Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

dobre najkobiety nie są lepsze ;)

Boleje nad tym że przegapię wiele atrakcji podczas soboty i niedzieli, ale z przyczyn niezależnych ode mnie będę mógł się zjawić dopiero w poniedziałek, w godzinach poranno-południowych.

Do zobaczenia i wybadajcie teren ;)
Pozdrawiam ciepło
Coolt

  • Odpowiedzi 208
  • Dodano
  • Ostatniej odpowiedzi

Top użytkownicy w tym temacie

Opublikowano

z przyczyn wyższych będę czekać na wasze relacje słowne i fotograficzne :)))
miłej zabawy i niezapomnianych wrażeń:)

pozdr. a

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



przykro mi Mireczku, mam nadzieję że innym razem :)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


niedobre są najlepsze kobiety
Ponieważ już dzwoniłem i smssowałem, i nic - tu zostawiam info:
Mireczku, oddawaj te najlepsze kobiety (Ewę i Stasię) - Łobuzie :P

Jest super, przestało padać, dziś mieliśmy poetyckie przedpołudnie trzech autorek:
Kaliny, Alter i Areny - rozdawaly swoje tomiki z dedykacjami ;D - kogo nie było- sam sobie winien ;)
Jutro wieczorek poety z Krakowa, a pojutrze poety z Paryża.
Kto żyw niech przyjeżdża - byle szybko, póko drogi są drogami, a nie rzekami.
Ściskam wszystkich ciepło
b
Opublikowano

Kto tu nie jest - niechaj wie:
stracił wiele itp.
Słowo tego nie wypowie,
zdjęcie nie utrwali,
sami sobie będą winni,
że nie dojechali.
Wasza strata - nasza też,
chociaż z Miłą - miło jest!
Czytamy wiersze,
pijemy wino,
całujemy... ręce (i usta) dziewczynom.
Słońce przegoniło chmury
- zaraz nas Stefan pogoni w góry.
A wieczorem
w knajpie pod parasolem
zaczniemy rozmowy i plotki
- zaczerwienią się dewotki
(bo potem zacznie się noc ;)
- taki wierszyk od hoc
piszę przy biurku Stefana
w Lesie Księżnej w niedzielę z rana.

--------------------------------
Stephen całuje w pępki
wszystkie damskie występki!

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Jak można robotę (dla kasy) nazywać celem wyższym, Poetko ;P
Do kąta marsz - masz minusa stąd do bieguna ;D
dyg
b
PS. i wiedz, że masz czego żałować!

przecież wiem :(((

ps. dla jakiej kasy, "to" nazywasz kasą? buu....

ps.2 i jak i jak? niespodziewajka?:)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Czarna ręce załamała
ciągle pyta o Michała :)
O Kamila pyta Kama
bo została nagle sama!!! ;P

A Agneska niechaj płacze
- tu zupełnie jest inaczej;
Złoty Potok - Srebrna Góra
to jak fucha i fachura.

Dzisiaj Adam wiersze czyta,
Adam Sz. - gdyby ktoś pytał ;)

--------------------Żałujta, żałujta ;D
Opublikowano

No i jezztem....:))))...brak słów, zatyka gardzioło /co w moim przypadku to naprawdę ewenement - wierzcie mi/

dzięki, wdzięki itp.itd.stop.żyto posiane.stop.kobity zakochane.stop.żywiec aaaaaaaaaaaaach chyba jednak na żywca.stop.laska gą/p/kowa - p do ryp meine belibte;
a tak w ogóle to góry są zajebiste - szczególnie jeśli się po nich błądzi;
całuję wszystkich pozostałych i tych już niebywszych

