Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Zagadka -Pan X- ciekawe czy wiecie kot to taki?


Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

pewna zacna głowa
z miasta Krakowa
niebawem magistruje
do obrony się szykuje
ów temat pracy jego
"Kobiet w dramatach Słowackiego"

dam małą podpowiedź:
gdy spotkacie na serwisie dziwaka
macie okazję poznać Pana K.
więc jaka jest poprawna odpowiedź???

Opublikowano

Nie widzialem Słowackiego
Jak twierdzicie łysego
Chodził podobno bez laski
Koszulę miał a la Słowacki
Pisał wiersze
Czasami dramaty
To zależało od ochoty
I fantazji w danym dniu
I tak powstał Fantazy
I Alina co spała z Balladyną
W teatrze Słowackiego
Na placu Świętego Ducha
W Krakowie
Róg Świętgego Krzyża
Nie lubiał Adama Mickiewicza
Przez ten pomnik pod krakowskimi
Sukiennicami
Kochała się w nim taka jedna
Maryla z Wereszczaków
Ale odbił mu ją Mickiewicz
Na rogu alei Słowackiego
W Krakowie
I tak pozostało do dzisiaj
A Redutę Ordona napisał
Adam Mickiewicz
Ty łysa pało

Opublikowano

Na reducie Ordona, Słowckiego duch kona,
gdy słyszy co o nim gadają, gacie mu spadają.
Włos się jeży lecz nie na czuprynie,
gdy pan Adam odmawiła Marynie,
czy też Maryna Adasiowi nieboże
pomogła wydudkać - jak ciele w oborze.
stał.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Arsis    piękno, smutek, symbol,   forma graficzna - która mi się podoba    i tak zwane lśnienie (promyk - idąc za L.M.Montgomery)  
    • @Gra-Budzi-ka Oj,

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      jakie fajne! 
    • @Poezja to życie   oby perfekcyjnie zabijał ! I bezboleśnie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      pozdrawiam !
    • Przechodzą cicho, mając przeszklone spojrzenia. W przedpokoju. W pokoju. W noc ciemną i tkliwą. W noc majową. W pełną szumiących liści, pełną drzew, gałęzi, podziemnych korzeni.   I w tę noc podążają moje złudy, widma… Te moje odwieczne i wciąż milczące od lat pięćdziesięciu chore iluminacje.   Przepoczwarzają się. To znów nieruchomieją. Ale są. I płyną naprzeciw obłokom bez-szepnie. Albo szepczą jak wiatr na przekór milczenia. Albo się stwarzają od początku. I znowu. I wiecznie…   Dręczy mnie ta struna. Zaciska się coraz ciaśniej.   W bolesnym skowycie powolnego rozpadu.   W progu uchylonych drzwi leży zakurzone truchło jakiegoś ptaka. Szkielet obsypany piórami. I ten szkielet podobny raczej do szkieletu człowieka, lecz z białą podłużną czaszką i z otwartym w jakimś zastygłym grymasie dziobem.   I z czarnymi oczodołami niewidzącej śmierci. Tej samej, która naznaczyła spojrzenia mojej matki i ojca, kiedy ich oczy wyrastały z czarnej, błotnistej, mokrej od deszczu ziemi. Wyrastały jak kiełkujące pąki jakiejś melancholii spomiędzy kwiatów białych chryzantem.   A więc rozbił się przed wiekami ten ptak, nie-ptak.   Roztrzaskał w koszącym locie. W gazetach pisano wtedy: to było samobójstwo.   (Włodzimierz Zastawniak, 2026-05-05)      
    • @.KOBIETA.     dziękuję wszystkim

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      tak …spokój wewnętrzny bez czynników zewnętrznych ! Buziaczki
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...