Modlitwa Przed Wstąpieniem Do Czyśćca

[Adam_Szadkowski]

sycząc
wypełzłem
ze szkieletu -
idę w umieranie

zbezcześć moją
komunię świętą

pokonaj mnie
tak jak konałeś

[Agnieszka_Gruszko]

oj Adaś, nie piszę tego z przyzwyczajenia... jest piękny... i ta " komunia nie święta" już nie zgrzyyyyyta... o tak:
nie-zgrzyt
nie-zgrzyt
nie-zgrzyt
..coś jakby naoliwiony:P

[Adam_Szadkowski]

Oliwa nie żywa, ale ......
Jak On, wiem.


Adam

[magda]

pokonałeś mnie, Adamie

[Olga]

Wiesz, ja chcę kiedyś wydać Twój tom wierszy! Jak już będę duża, tzn jak skończę się uczyć, to pewnie chciałabym robić coś w kierunku sztuki, a takie wydawnictwo to fajna sprawa... Co Ty na to?

[Adam_Szadkowski]

Ola! Dzięki za tę wizję. Będę pracował dalej by Cię nie wyprowadzić z tego zamiaru.


Adam

[seweryna żuryńska]

Adamie!

Mogę słówko w innym tonie???

Wiersz jest piękny...lubię takie odloty...tylko mnie nie spodobał się ostatni wers

zabrakło dynamiki, ostrego, hardego, ostatniego krzyku
zobacz ile jest muzyki w pierwszym wersie
a na końcu masz zupełną próżnię muzyczną...nic nie brzmi

i ja ciebie ... przepraszam, jeśli odczytalam nie tak jak trzeba...

Dzięki

Ukłony

[Adam_Szadkowski]

Może masz rację. Ale to jest modlitwa. Nie chcę być hardy, nie chcę być ostry,... nie chcę krzyczeć. Tylko błagam.


Adam

[seweryna żuryńska]

jessu...

przecie umierasz... czy to takie pogodne odchodzenie
to największy dramat człowieka
można iść pasywnie, jak skazaniec...ale nie ty...patrz początek!!!

będę się upierać, albo cię rzucę...

na pastwe samouwielbienia...i zgiń, przepadnij...

nawet się nie kłaniam....

[Adam_Szadkowski]

Ależ Seweryno, najdroższa!!! Ja nie umieram, ja juz umarłem: "wypełzłem ze szkieletu". Już dość mam krzyku, juz się naklnąłem na Niego w życiu i na łonie łoża ostatniego.
Jestem jak najdalej od samouwielbienia! Troszkę mnie tym obraziłaś. Może gdzieś podaj fragment w komentarzach gdzie uprawiałem samouwielbienie???????????????????

Ja się kłaniam Tobie, nawet padam do stópek.



Adam

[Seweryn Muszkowski]

Adamie, jestem pod dużym wrażeniem.

Zupełnie jak poezja Różewicza.

Minimum słów - bardzo wiele powiedziane.

Tak trzymaj.

Do ulubionych.

Serdecznie pozdrawiam.

[joaxii]

Bardzo mi się podoba ten wiersz. Jest taki... organiczny. I ta gra słów na końcu - lubię takie wyszukiwanie znaczeń. Kawał dobrej poezji

[Seweryn Muszkowski]

CYTAT (oyey @ Jun 25 2003, 11:40 AM)

oj a ja mówie temu utworowi: nie mało konkretów, ogólnikowe antynastrojowe rozważania nie zmuszające do refleksji

To co w takim razie powiesz o :

Drzewo

Drewniany Chrystus
z średniowiecznego misterium
idzie na czworakach

cały w czerwonych drzazgach

w cierniowej obroży
z opuszczoną głową
zbitego psa

jak to drewno łaknie

?

[Seweryn Muszkowski]

CYTAT (oyey @ Jun 25 2003, 11:48 AM)

narusza to nieco tzw. uczucia religijne. Zadzwoń do Radia Maryja, przeczytaj to na głos na antenie, a potem posłuchaj reakcji. Leciałaby pewnie słowa na k, s, p i h. Niedobrze. Czy zmusza do refleksji ? Może, ale jakimi metodami ? Poniżej pasa i wszelkiej estetyki

Jesteś bardzo cyniczny. Uważasz, że ludzie którzy słuchają Radia Maryja to sami idioci, ktorzy łykają wszystko co im się poda?

Uważaj na słowa. Pewność nigdy niepewna.

Nie narusza.

Tutaj kłania się historia, drogi kolego.

