku odszedłeś

podobno bez krwi
już jesteś
bez ciałka

mateuszek
tomaszek
robercik
michaś
_____
sama nie wiem

już
nic
i ty

Opublikowano

Co tu dużo pisać - Adam po raz kolejny udowodnił, że jest jednym z lepszych poetów na serwisie.
Temat - jakże aktualny, a ujęcie tematu - mistrzowskie.
pozdrawiam.
Leila

Opublikowano

Bardzo miękki, ciepły i czuły wiersz. Bardzo kobiecy, matczyny. I bardzo rozpaczliwy. Aż dziw bierze, ze napisał go mężczyzna. To tylko świadczy o ogromnej zdolności Adama do empatii. Każde słowo starannie wyważone, precyzyjnie dobrane, każde niezbędne. Ogromny ładunek emocji przy użyciu minimalnych środków. To się nazywa talent. I przyznaję to, choć osobiście chyba bardziej przemawia do mnie Modlitwa...

Opublikowano

Bardzo ciekawy wiersz, niesamowite podejście, intrygujące stwierdzenia. Wiersz jest świetny. Najbardziej podoba mi się pierwsza zwrotka, chociaż pozostałe też sa bardzo ciekawe. Wiersza się nie zapomina tak szybko. Gratuluję pióra i talentu smile.gif
Pozdrawiam

Opublikowano

Bardzo mi się podoba, że podmiotem jest kobieta, to na prawdę mistrzowskie podejście do tematu. Bardzo mi się podoba! Czekam na następne. Pozdrawiam.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @chytrylis   Uważam, że to bardzo  intrygujący wiersz o zmaganiach twórcy z materią słowa. Bardzo podoba mi się wplecenie motywu złotego rogu - przypomina, że talent czy dar przekazywania myśli to nie tylko przywilej, ale i dług do spłacenia (tytułowe myto).  Świetny tekst , zostawia z mocną refleksją.
    • @Leroge   W wierszu czuć  tęsknotę, która nie krzyczy, tylko cicho odchodzi razem z bohaterką utworu. Bardzo podoba mi się  obraz z "tym horyzontem łąk na końcu." Świetny! 
    • @Aks   Fajnie, że eksperymentujesz!   Możesz również pójść w drugą stronę -  by wiersz brzmiał jak szybkie pedałowanie i krótkie oddechy. Wówczas dobry jest krótki wers. :)   Np.  Wdech przeponą, nie płucami, Spokój wraz z kilometrami. Serce zwalnia swoje bicie, Uda znów wprawiają w życie.   i.t.d.    Ale najważniejszy jest tekst, który Ty czujesz. Pozdrwiam. :)     
    • głosy i twarze twarze ich dźwięki łatwo oddają ukryte tęsknoty   ogromna potrzeba żeby objąć świat wycałować  w oba policzki huknąć boo   stąd ludzie lgną do przyjaznej mordy bezdennie nieszkodliwego  przechodnia   na horyzoncie widać już ekstrakt z nocy  
    • @Mel666   Pewnie wszystko zostało już powiedziane. Dorzucę tylko a pewnie się powtórzę , że to  niezwykle mocny i plastyczny wiersz o dekonstrukcji własnej tożsamości i cielesności. Bardzo mi się podoba zderzenie  Kossaka (witalność, wyścigi, tradycyjny realizm) z Gigerem (biomechaniczny chłód i alienacja). Podmiot liryczny dokonuje "chirurgicznej inwentaryzacji" ciała, by na nowo „złożyć się jak lego”. Puenta zamykająca tekst jednym słowem - „Substancja” -  definiuje sprowadzenie człowieka do czystej materii. Pozdrawiam. 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...