Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Chatę przygniecioną
Słomą i czasem,
Jabłoń zdobioną
Różowym kwieciem,
Malwy w spódniczkach
Kąkole w kłosach,
Gdzie takie miejsca
Jeszcze znajdziecie?

Garnki gliniane
Na krzywych płotach,
Dróżkę wiodącą
Gdzie słońce pali
I gdzie są ci ludzie
Co w znojnej pracy
Ręce ranili
I przy tym śpiewali?

Gdzie te dziewczęta
Z zaplecionym warkoczem
Co jeszcze potrafią
Się wstydem rumienić?
Spokojne niebo
I nic się nie spieszy,
Tam nawet dymy
Potrafią się lenić

Więc jeśli pamiętasz
I może wiesz
Gdzie taki się jeszcze
Obraz zachował
Już teraz chętnie
Podam ci rękę
Tylko mnie zabierz
I tam zaprowadź.



30.04.2003.

Opublikowano

znaszli ten kraj, gdzie lico coś tam dziecięgcieliną pała ? ( czy coś takiego, hehe)...
Ale poważnie - nie w moim guście, ale jeżeli już pisac nastrojowo, to właśnie tak...
Chociaz ta puenta... Ale obrazek sam w sobie przyjemny
Pozdrawiam.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Ja żyję na wschodzie
na wschodzie!
I potwierdzam stoją. Z każdym rokiem mniej ich. Takie chaty chętnie 'zbierają' skanseny. Wiem bo mojej prababci chata stoi w jednym.
Wiersz klimatyczny, ale żeby na kolana, to to to nie :)
Pozdrawiam. JaM

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @iwonaroma No i tak to czasem bywa z czasem. A niech tam sobie zostanie w wierszach.  Iwono, bardzo gustownie spięłaś słowem jak broszką, winszuję :) A huśtawka wytrzyma?
    • @Arsis    piękno, smutek, symbol,   forma graficzna - która mi się podoba    i tak zwane lśnienie (promyk - idąc za L.M.Montgomery)  
    • @Gra-Budzi-ka Oj,

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      jakie fajne! 
    • @Poezja to życie   oby perfekcyjnie zabijał ! I bezboleśnie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      pozdrawiam !
    • Przechodzą cicho, mając przeszklone spojrzenia. W przedpokoju. W pokoju. W noc ciemną i tkliwą. W noc majową. W pełną szumiących liści, pełną drzew, gałęzi, podziemnych korzeni.   I w tę noc podążają moje złudy, widma… Te moje odwieczne i wciąż milczące od lat pięćdziesięciu chore iluminacje.   Przepoczwarzają się. To znów nieruchomieją. Ale są. I płyną naprzeciw obłokom bez-szepnie. Albo szepczą jak wiatr na przekór milczenia. Albo stwarzają się od początku. I znowu. I wiecznie…   Dręczy mnie ta struna. Zaciska się coraz ciaśniej.   W bolesnym skowycie powolnego rozpadu.   W progu uchylonych drzwi leży zakurzone truchło jakiegoś ptaka. Szkielet obsypany piórami. I ten szkielet podobny raczej do szkieletu człowieka, lecz z białą podłużną czaszką i z otwartym w jakimś zastygłym grymasie dziobem.   I z czarnymi oczodołami niewidzącej śmierci. Tej samej, która naznaczyła spojrzenia mojej matki i ojca, kiedy ich oczy wyrastały z czarnej, błotnistej, mokrej od deszczu ziemi. Wyrastały jak kiełkujące pąki jakiejś melancholii spomiędzy kwiatów białych chryzantem.   A więc rozbił się przed wiekami ten ptak, nie-ptak.   Roztrzaskał w koszącym locie. W gazetach pisano wtedy: to było samobójstwo.   (Włodzimierz Zastawniak, 2026-05-05)      
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...