Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Zatopić sie
Nie wynurzyć sie nigdy
W milczeniu po prostu być
Przez wiosnę i lato gorące
Przez jesień i zimę mroźną
Na Vivaldi'ego skrzypcach
Po strunach przez gryf do nieba
Po dźwiękach lecieć w przestworza

Zanurzyć sie
Bez powietrza trwać
Na bezdechu koncerty grać
Ze łzami w oczach istnieć
Z uśmiechem na twarzy ściskać
Na sekstach, septymach, oktawach
Po strunach smyczkiem błądzić
Po dźwiękach majestatycznie stąpać
W ramionach Twych.

Opublikowano

technicznie: te wielkie litery na początku każdego wersu - po co są?
treściowo: banał, jednak faktycznie w nienajgorszy sposób przemycony
jednak - nie dla mnie
rozwijaj się (kwestia tematyki i techniki)

pozdrawiam

Opublikowano

Ona Kot - sam nie wiem po co z dużych liter... chyba tak po prostu mi sie napisalo :]
Sceptic - ja nigdzie nie napisalem o brzmieniu harmonicznym seksty i septymy :] a że nie brzmią ładnie wiem.... :]
dzieki za komentarze :]

Opublikowano

hmm.. jakby nie zdołal dojrzeć ten wiersz, może za wcześnie napisany. Czasem odczekać trzeba nim opadną emocje, by móc je opisać słowami. Mógłby to być smakowity kąsek, a tak troszkę wyszedł zakalec, ale są tacy co lubią niedopieczone kąski : ) Coś tam drzemie w tych wersach, ale brak tu jasności przekazu. Dużo przypadkowości, która zdaje się miała robić niezły nastrój, a tak robi czasem nastrój niechcący. Czuję niedosyt, ale to chyba dobrze, bo ten wiersz może być zapowiedzią lepszych tekstów. Pozdrawiam : )

Opublikowano

"Grać - istnieć - ściskać" jeszcze tylko "sikać" brakuje. Banał, to fakt. Sprytnie przemycony? Ależ skąd. Kiepsko, kiepsko. Tandetny ten wierszyk. Ot i taka gadanina, chociaż wszystko jest już w tytule. Vivaldi nie ratuje sytuacji.

Pozdrawiam.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Nigdy nie pokona ciemność światła kłamstwo prawdy płacz uśmiechu   Zdrada miłości samotność czegoś co zwie się dom niewola wolności   Głupota mędrca zła wola dobra niewiara wiary hałas ciszy   I co najważniejsze nicość życia nie pokona bo jest zbyt ważne
    • „Szanujmy się”   Ruski zęby szczerzy, choć boi się sam siebie, Ukrainiec, po kawałku, widzi się już w niebie. Niemiec swoją dyscypliną tkwi w kompleksie wyższości, Włoch — to śpiew i wino, w życiowej próżności.   Francuz opór stawia, wciąż na barykadzie, Hiszpan, leń, na plaży w słońcu wciąż się kładzie. Anglik gardzi byciem w Europy nacjach, z Irlandią w niezgodzie i w przeciwnych racjach.   Węgier, choć malutki, wielkim się uważa, Polak wciąż na wszystkich o coś się obraża. Portugalczyk z Czechem prawie się nie znają, to i źle o sobie nie opowiadają.   Kraje Skandynawii, jakby z innych światów, za Bałtykiem żyją, z dala Euro-bratów. Belgowie z Duńczykami Holendrów nie lubią, bo przez zapach tulipanów w kierunkach się gubią.   Cygańskie plemiona, Rumun z Bułgarem, żyją duchem lenia, z wakacyjnym czarem. Austriak Chorwatowi przygrarza paluchem, by się nie pchał do niego ze swym pustym brzuchem.   Wszyscyśmy ludnością Europy wielkiej, gdzie różnice kultur oraz wierzeń wszelkich, gdzie miłości piękno winno zapanować — trzeba tylko trochę bardziej się szanować!   Leszek Piotr Laskowski
    • @Kwiatuszek   Bardzo ciekawie napisałaś. Metafora drogi zamiast ścieżki - to rozróżnienie samo w sobie niesie ciężar doświadczenia. Podoba mi się też kontrast między "ześlizgiwaniem się" a "wspinaniem" - oddaje naturalną nieliniowość duchowego rozwoju. Pozdrawiam
    • @karenka    Czytając te wersy, można dosłownie przenieść się do tamtych dni - poczuć zapach lawendy, zobaczyć łany zbóż i maki. Piękny i niezwykle wzruszający wiersz. Bije z niego ogromna miłość i tęsknota, którą ubrałaś w tak czułe słowa.
    • @aniat.   Bardzo zmysłowy,  subtelny wiersz - podoba mi się ta cisza budowana dźwiękami (cmokanie jeziora, trzepot ważki). Czuć w nim chwilę zatrzymaną w kadrze.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...