Drewniany Chrystus wprowadza nas w krąg symboliki i kultury chrześcijańskiej. Jednym z najistotniejszych elementów tej kultury był wspomniany przez poetę, popularny od połowy XIII do początków XV w., dramat misteryjny (liturgiczny) odtwarzający mękę Pańską. Utwór Różewicza można potraktować jako próbę dialogu z tą właśnie formą - albo - w szerszym kontekście - jako dyskusję z biblijnymi opisami śmierci Jezusa na krzyżu (najdokładniejszy taki opis przynosi Ewangelia św. Jana). W przeciwieństwie do wylewnego ewangelisty i pełnych ekspresji średniowiecznych dramatów...

[Seweryn Muszkowski]

CYTAT (oyey @ Jun 25 2003, 12:01 PM)

a czy uważasz kolego że Chrystus na czworakach to jest coś co znają z historii słuchacze Radia Maryja czy potencjalni odbiorcy tego wiersza? oderwanie wierszy od takich komentarzy pozbawia ich kontekstu. Skoro zacytowałeś coś bez kontekstu - mogłeś obrazić moje uczucia religijne.

O ile sobie przypominam, moje obrazy są niczym, w porównaniu z tym...co ty sobie używałeś w stosunku do nas... całkiem niedawno. :-)

[...] posługuje się bardzo oszczędnymi środkami wyrazu. Nie pada tu ani jedno słowo o cierpieniu, ale jest ono niemal automatyczne wpisane w całą sytuację (poniżająca i niewygodna pozycja na czworakach). To wrażenie potęgują "czerwone drzazgi", kojarzące się z krwią biczowanego. Cała zwrotka następująca po tym sformułowaniu wydaje się jednym wielkim odsakralizowaniem wydarzeń biblijnych. Cierniowa korona została nazwana obrożą, a Chrystus idzie "z opuszczoną głową/ zbitego psa". Ale następujący po tej strofie jednozdaniowy komentarz: "jak to drewno łaknie" - przywraca, dzięki ostatniemu, zapożyczonemu z Biblii wyrazowi, uświęcony porządek: łaknące (bardzo pragnące) drzewo przestaje być wystruganym świątkiem, odzyskuje wszystkie atrybuty umierającego za nas Chrystusa.

[Seweryn Muszkowski]

CYTAT (oyey @ Jun 25 2003, 12:18 PM)

zapomina pan o kontekście!!! wkleja pan gotowe wyjaśnienia i analizy, tylko co z tego wynika?? to, czym raczyłem przed momentem niemal - rzuca kontekst oczywisty, nie ma w nich ukrytych podtekstów. To jest słabość wiersza, jeżeli w nim jest jakiś kontekst, a potencjalny odbiorcy dla zrozumienia takiegoż musi sięgać do dodatkowych wyjaśnień.

LOL.

[Agness]

Owszem, Chrystus upokorzony i poniżony znany jest potencjalnym odbiorcom tego wiersza. Odarcie Syna Boga z godnoœci to ważna częœć męki pańskiej. Poza bólem fizycznym także piekšce drwiny, obnażenie, upadki pod drewnem krzyża. Chrystus padał na kolana i nie może to obrażać niczyich uczuć religijnych.
Wiersz Różewicza uważam za genialny.
Wiersz Adama jest dla mnie niejasny. Może jak podrosnę to nauczę się rozumieć poezję Ale robię, co mogę, naprawdę. pozdrawiam

[joaxii]

CYTAT (oyey @ Jun 25 2003, 11:40 AM)

oj a ja mówie temu utworowi: nie mało konkretów, ogólnikowe antynastrojowe rozważania nie zmuszające do refleksji

Nieprawda. Poezja w ogóle jest mało konkretna, częściej trzeba ją czuć niż rozumieć. Czuję ten wiersz. Oszczędność w formie jest zaletą, a nie wadą. Rozważania raczej zachęcają do refleksji, przynajmniej mnie, a precyzja doboru słów sprawia, że znajduję w nich inne znaczenia. Ten wiersz jest jak zegarek - taki maleńki, a gdy go rozłożysz powstaje wielki stos elementów. Każdy jest precyzyjnie ułożony na swoim miejscu i spełnia ściśle określoną rolę. Ty zdaje się tego nie widzisz. A co do uczuć religijnych... no cóż, ktoś, kto nie potrafi zobaczyć w tym piękna po prostu zdaje się nie ma wcale uczuć. A każde piękno pochodzi od Boga.

[Adam_Szadkowski]

Oyey! Przybyłeś by prowokować, ale dla mnie jesteś małym misiem, jednak nie dlatego, że nie podoba Ci sie jak to napisałem. Taki misio mały, nie miły w dotyku...

Adam

[Agness]

CYTAT (joaxii @ Jun 25 2003, 12:25 PM)

no cóż, ktoś, kto nie potrafi zobaczyć w tym piękna po prostu zdaje się nie ma wcale uczuć

To nie tak. Zupełnie nie tak. To, że nie rozumiem i nie czuję tego wiersza, nie znaczy, że głazem jestem, tylko że brak mi jakiejœ dojrzałoœci. Zbyt odważne uogólienie, Joaxii.