ps. fotki do cenzury /jakby co/

tu Bezet: nie przeżyję tego czytania /chlip!!!/ taaaaaaaaaaka strata

Opublikowano

Już wróciłem. Samochód to był tak bardzo nie rad z tego, że wraca do Łodzi, że mi się zagotował we Wrocławiu. Panowie z hurtowni jajek proponowali mu wode ale odmówił. Dumny.
Dziękuję:
- Bezetowi za okulary na chwilę,
- Kalinie za pilnowanie Bezeta,
- Misiowi za dobre wiersze,
- Kamilowi za wytrzymanie z nami połetami,
- Cooltowi za wspólne zasypianie i budzenie się trzykrotne,
- Czarnej za extra emocjonalne podejście do mojej poezji,
- Vackerowi za podsycanie ognia (nie tylko na ognisku),
- Pani Eli (head szefowa Perły) za pyszną pizzę,
- Stefanowi za dodanie dziewięciu sił,
- górom za to że powstały,
- pucharowi Srebrnej Perły za to że mogłem go posiąść.
Przepraszam:
- dzieci. I proszę żeby nie pamiętały tych dziwnych słów, co je Bezet był zmuszony czytać przy ognisku,
- mój samochód za to że jego też zmusiłem.

Adam St. Szadkowski

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       

      Maniuś

       

      Urodziłem się tuż po pierwszej wojnie światowej w Poniatach – rodzinnym gnieździe Poniatowskich herbu Ciołek. Dzisiaj, kiedy nie ma mnie już na tym świecie od niemal czterdziestu lat, moja wnuczka może łatwo sprawdzić w internecie i przeczytać mądrości, że to wcale „nie z tych” Poniatowskich. Ale jak to nie z tych? Skoro z Poniatowskich herbu Ciołek, to przecież, że z tych! Ziemia Zakroczymska była w czasach szlacheckich ważnym ośrodkiem, miejscem kontaktów z władzami królewskimi. Było tam wielu królewskich urzędników.

       

      Jako malec zupełnie się nad tym nie zastanawiałem. A gdy podrosłem, „zostałem” mieszczaninem i robotnikiem. Czasy powojenne były łaskawsze dla chłopów i ludzi pracy. Wtedy niechętnie mówiło się głośno o tym, że przodkowie mieli jakiś herb albo walczyli w narodowych powstaniach. Takie tajemnice lepiej było trzymać w domu.

       

      Gdy byłem jeszcze chłopcem, przenieśliśmy się ze wsi do miasta. Położone było nad piękną, szeroką rzeką, która swoje źródło miała daleko na Kresach. Zamieszkaliśmy na terenach podmiejskich. Ich urok polegał na tym, że na niewielkim kawałku ziemi można było prowadzić własne, tycie gospodarstwo.

       

      Mieliśmy tam wszystko: trochę pola, konie, krowy, owce, kury, indyki i kaczki. Mama i tata nie opływali w luksusy, ale byliśmy samowystarczalni. Żyliśmy z płodów ziemi i z tego, co sami wyhodowaliśmy. Tatuś dodatkowo zarabiał na handlu końmi, a mamusia wkładała całe serce i czas w hodowlę drobiu. To był nasz bezpieczny świat.

       

      Do szkoły nawet lubiłem chodzić. Najbardziej ciekawiła mnie historia oraz polska literatura. Często jednak wygrywało we mnie zwykłe, chłopięce lenistwo. Zdarzało mi się rzucić tornister za przydrożny płot i uciec z kolegami z klasy na wagary. Mówiło się wtedy, że bumelujemy. Całe dnie spędzaliśmy na kąpielach w rzece i zabawie w gęstym lesie.

       

      Mimo tych ucieczek, sporo ze szkoły zapamiętałem na całe życie. Miałem dobrą pamięć do wierszy i piosenek. Uwielbiałem recytować „Powrót taty” Mickiewicza albo bajkę „O Janku, co psom szył buty”. W dorosłym życiu chętnie śpiewałem stare melodie: „Jarzębinę czerwoną”, „W pielgrzymiej szacie”, „Malowany wózek” czy "Czarną morową".

