wybacz mi...

[seweryna żuryńska]

wybacz mi moje życie
że tobą poniewieram
to w kosmiczne odloty
albo totalne zera

wybacz mi losie złudny
te chwytania pajęczyn
zapętlanie w kokonach
ludzkich śnień i udręczeń

wybacz mi nocy ciemna
że pragnę twego lśnienia
od ścian odrywam smutek
zamieniam w westchnienia

wybacz mi moja dumo
pochylenia w popiołach
tak trudno żyć prawdziwie
jeśli serce nie skore

wybacz mi czasie rączy
szczodrobliwość nadmierną
ot daję ile umiem
póki ty jeszcze ze mną

[jacek_sojan]

cóż że konwencja; jeśli mądrze użyta i dla mądrych słów, myśli;
one właśnie czasami muszą tak popłynąć, aby obmyć wnętrza nasze, i odświeżyć je,
i odnowić, i rozedrgać;
a potem spokój nas wypełnia, jak po głębokim śpiewie;
mnie się ten wiersz podoba,
i rozumiem rozdrapy, o jakich mówi /ale czasami prosiło by się o podmianę tych "westchnień, śnień i udręczeń"/;
pozdrawiam w rozśpiewaniu - Jacek S.

[Messalin_Nagietka]

piekny wiersz - bardzo taneczny - aż chce się spiewać - luksio Sewerynko
z ukłonikiem i pozdrówką MN

[Jacek_Suchowicz]

Wybacz, że przejść nie mogę
Obok wiersza obojętnie.
Napisałaś wspaniale
melodyjnie i pięknie.

pozdrawiam - Jacek

[Jimmy_Jordan]

Ogólne walory wiersza znacznie podwyższa puenta, która aż prosi się by całość trzymała jej poziom. I trzyma choć może nie do przesady, ale jak już pisałem jako całość wszystko się broni (może z wyjątkami pojedyńczych wyrazów). Pozdrawiam Jim Jordan

[seweryna żuryńska]

za dobre słowa wielkie dzięki
i wyrozumiałość nadmierną takoż
kocham pisanie tych linijek niesfornych
uwielbiam to szperanie po zakamarkach zadrapań
znam ułomność swych lotów
ale czasem korci wkleić cos

pozdrawiam serdecznie
seweryna