Przemijanie

[Mirosław_Butrym]

Sens pożegnalnych słów wyryty,
w kamieniu nagrobnym i
smutkiem okryty.

Nie jeden po bliskim swoje łzy uroni,
nad pochówku miejscem podczas ceremonii.

Wszyscy przemijamy,
przykra kolej rzeczy,
chęci naszej życia,
śmierć okrutna przeczy,

ale w sercu często,
wiele wiary mamy,
choć będziemy prochem,
chociaż przemijamy.

Chłód cmentarnych mogił,
wizja końca marna,
kiedyś do każdego,
śmierć zawita czarna.

I zostaną zdjęcia,
stare, i wspomnienia,
bliskim chwil szczęśliwych,
których dawno niema.

[Chuck Norris]

bardziej oryginalny od tego knota jest pierwszy lepszy odcinek strażnika teksasu

[Mirosław_Butrym]

Dzięki wielkie

[Dariusz Sokołowski]

Srednia treść. Ciekawie chyba w ostatniej zwrotce zawinięta przestrzeń umierania. Chociaż z drugiej strony świadomość takiego autoskiego zabiegu niewiele zmienia. Razi mnie forma niedopięta, chociaż nie wiem dlaczego wiersz chyli się ku raczej formie. Może jakieś atawistyczne naleciałości? Trochę traumatycznie mają sie te ostatnie zwrotki do pierwszych. W drugiej czai się łazawy pleonazm, inwersja wbrew pozorom nie nadaje kolorytu treści. Kłaniam się nissko.

[seweryna żuryńska]

najpierw poprawiłabym zwykłe literówki i orty
dużo tutaj uczucia
myślę prawdziwego
i nawet jeśli nieporadnie skomponowanego, to jest klimat i nastrój
nie zrażaj się naszym wymądrzaniem
pisz i ucz się wiązać słowa muzyką i kolorem


pozdrawiam serdecznie
seweryna

[Messalin_Nagietka]

Mirisławie - ale Cię cmentarz zaniósł, jajć - tu już nie
ma przemijania, tu czas nie jest ważny, choć mijają się cienie,
choć prze, co łzą w oku i westchnieniem tłoczy przestrzeń
z ukłonikiem i pozdrówką MN