       

      W głębi duszy byłem jednak samotnikiem. Największą radość sprawiało mi... siedzenie na dachu przydomowej szopy. Mogłem tam spędzać godziny, wpatrując się w niebo i obserwując krążące nad domem gołębie.

      Wszystko zmieniło się, kiedy poznałem Klarę. Bardzo zbliżyliśmy się do siebie i od tamtej pory staliśmy się już na zawsze niemal nierozłączni.

       

      Edytowane przez Poet Ka
      wstawienie ilustracji (wyświetl historię edycji)
  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach




  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Maniuś   Urodziłem się tuż po pierwszej wojnie światowej w Poniatach – rodzinnym gnieździe Poniatowskich herbu Ciołek. Dzisiaj, kiedy nie ma mnie już na tym świecie od niemal czterdziestu lat, moja wnuczka może łatwo sprawdzić w internecie i przeczytać mądrości, że to wcale „nie z tych” Poniatowskich. Ale jak to nie z tych? Skoro z Poniatowskich herbu Ciołek, to przecież, że z tych! Ziemia Zakroczymska była w czasach szlacheckich ważnym ośrodkiem, miejscem kontaktów z władzami królewskimi. Było tam wielu królewskich urzędników.   Jako malec zupełnie się nad tym nie zastanawiałem. A gdy podrosłem, „zostałem” mieszczaninem i robotnikiem. Czasy powojenne były łaskawsze dla chłopów i ludzi pracy. Wtedy niechętnie mówiło się głośno o tym, że przodkowie mieli jakiś herb albo walczyli w narodowych powstaniach. Takie tajemnice lepiej było trzymać w domu.   Gdy byłem jeszcze chłopcem, przenieśliśmy się ze wsi do miasta. Położone było nad piękną, szeroką rzeką, która swoje źródło miała daleko na Kresach. Zamieszkaliśmy na terenach podmiejskich. Ich urok polegał na tym, że na niewielkim kawałku ziemi można było prowadzić własne, tycie gospodarstwo.   Mieliśmy tam wszystko: trochę pola, konie, krowy, owce, kury, indyki i kaczki. Mama i tata nie opływali w luksusy, ale byliśmy samowystarczalni. Żyliśmy z płodów ziemi i z tego, co sami wyhodowaliśmy. Tatuś dodatkowo zarabiał na handlu końmi, a mamusia wkładała całe serce i czas w hodowlę drobiu. To był nasz bezpieczny świat.   Do szkoły nawet lubiłem chodzić. Najbardziej ciekawiła mnie historia oraz polska literatura. Często jednak wygrywało we mnie zwykłe, chłopięce lenistwo. Zdarzało mi się rzucić tornister za przydrożny płot i uciec z kolegami z klasy na wagary. Mówiło się wtedy, że bumelujemy. Całe dnie spędzaliśmy na kąpielach w rzece i zabawie w gęstym lesie.   Mimo tych ucieczek, sporo ze szkoły zapamiętałem na całe życie. Miałem dobrą pamięć do wierszy i piosenek. Uwielbiałem recytować „Powrót taty” Mickiewicza albo bajkę „O Janku, co psom szył buty”. W dorosłym życiu chętnie śpiewałem stare melodie: „Jarzębinę czerwoną”, „W pielgrzymiej szacie”, „Malowany wózek” czy "Czarną morową".   W głębi duszy byłem jednak samotnikiem. Największą radość sprawiało mi... siedzenie na dachu przydomowej szopy. Mogłem tam spędzać godziny, wpatrując się w niebo i obserwując krążące nad domem gołębie. Wszystko zmieniło się, kiedy poznałem Klarę. Bardzo zbliżyliśmy się do siebie i od tamtej pory staliśmy się już na zawsze niemal nierozłączni.  
    • Ograna w czasu saz cwana RGO    
    • Ograna w czasu saz cwana R.G.O.  
    • A da gnom Edytę - zdobiona baba, no i Bodzęty demon gada.    
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...